“Het voelt als een horrorfilm”: gemeenschap Meerzorg rouwt na bloedbad

De gruwelijke gebeurtenissen aan de Hadji Iding Soemitaweg in Meerzorg laten diepe sporen na. In deze kleine gemeenschap, waar iedereen elkaar kent, overheersen ongeloof, verdriet en een gevoel van machteloosheid. Steeds meer persoonlijke verhalen komen naar boven na het bloedbad waarbij negen mensen om het leven kwamen, onder wie kinderen, en meerdere personen gewond raakten.
NDP-assembleelid Ann Sadi kent de dader, Dennis Aroma, al jaren. “Hij heeft vanaf 2010 in de politiek gewerkt, in structuren, en ik kende de kinderen al vanaf kleins af aan. Het was een lieve jongen die zich ontfermde over de kinderen,” vertelt zij tegenover Sunweb TV. Problemen deden zich volgens haar pas ongeveer een jaar geleden voor. “Ik kreeg te horen dat hij was opgevangen, dat hij terug was en zelfs dat hij naar de kerk ging. Dus ja… wat moet ik zeggen? Het noodlot heeft zich voorgedaan. Dit is niet onder woorden te brengen.”
Sadi benadrukt dat het om een hechte gemeenschap gaat. “Het is klein hier. We moeten ondersteuning geven, op welke manier dan ook. President Jennifer Simons heeft aangegeven alle kosten te dekken en te kijken hoe er geholpen kan worden.”
Familie Oron: “Het is niet te vatten”
De familie Oron, die twee dierbaren verloor, is ontroostbaar. “Het is niet te vatten. Het is gewoon een horrorfilm,” zegt een familielid. “Suriname was nooit zo onveilig. Er zouden meer slachtoffers zijn gevallen; hij ging huis aan huis. ‘Gado kibri den sma’, anders waren er meer lijken geweest.”
Over de slachtoffers wordt gesproken als hardwerkende mensen. “Mijn nicht had haar handen vol aan haar werk en bezigheden. Dat je zo aan een einde moet komen… Waarom had hij niet gewoon een einde aan zijn eigen leven gemaakt? Waarom zoveel mensen laten boeten?”
De dochter van het overleden echtpaar Oron spreekt met brekende stem. “Ik kan niet boos worden op de man die dit heeft gedaan. Ik heb daar geen ruimte voor. Als ik mijn moeder en vader terug zou krijgen, dan wel. Nu is het verwerken.”
Ze vertelt hoe dichtbij het geweld kwam. “Ik woon achterop. We hoorden wel een geluid, maar honden rennen hier vaker achter mensen aan. We dachten dat het dat was en ik ben weer gaan liggen slapen. Later werd ik gebeld en kreeg ik te horen: ‘Dennis kiri den pikin fu ing’ en tante Carmen. Mijn moeder heet Carmen. Toen ik ging kijken, zag ik dat het werkelijk mijn moeder was. Mijn vader lag vlak hier,” zegt ze, wijzend naar de plek waar hij werd gevonden.
“Dit doe je niemand aan. Mijn ouders waren geen moeilijke mensen. Wat hij hen heeft aangedaan, doet pijn tot in mijn hart.” Ze kende Dennis persoonlijk. “Hij is mijn ex-zwager. Ik ken hem. Hij was niet zo. Ik weet niet wat er met hem is gebeurd. Het is een hele verrassing, ik zag het niet aankomen.”
Volgens haar had hij eerder geprobeerd zichzelf van het leven te beroven en stond hij onder begeleiding. “Hij kreeg medicatie, maar nu weet ik niet of hij die wel of niet innam. Ik hoorde dat zijn vrouw hem ruim twee maanden geleden heeft verlaten.”
“Ik ben beide ouders kwijt. Ik weet niet hoe ik verder moet,” zegt ze. “Je kunt het aan niemand beschrijven: je ouders zijn gezond en leven, en dan pats, boem, zijn ze weg. Als een ballon die ontploft. Dat kan toch niet?”
Ze is duidelijk over geestelijke zorg: “Als iemand psychische problemen heeft, moet hij in een inrichting worden geplaatst. Niet alleen een paar tabletten. Hij heeft negen mensen vermoord, waaronder mijn moeder en vader. Dit doe je zelfs je ergste vijand niet aan.”
Toch weigert ze te vervloeken. “Ik wilde die man niet vervloeken. Ik haat hem niet, ik haat het systeem. Je gaat mensen niet zomaar uit hun huis roepen en doodmaken. Dan noem je ze ‘pingo’s’… ja, hij heeft mijn ouders als pingo’s gezien.”
School in rouw
Ook op OS 2 Tamaredjo is het verdriet groot. De schoolleider van OS 2 Tamaredjo, waar twee van de kinderen die zijn vermoord les volgden, zegt: “Ik begrijp het helemaal niet. Twee lieve kinderen: eentje zat in leerjaar 2, vijf jaar oud, en de ander in leerjaar 5, zeven jaar oud.”
Volgens hem was er niets dat wees op wat zou gebeuren. “Het waren knappe kinderen. De andere twee zaten eerder ook op onze school. De vader kwam regelmatig op school om naar de prestaties van de kinderen te kijken. Het was niet opmerkelijk dat er iets aan de hand was. Afgelopen vrijdag 19 december was er nog een oudermorgen. We hebben met hem gesproken en hij gaf zelf aan dat hij onder begeleiding was van een psychiater.”
The post “Het voelt als een horrorfilm”: gemeenschap Meerzorg rouwt na bloedbad appeared first on Suriname suriname.

...