‘Hij was geen monster, hij was mijn broer’

Commewijne-drama onthult kwetsbaarheid mensen in psychische nood

Door Gilliamo Orban

PARAMARIBO – De man die in de nacht van 27 op 28 december in Tamansarie, Commewijne, negen mensen met een mes om het leven bracht, onder wie vier van zijn eigen kinderen, laat een gemeenschap achter in diepe rouw en verbijstering. Zijn broer, Jerome Aroma, vertelt hoe Dennis Aroma (43) de afgelopen tijd zichtbaar psychisch achteruitging en steeds verder vastliep.“Hij was geen monster. Hij was mijn broer”, zegt Jerome, hoorbaar aangeslagen aan de telefoon, terwijl hij zijn best doet niet in huilen uit te barsten. “Maar Dennis was ook een man die langzaam brak.”Harde werker met een groot hartBinnen de hechte familie en bij anderen stond Dennis bekend als flexibel, behulpzaam en altijd in voor een grap. Hij werkte als toegewijde landbouwer, hield van jagen en voetbal en maakte gemakkelijk vrienden.“Hij was een goede voetballer”, zegt Jerome. “We hebben samen gespeeld. Ik vergeet nooit hoe hij eens vanaf de achterhoede bijna een heel team omspeelde en scoorde. Zo snel was hij. En in het dichte bos? Hij was een verdomd goede jager.”Zijn kinderen waren zijn grootste trots. “Hij was geen perfecte vader, maar hij was er. Aanwezig en lief.”Barst die groter werdDe mentale problemen begonnen ongeveer anderhalf jaar geleden. Dennis verloor op jonge leeftijd zijn moeder aan kanker, een verlies dat volgens Jerome diepe sporen naliet. Later raakte hij in een verlammende angstspiraal nadat hij dacht hiv te hebben. Hoewel testen negatief waren, bleef de vrees bestaan.“Die schrik heeft hem mentaal gebroken”, zegt Jerome. “Hij kreeg zelfmoordgedachten.” De familie bracht hem naar de Psychiatrische Centrale Suriname (PCS) voor professionele begeleiding.Alleen achter met vijf kinderenNa zware relatieproblemen vertrok zijn partner twee maanden geleden, waardoor Dennis alleen achterbleef met vijf schoolgaande kinderen en een laag inkomen van ongeveer SRD 8.000 per maand. “Hij was al kwetsbaar. En dan laat je zo’n man alleen met vijf kinderen?” vraagt Jerome zich af. “Hij huilde bij mij en wilde zijn vrouw terug. Hij ging door een verschrikkelijk zware periode.”Laatste urenIn de dagen vóór het drama sliep Dennis nauwelijks en sprak hij verward. Jerome raadde hem aan opnieuw naar PCS te gaan. Hij kreeg medicatie. Vrijdagmiddag belde Dennis zijn broer om te praten. “Hij drong vreemd aan. Ik zei dat ik later zou langskomen.”Jerome kon niet direct naar Tamansarie gaan, omdat hij op dat moment in de stad was voor werk. Hij beloofde Dennis op de terugweg naar huis bij hem langs te gaan. “Onderweg voelde ik iets, alsof een stem zei: rijdt door.” Later, in de nacht van 27 op 28 december, voltrok zich het drama. “Wat als ik was gegaan?” vraagt Jerome zich af. “Had ik het kunnen voorkomen? Of was ik zelf het eerste slachtoffer geweest?”Twijfels over zijn doodVolgens de politie heeft Dennis zich na zijn arrestatie in zijn cel verhangen. Jerome twijfelt daar sterk aan. “Hij had een zwaar geblesseerd been”, zegt hij. “Het is voor mij onvoorstelbaar dat hij zich zo had kunnen ophangen. Bovendien zitten cellen vaak vol. Of was hij alleen? Dat roept ernstige vragen op.” Hij benadrukt dat hij antwoorden wil. “Ik zeg niet lichtvaardig dat er iets niet klopt. Maar ik geloof niet dat hij zichzelf heeft gedood.”SchuldWat Dennis voor Jerome persoonlijk betekende, gaat dieper dan woorden. “Hij was mijn familie, mijn broer. Als ik in nood was, kon ik hem bellen. Hij was vriendelijk en hij hield verschrikkelijk veel van mijn kinderen. Dennis was geliefd bij ons.”Daarna volgt stilte. “Mijn emoties zijn onbeschrijfelijk: onmacht, boosheid, pijn, verdriet en schuldgevoel. Had ik tenminste één kind kunnen redden? Ze sliepen vaak bij mij. Als er één of twee bij mij waren geweest, waren ze misschien veilig geweest.”Rouw en kritiekJerome werd door een vriendin bij de politie gebeld over de verschrikkelijke gebeurtenis. “Ik schrok en kon het niet geloven. Zijn kinderen zagen mij als hun tweede vader. Ik ben niet direct ter plekke gegaan, omdat ik de mensen en vooral de kinderen niet in die hartverscheurende situatie wilde zien.”De familie van Dennis verkeert in diepe rouw. “We huilen veel. Het zijn ook onze vrienden die zijn omgekomen”, zegt Jerome over de buren die zijn gedood.Hij uit stevige kritiek op de manier waarop met mensen met psychische problemen wordt omgegaan. “Men wist dat hij niet stabiel was, maar pas wanneer iemand iets strafbaars doet, komt de politie in actie. Dan is het te laat.”Volgens hem moesten familieleden Dennis zelf naar PCS brengen, omdat er geen structureel ophaalsysteem is. “Het was een wond die nooit geheeld is. Hij moest thuis zitten met zijn wond, hopend dat die ooit zou drogen. Maar die is nooit gedroogd. Het systeem rond dit alles heeft gefaald.”‘Sorry’Aan de getroffen buren zegt Jerome: “Uit het diepste van mijn hart: sorry. Wat mijn broer heeft gedaan, kan niet. Vergeef ons, als jullie kunnen.” Maar hij heeft ook een oproep aan anderen die kampen met psychische problemen: “Praat. Zoek begeleiding. Blijf niet zwijgen.” Als hij zijn broer nog één keer zou mogen toespreken, zegt hij: “Dennis, ik houd van je. Het is zwaar voor ons.”

...