Huisvestingsbeleid

DE OFFICIËLE START van het Nationaal Huisvestingsprogramma Suriname (Nahusur) is woensdag (vandaag) zonder twijfel een belangrijk moment. Elke serieuze poging om de woningnood aan te pakken verdient aandacht, want voor duizenden Surinamers is een betaalbare en fatsoenlijke woning al jarenlang buiten bereik.

Toch zal het succes van dit initiatief niet worden afgemeten aan het aantal eerste stenen dat wordt gelegd of modelwoningen die worden opgeleverd. De werkelijke maatstaf is of Suriname eindelijk een duurzaam huisvestingsbeleid weet op te bouwen dat ook over tien, twintig of dertig jaar nog resultaat oplevert.

Registratie, selectie en toewijzing van woningen moeten volledig controleerbaar zijn, zodat politieke voorkeur, vriendjespolitiek of willekeur geen rol kunnen spelen

Immers, de geschiedenis leert een harde les. Sinds de jaren zestig hebben opeenvolgende regeringen woningbouwprojecten aangekondigd, kavels uitgegeven, financieringsregelingen geïntroduceerd en complete woonwijken ontwikkeld. Denk maar aan Flora, Latour, Beekhuizen, Marowijneproject, Tammenga, Hanna’s Lust, Ellen, Richelieu, Sophia’s Lust en ook in Nickerie.

Echter, ondanks al die inspanningen is het woningtekort niet verdwenen. Integendeel, de vraag naar woningen blijft groeien, terwijl betaalbaarheid, financiering en toegang tot bouwgrond steeds grotere obstakels vormen. Dat betekent dat het probleem dieper ligt dan een tekort aan huizen alleen.

Een degelijk huisvestingsbeleid begint daarom met een langetermijnvisie die de regeerperiode van één kabinet overstijgt. Woningbouw mag geen project zijn dat bij iedere machtswisseling opnieuw wordt uitgevonden. Er is behoefte aan een nationale strategie die wettelijk wordt verankerd, duidelijke doelstellingen bevat en jaarlijks wordt geëvalueerd. Alleen zo ontstaat continuïteit.

Daarnaast vraagt duurzame woningbouw om een integrale benadering. Een huis zonder goede wegen, drinkwatervoorziening, elektriciteit, riolering, openbaar vervoer, scholen en gezondheidszorg is geen duurzame oplossing. Nieuwe woongebieden moeten vanaf het begin als complete leefgemeenschappen worden ontwikkeld en niet als losse bouwprojecten die later alsnog van basisvoorzieningen moeten worden voorzien.

Even belangrijk is een transparante en betrouwbare uitvoering. Registratie, selectie en toewijzing van woningen moeten volledig controleerbaar zijn, zodat politieke voorkeur, vriendjespolitiek of willekeur geen rol kunnen spelen. Alleen een eerlijk systeem versterkt het vertrouwen van burgers in de overheid.

Ook de financiële kant verdient blijvende aandacht. Betaalbare hypotheken zijn waardevol, maar zonder stabiele inkomens, beheersbare inflatie en een gezonde economie blijven veel gezinnen kwetsbaar. Woningbouwbeleid mag daarom niet los worden gezien van economisch beleid en werkgelegenheid.

Ten slotte, duurzaamheid zal ook letterlijk inhoud moeten krijgen. Klimaatbestendige bouwmethoden, energiezuinige woningen, kwalitatieve materialen en goed ruimtelijk beleid zorgen ervoor dat woningen niet alleen vandaag, maar ook voor toekomstige generaties geschikt blijven.

De lancering van Nahusur biedt de regering/overheid de kans om een nieuwe koers in te slaan. Maar de geschiedenis waarschuwt dat woningnood niet verdwijnt door symbolische eerstesteenleggingen alleen. Pas wanneer visie, continuïteit, transparantie en duurzame uitvoering hand in hand gaan, kan Suriname eindelijk spreken van een huisvestingsbeleid dat meer bouwt dan huizen alleen: het bouwt aan een blijvende oplossing.-.