In memoriam: Drs. René Bernhardus Louis Lieveld

door

6 november 1952 – 9 januari 2026

Op 9 januari 2026 is de heer René Lieveld overleden, op 73-jarige leeftijd. Met zijn overlijden nemen wij afscheid van een markante, betrokken en visionaire man, die voor velen van grote betekenis is geweest – professioneel én persoonlijk.

René stond bekend als een intelligente en uitgesproken persoonlijkheid. Iemand met een duidelijke mening, een no-nonsensementaliteit en een sterk oplossingsgerichte blik. Hij dacht vooruit, was niet bang om koers te zetten en had het vermogen om complexe vraagstukken terug te brengen tot de kern.

Als onderdirecteur Visserij bracht hij zijn grote kennis van zaken en passie voor het vakgebied samen met een ondernemende geest. Dienstreizen, inhoudelijke discussies en het bouwen aan duurzame oplossingen waren voor hem geen verplichting, maar een intrinsieke drijfveer.

Vanaf zijn tienerjaren (1964) was René nauw verbonden aan basketbalvereniging De Arend. Al jong liet hij zien over talent, kracht en spelinzicht te beschikken. Rond 1971 ging hij naar het internaat. Volgens de geldende regels speelde hij in die periode voor de basketbalvereniging van het internaat, Trainers. In 1973 vertrok hij voor zijn studie naar Nederland. Ook daar bleef basketbal een belangrijk onderdeel van zijn leven. Tijdens zijn studententijd speelde hij voor verschillende verenigingen, op uiteenlopend niveau. Uiteindelijk kwam hij terecht bij DONAR, de Groningse basketbalclub die uitkwam in de eredivisie.

Na het afronden van zijn studie Biologie remigreerde René naar Suriname en sloot hij zich opnieuw aan bij zijn oude vereniging, De Arend. Als speler was hij sterk en snel, met het vermogen om op vrijwel elke positie te excelleren. Als linkshandige was hij op de linkervleugel en langs de linkerbaseline bijzonder gevaarlijk en vaak onverslaanbaar. Ook als pivotspeler maakte hij door zijn fysieke kracht regelmatig het verschil en besliste hij menige wedstrijd in het voordeel van De Arend.

René, of “Lievo” zoals hij op het basketbalveld werd genoemd, speelde niet alleen om zelf te scoren. Met evenveel gemak gaf hij de bal af aan een medespeler die beter gepositioneerd stond. Verdedigen was voor hem een essentieel onderdeel van het spel. Een medespeler uit het veteranenbasketbal verwoordde dit treffend:

“Alleen maar spieren en weinig vet. Als hij langs je dribbelde, kon je beter tegen een stok lopen dan tegen zijn lichaam.”

Diezelfde principes van verdediging, discipline en balbehandeling gaf hij ook door aan de teams die hij trainde, waaronder gedurende een periode ook een damesploeg.

Zoals wij hebben begrepen, was voetbal zijn eerste sportliefde. Ook daar blonk René uit, met name als verdediger. Hij speelde voor verschillende voetbalverenigingen, waaronder Wi Sa Stré en De Witte Lotus. Na zijn actieve basketbalperiode bleef hij daarnaast op lager niveau basketballen, onder meer voor Favery Boys, Sporthal Boys en voor de vereniging van de Griegstraat. Sport bleef tot op hoge leeftijd een belangrijk onderdeel van zijn leven.

Zijn betrokkenheid bij De Arend bleef groot, ook buiten het veld. In 2012 werd René gekozen tot voorzitter van de vereniging, een rol die hij met volle overtuiging vervulde. Vanaf dat moment zette hij zich onvermoeibaar in om De Arend naar grotere hoogten te brengen. Hij zorgde voor teambuildings- en brainstormactiviteiten, ook bij hem thuis, financiële sponsors – onder andere voor schoeisel, uitstapjes en buitenlandse trips naar onder meer Frans-Guyana en Trinidad – en speelde een belangrijke rol bij het opnieuw in gebruik nemen van het basketbalveld aan het Bronsplein. Een van zijn grote doelen was om dit basketbalveld weer onder beheer van De Arend te krijgen. Ondanks zijn inzet en doorzettingsvermogen is dat doel helaas niet gerealiseerd.

Onder zijn leiding heeft de wielrentak van De Arend, onder leiding van Earl van Wilgen, zich ingeschreven en verder ontwikkeld. Een bijzonder moment was de uitwisseling van de wielrenster Tachana Dalger.

Een absoluut hoogtepunt in zijn periode bij De Arend was het jaar 2015, toen de vereniging haar 65-jarig bestaan vierde. Dat jubileumjaar werd bekroond met vele kampioenschappen, waaronder het dubbelkampioenschap van zowel de dames- als de herenselectie. Tijdens het verjaardagsfeest van De Arend op 4 september genoot René zichtbaar van alles wat de vereniging in al die jaren had bereikt.

In 2018 ging zijn gezondheid achteruit en moest de ondervoorzitter, de heer Woerdings, de leiding overnemen. René bleef echter nauw betrokken bij de gang van zaken binnen de vereniging. Zijn betrokkenheid en loyaliteit als voorzitter – ook nadat hij een stap terug moest doen – typeerden hem ten volle.

In 2020 werd René, met volledige instemming van bestuur en leden, benoemd tot erevoorzitter van Sportvereniging De Arend. Bij het 75-jarig jubileum van de vereniging werd hij hiervoor op passende wijze gehuldigd — een erkenning voor zijn jarenlange, onbaatzuchtige inzet en toewijding.

Naast zijn werk en bestuurlijke functies was René een toegewijde ondernemer. Zijn bedrijven, zijn geboortedistrict Coronie en alles wat hij opbouwde, droeg hij met trots. In zijn persoonlijke leven kende hij diepe liefde, maar ook groot verdriet. In november 2024 verloor hij zijn vrouw, Wuvine Slory, met wie hij jarenlang een hecht team vormde. Hij laat drie zonen na, op wie hij trots was en met wie hij een sterke band had.

René was sociaal, stoer en authentiek. Hij had een grote liefde voor sport, niet alleen als speler en bestuurder, maar ook als toeschouwer. Hij was een fervent FC Barcelona-fan en volgde de club met passie en een scherp oog voor spel en kwaliteit. Tijdens spannende momenten van HH-wedstrijden verliet hij vaak vroegtijdig de sporthal — de spanning werd hem soms te veel — maar het resultaat wilde hij altijd weten. Vooral tijdens activiteiten voor de kleintjes en bij wedstrijden waarin kwalitatief hoogstaand basketbal werd gespeeld, genoot hij zichtbaar. Het zijn kleine details, maar zo typerend voor wie hij was.

Met het overlijden van René verliezen wij een man met visie, lef en loyaliteit. Wij danken hem voor alle krachten die hij aan de vereniging heeft gegeven, en zijn familie, die hem al die jaren aan ons heeft geleend.

Moge hij nu de eeuwige rust vinden.

Basketbalvereniging De Arend