‘Ik heb weer een nieuw leven gehad’

door

Buschauffeur en passagiers over fatale aanrijding met ingrijpende impact

De ochtend van zaterdag 17 januari zal voor Soedeshkoemar ‘Djoe Djoe’ Jhingoeri (46) nooit meer een gewone ochtend zijn. Die zaterdag die begon als een gewone werkdag, ging al op de vroege ochtend over in een allesverwoestend verkeersdrama. De ervaren buschauffeur van de PKS-route was betrokken bij de zware en fatale aanrijding op de kruising van de Johannes Mungrastraat en de Veldhuizenlaan waarbij vijf mensen – allemaal passagiers in zijn bus – omkwamen. De PKS-lijnbus en een terreinwagen botsten met enorme kracht op elkaar. De bus sloeg meerdere keren over de kop en alle ruiten, inclusief de voorruit, sprongen met een oorverdovend geluid kapot. Mensen werden als weerloze lichamen uit de bus geslingerd. Voor Jhingoeri en passagiers Deborah Armaketo en Kimberly Libbarth werd het een ochtend die hen fysiek en mentaal voor altijd zou tekenen.

Tekst en beeld Gilliamo Orban

Persoonlijk traumaVoor Jhingoeri was het niet alleen een verkeersdrama, maar ook een diep persoonlijke trauma. Het ongeval bracht hem ongewild terug naar een andere zwarte bladzijde uit zijn leven, op 6 februari 2005. Toen werd zijn vijfjarige dochter dodelijk geraakt door een kogel, afgevuurd uit het wapen van een politieman die vermoedelijk na een ruzie had geschoten. Jhingoeri lag die nacht naast zijn dochter te slapen.“Toen de bus begon te kantelen, was het alsof alles weer tegelijk terugkwam”, zegt hij met gebroken stem. “Ik heb weer een nieuw leven gehad”, voegt hij toe.

Jhingoeri, chauffeur bij het ministerie van Justitie en Politie, werkt al meer dan twintig jaar in zijn vrije tijd als buschauffeur voor een bushouder. In al die jaren heeft hij nooit eerder een aanrijding meegemaakt. “Dit was mijn eerste en meteen ook de ergste die men zich kan voorstellen.”

‘Ik raakte niet bewusteloos, maar was volledig in shock en lange tijd niet aanspreekbaar.’– Soedeshkoemar Jhingoeri

Bij het naderen van de kruising van de Johannes Mungrastraat en de Veldhuizenlaan keek hij, zoals hij naar eigen zeggen altijd doet, eerst naar links en daarna naar rechts. Op het moment dat hij naar rechts keek, zag hij plotseling een voertuig met hoge snelheid naderen. Hij probeerde gas te geven, maar de zwaar beladen bus reageerde traag en log.

Niet bewusteloos, wel in shock“Ik hoorde het scherpe, schrille geluid van remmen. Toen kwam de klap. De bus begon te kantelen en sloeg meerdere keren over de kop. Ik hield het stuur zo lang mogelijk stevig vast, maar de enorme kracht van de impact rukte me los.”

Aanvankelijk dacht Jhingoeri dat de bus twee keer was omgeslagen. Later, toen hij de schokkende videobeelden zag, besefte hij dat het om zes tot acht keer ging. “Ik raakte niet bewusteloos, maar was volledig in shock en lange tijd niet aanspreekbaar.”

Buschauffeur Soedeshkoemar ‘Djoe Djoe’ Jhingoeri.

Alle ruiten in de bus waren verbrijzeld. Overal lagen glasscherven. Passagiers werden uit het voertuig geslingerd. Dat hij zelf in de bus bleef, noemt Jhingoeri achteraf een wonder. Mogelijk heeft zijn buik tas, die hij schuin over zijn schouder had gedragen, ergens vastgezeten en zo zijn leven gered.

Na het ongeval zocht hij instinctief naar zijn telefoon en buiktas. Hij belde zijn vrouw, de buseigenaar en een collega. Kort daarna begaven zijn benen het. Overmand door pijn zakte hij neer. Pas in het ziekenhuis kwam hij enigszins bij. Daar hoorde hij van zijn neef, een politieagent, hoe ernstig het ongeval werkelijk was. Daar zag hij ook voor het eerst de confronterende beelden.

Lichamelijk liep hij zwellingen op en had hevige pijn aan zijn borst, schouder en hoofd. Er waren geen botbreuken, maar de echte schade openbaarde zich later. Psychisch kampt hij met herbelevingen en slapeloze nachten. Hiervoor krijgt hij professionele psychische hulp. Hij woonde jarenlang op het project en had een hechte band met de gemeenschap en zo kende hij alle passagiers.

