HOE SERIEUS IS MISIEKABA?

Minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, zegt dat het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) “staat voor kwaliteit en zorg in Suriname”, en dat het ziekenhuis niet meer weg te denken is. Maar de realiteit in het ziekenhuis staat daar haaks op. Patiënten moeten hun eigen toiletpapier meenemen, linnengoed is aanwezig, maar een deken moet je zelf meebrengen. Wie wordt opgenomen, kan soms uren wachten tot er een bed vrij is, zelfs in spoedeisende gevallen. Hoe kan iemand dan spreken over kwaliteit en zorg, terwijl de basisvoorzieningen ontbreken en de behandeling meer lijkt op die in een derdewereldland dan op die in een modern ziekenhuis? De geplande investering van ruim SRD 60 miljoen voor renovatie van de Spoed Eisende Hulp, operatiekamers, Intensive Care Unit en Neonatale Intensive Care Unit doet niets af aan de schrijnende tekorten van nu. Structurele problemen zoals het tekort aan gediplomeerd personeel, zijn al jaren niet opgelost.
Naar wij vernemen zijn slechts vier van de zes operatiekamers operationeel, terwijl iedere kamer normaal drie gediplomeerde operatieassistenten nodig heeft. Door het constante vertrek van personeel, is dat aantal teruggebracht tot één per kamer, met directe gevolgen voor de veiligheid en kwaliteit van de zorg. Wachttijden voor operaties lopen op tot minstens twee maanden, wat voor sommige patiënten levensbedreigend kan zijn.
Het tekort wordt deels opgevangen met studenten en ongeveer zeventig verpleegkundigen uit de Filippijnen, maar de werkdruk blijft enorm. Specialisten en verpleegkundigen moeten improviseren, materialen ontbreken, linnengoed is niet beschikbaar en operatietijd is beperkt. Het personeel werkt onder omstandigheden die onveilig zijn voor patiënten en die het vrijwel onmogelijk maken om kwaliteitszorg te leveren. Dat medewerkers soms weigeren te werken onder deze omstandigheden is dan ook begrijpelijk. De kloof tussen de woorden van de minister en de dagelijkse praktijk kan niet groter zijn. Minister Misiekaba benadrukt dat het AZP een symbool van kwaliteit is, maar in werkelijkheid worden patiënten geconfronteerd met een ziekenhuis waar basiszorg niet gegarandeerd is. Het is schrijnend dat achter elke naam op de wachtlijst een mens staat die niet kan wachten, terwijl het personeel dagelijks boven zijn kunnen presteert om de zorg draaiende te houden. De inzet, kennis en motivatie van de zorgverleners zijn onmiskenbaar, maar zij kunnen niet werken zonder de middelen en organisatorische ondersteuning die nodig zijn. Het is hoog tijd dat de regering inziet dat woorden over kwaliteit en zorg niets waard zijn zonder concrete maatregelen. Structurele investeringen in personeel, planning, materialen en logistiek zijn niet langer optioneel, maar noodzakelijk. Zolang die basis ontbreekt, blijven specialisten en verpleegkundigen roeien met de riemen die ze hebben en betalen patiënten het gelag. Kwaliteit en zorg zijn in de huidige situatie niets meer dan lege woorden. Wie het anders beweert, ontkent de schrijnende realiteit waarin duizenden patiënten dagelijks terechtkomen en waarin de inzet van zorgverleners voortdurend op de proef wordt gesteld. De situatie bij het AZP is een test voor de politieke wil en het verantwoordelijkheidsgevoel van de regering. Het is niet voldoende om te investeren in gebouwen en apparatuur; het gaat om mensen, om veiligheid, om leven en dood. Totdat dat wordt erkend en opgelost, kan er in Suriname niet gesproken worden over kwaliteit en zorg.
The post HOE SERIEUS IS MISIEKABA? ..

...