HOREN WE NOG WAT VAN SABAKU- EN PAN AMERICAN-PROJECT?

We leven in 2026. Suriname staat aan de vooravond van een olieboom, die ons land voorgoed kan veranderen. Overal horen we grootse beloften over transparantie, goed bestuur en het einde van oude praktijken. Maar wanneer het gaat om twee concrete projecten die direct grond, huizen en miljoenen publieke dollars raken, blijft het oorverdovend stil. Sabaku en Pan American Real Estate: waar is de voortgang? Waar is de verantwoording? Neem eerst het Sabaku-project te Paramaribo-Noord. In oktober 2025 zei minister Soeropawiro nog:
“Wij vragen de gemeenschap nog even geduld.” Beslag op het project, rechtszaak gaande, oplossing in zicht, zo klonk het. Maar nu, maanden later in januari 2026, is er geen enkel nieuw geluid. Geen opheffing van de waardeverklaring van enig beslag. Geen massale uitgifte van percelen aan wachtenden. Geen infrastructuur die echt opschiet, na drie massieve opschortingen vanwege onregelmatigheden tegen het einde van de re-geertermijn van Santokhi. Mensen die jaren geleden gronden toegewezen kregen, zitten nog steeds in onzekerheid. Ze betalen belastingen, maken plannen voor hun huis, maar het project ligt bevroren. Intussen zien we advertenties voor doorverkoop van percelen tegen hoge prijzen – alsof de chaos anderen niet deert. Waarom deze stilte? Terwijl Sabaku symbool staat voor alles wat misgaat in ons grondbeleid: dubbele toewijzingen, onduidelijke procedures en een ministerie dat beloften doet zonder ze waar te maken. De regering vraagt geduld, maar het geduld is op, wanneer burgers al jaren wachten op land dat aan hen beloofd is. Terwijl de olieprojecten in Blok 58 zogenaamd vaart maken met miljardeninvesteringen, kan een lokaal verkavelingsproject niet eens uit de juridische knoop komen. Prioriteiten, zeker? Dan Pan American Real Estate. De affaire die in 2024 ontplofte: miljoenen Surinaamse dollars (naar schatting rond de USD 7,5 – 8 miljoen) betaald op basis van bedenkelijke documenten en mondelinge afspraken voor projectontwikkeling in het North Area One-project, dat de woningnood niet ten goede is gekomen. Klokkenluiders wezen naar het ongebruikelijke handelen van hoge regeringsfunctionarissen, inclusief de toenmalige president en minister Nurmohamed. Het Openbaar Ministerie startte een onderzoek. Verschillende functionarissen werden gehoord. En toen? Niets. In november 2024 zei de toenmalige minister van Openbare Werken, Nurmohamed: “Geen nieuwe ontwikkelingen.” In mei 2025 meldde de Ware Tijd dat het gerechtelijke vooronderzoek in de Pan American-zaak was afgesloten, maar zonder vervolging, zonder conclusies in de media, zonder schadevergoeding voor de staat. Het bedrijf zelf draait vrolijk door: website up-to-date, projecten lopend, happy new year 2026 op Facebook. Het lijkt alsof niemand wakker ligt van hoe dit allemaal is verlopen. Dit is geen toeval. Dit is een patroon. Grote woorden over anticorruptie en goed bestuur, maar als het om gevoelige dossiers gaat die regeringsleden raken, verdwijnt de vaart. Het OM slaagt erin om in andere zaken (SLM, drugs) wél vooronderzoeken in te leiden, maar hier blijft het hangen. Burgers betalen belastingen voor projecten die vastlopen of verdampen, terwijl de verantwoordelijken rustig verdergaan. Suriname staat op het punt olie-inkomsten binnen te halen die ons land kunnen transformeren, maar alleen als we oude gewoontes doorbreken. Transparantie betekent niet alleen mooie speeches; het betekent updates geven, zaken afronden, verantwoordelijken aanspreken. Als Sabaku en Pan American symbool blijven staan voor trage justitie en politieke bescherming, hoe moeten we dan geloven dat de olie-miljarden wél eerlijk zullen worden besteed? Het is tijd voor actie. Laat de assemblee een hoorzitting houden over beide zaken. Eis een publieke update van het OM. Stel betrokkenen op non-actief als het onderzoek voortsleept. En burgers: blijf vragen stellen, blijf brieven schrijven, blijf posten. Stilte is geen oplossing, het is medeplichtigheid. De VHP had het draaiboek van ‘Bronto Somohardjo’ moeten herhalen in deze aangelegenheden en tegen deze functionarissen. Het verzuim daarvan kan en moet aan de vorige president aangerekend worden als etnisch en partijpolitiek favoritisme, op een niveau dat de jarige partij nog lang tot overdenking zou moeten stemmen. Want als we nu al niet kunnen opruimen wat klein en lokaal is, hoe moeten we dan omgaan met de miljarden die eraan komen? Suriname wacht niet op olie; Suriname wacht op rechtvaardigheid. En daarop wordt al veel te lang gewacht.
The post HOREN WE NOG WAT VAN SABAKU- EN PAN AMERICAN-PROJECT? ..