Met toestemming van de families bezocht hij bij de botsing gewond geraakte passagiers in het ziekenhuis. Hij rouwt intens om de overledenen. Hoewel hij stelt niet schuldig te zijn aan het ongeval, voelt hij zich dat wel. “Omdat ik de chauffeur was en omdat ik die mensen kende.”

Momenteel rijdt hij niet. Zijn rijbewijs is in verband met het onderzoek ingevorderd. In het verkeer schrikt hij snel. Zijn vrouw neemt nu het stuur over. Hij wil terugkeren als buschauffeur, maar weet nog niet wanneer hij de draad weer kan oppakken. “Ik heb nu even rust nodig.”

Vertrouwen op geloofAchterin de bus zat Deborah Armaketo (46), moeder van vijf kinderen. Haar dag begon zoals altijd met een gebed, een blik in de spiegel, zichzelf moed inspreken. Rond vijf over zes stapte ze in de bus. Het was bijna een volle bus. Normaal zou ze dat vermijden, maar er was nog één stoel vrij, links bij het wiel. Tijdens de rit voelde ze iets vreemds. “Het leek alsof de achterkant van de bus schudde.” Ze werd onrustig. “Toen zei ik in mezelf: God, beschermt U mij.” De bus reed langs bekende plekken, zoals supermarkt G-Sale en boutique Vanessa. Het was nog donker. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem.

Armaketo: “In een fractie van een seconde begon de bus te rollen. Mensen schreeuwden. Ik voelde me ronddraaien en telde vier keer. In mezelf zei ik: Jezus, Jezus, Jezus.” Alles werd zwart en Armaketo raakte bewusteloos. Toen ze weer bij zinnen was zat haar voet vast tussen de stoelen. Buiten lagen mensen roerloos op de grond. Een man was op slag dood. Haar buurmeisje vocht voor haar leven. “Ik hoorde geschreeuw en gehuil en vroeg me af wie het ongeluk had overleefd en wie het niet had gehaald. Ik had hevige pijn in mijn rug.”

‘God heeft me weer een kans gegeven. Ik zag een jongen met zijn oor in zijn handen. Het was afschuwelijk om te zien.’- Deborah Armaketo

Voordat ze in de ambulance stapte, zag ze groene lakens over de lichamen van mensen. “Ik heb er drie kunnen tellen en realiseerde me dat Angela, mijn buurmeisje, het ongeluk niet had overleefd”, zucht Armaketo in gesprek met de Ware Tijd.

In het ziekenhuis bleek dat ze geen breuken en geen inwendige bloedingen had. “Dat is een wonder”, zegt ze met tranen in de ogen. “God heeft me weer een kans gegeven. Ik zag een jongen met zijn oor in zijn handen. Het was afschuwelijk om te zien.”

Deborah Armaketo ter observatie in het ziekenhuis kort na de fatale aanrijding.

Hoewel ze er lichamelijk redelijk goed vanaf is gekomen, heeft ze het mentaal zwaar. “Na het ongeval heb ik vijf dagen niet geslapen.” Ze heeft last van herbelevingen en krijgt hiervoor psychische begeleiding. “Ik ben gespaard, maar anderen niet. Dat draag ik elke dag met me mee.” Haar boodschap is duidelijk: geen alcohol in het verkeer. “Je weet nooit wie je meeneemt in je fout.”

Bam!De 34-jarige Kimberly Libbarth was op weg naar haar werk bij bejaardentehuis Fatima Oord. Ze zat op de grote stoelen, naast een dikke vrouw met een bril. Die vrouw overleefde het ongeval niet. Libbarth herinnert zich dat de bus kort voor de aanrijding stopte om een passagier in te laten. Nadat de bus weer begon te rijden, hoorde ze plotseling een verschrikkelijk harde klap. “Bam! Binnen één seconde begon alles te draaien en mensen slingerden als levenloze poppen door elkaar. Ik heb me vastgeklampt aan mijn stoel.”

Kimberly Libbarth is nog steeds aangeslagen door het verkeersongeval dat aan vijf buspassagiers het leven heeft gekost.

Toen de bus tot stilstand kwam, had ze een barstende hoofdpijn. Later zag ze op beelden hoe ze als een van de eersten uit de bus kwam en daarna uitgeput op het trottoir ging zitten. Op de vraag wat er op dat moment door haar heen ging, heeft ze geen kracht om te antwoorden. Het valt haar zwaar om over het ongeval te praten. Ze laat haar tranen de vrije loop. Er valt een lange stilte. Uiteindelijk kan ze met moeite nog iets zeggen: “Ik wil niet over straat gaan, omdat ik erg bang ben. Met heel veel moeite ben ik met mijn vader naar de dokter gegaan. Sindsdien ga ik nauwelijks naar buiten.”

Buschauffeur Soedeshkoemar Jhingoeri wordt gestabiliseerd door hulpverleners. [: KPS]