HET VOLK KAN NIETS DOEN TEGEN PRIJSSTIJGINGEN

door

Met de gevolgen van de oorlog van de Verenigde Staten, gesteund door Israël tegen Iran, waarschuwt iedereen die ertoe doet, voor prijsstijgingen. Niet alleen in energie, maar in alles wat daarvan afgeleid wordt, namelijk transport en productie. En als gevolg daarvan het dubbele gevaar, namelijk dat door een toename van de vraag, door afname van aanbod en door het onderscheid tussen wie wel kan betalen en wie niet, een verder uiteenlopende ongelijkheid ontstaat. Suriname als land en economie en het grootste gedeelte van de Surinaamse huishoudens, zitten aan de ongelukkige kant van die ongelijkheid en krijgen dus dubbele klappen te verwerken. Roependen in de woestijn, werden in eerste instantie genegeerd, maar ook de autoriteiten geven nu een waarschuwend signaal.
Echter is er weinig dat het volk kan doen met de waarschuwing. Een oncomfortabel groot deel, leeft op of onder de armoedegrens. De informele economie, de hosselcultuur, de ongekend grote werkloosheid en het zwakke en door corruptie geteisterde sociaal vangnet, maken het volk enorm kwetsbaar. Er is weinig tot niets dat men kan doen om zich op de prijsstijgingen voor te bereiden. Velen leven al van lening op lening, van pakketzending tot pakketzending of van financiële steun van familie uit de diaspora. ‘Inflatiecorrectie’ is geen automatische verhoging van lonen, uitkeringen en subsidies aan de hand van de statistisch vastgestelde inflatie, maar een uitonderhandeld bedrag tussen de werkgever of overheid aan de ene kant en de werkende klasse, aan de andere kant. Meestal een laag bedrag in SRD, dat symbool staat, maar bij lange na de prijsstijgingen niet dekt of aankan. Energiebesparing, waterbesparingen en een lager, meer doordacht verbruik van telecom, zou een huishouden iets weerbaar kunnen maken en op termijn een duurzaam effect op de economie, als geheel kunnen hebben. Maar aan die bewustwording wordt niet gedaan. Er wordt ook bijzonder weinig tijd, planning, energie en geld gestopt in het ontwikkelen van het openbaar vervoer, zodat burgers een veilig, duurzaam en kosten verantwoord alternatief hebben op een eigen vervoersmiddel. Het volk heeft nu meer nodig van de overheid, dan het besteden van geleende middelen aan een tijdelijke strijd tegen de wereldmarktprijzen, die de overheid zelf niet lang kan vol houden. Wat nodig is, is dat aan collectieve oplossingen gewerkt wordt door middel van planning, gebaseerd op breed inzetbare gezamenlijke gemeenschapsgoederen die huishoudens ontlasten en tegemoet komen.
The post HET VOLK KAN NIETS DOEN TEGEN PRIJSSTIJGINGEN ..