HET TIJDPERK VAN VLEES NOCH VIS

door

Een doorn in het oog van oud-voorzitter Venetiaan en zijn directe naasten waren de figuren die van meerdere walletjes probeerden te eten. Die altijd lid bleven van de partij, maar ervoor zorgden, nooit aan de frontlinie te staan bij kritiek op Bouterse. Die er vrienden op nahielden in beide kampen en hun zaakjes wel regelden. Figuren die de partij bejubelden bij het avondmaal, maar van wie niet voorspeld kon worden, hoe zij zich zouden gedragen als de haan drie keer zou kraaien. Bouterse was zich ervan bewust dat je niet aan 27 zetels en 70 gereshufflede ministers komt, zonder er een paar tussen te hebben die elke dag met de oppositie aan de telefoon waren. Politiek is – godzijdank – voor maar heel weinigen in het land een dagtaak. Maar het is voor vrijwel iedereen een aanvulling op belangen, en vrienden hebben in beide kampen is, in zakelijke zin, meestal de veiligste route geweest. Met een periode achter ons waarin Venetiaan, Bouterse en Santokhi het leven lieten en de tweede linie in drie verdeelde partijen macht moet zien te navigeren, zijn veel van de scherpe tegenstellingen niet meer aan de oppervlakte. Met name de NDP en de NPS, die een generatielang als tegenpolen met elkaar waren omgesprongen, zien nu plotseling grenzen vervagen. Van alle cijfers die tijdens de begrotingsbehandeling langskwamen, stond het interessantste niet in de nota van wijzigingen, maar werd die genoemd door een NPS’er, nota bene in de assemblee: 500. Vijfhonderd man personeel ligt aan het puntje van de pen, waar voorzitter – en vicepresident – Rusland handtekeningen mee plaatst. Met die 500 benoemingen brengt Rusland naar Grun Dyari wat de partij een generatie lang niet van Venetiaan gehad heeft: banen, functies, titels en benoemingen. En dat verandert heel snel spraakwatervallen in beekjes van stilte en critici in sympathisanten. Het tijdperk van vlees en vis is ook het tijdperk van boter bij de vis. Op de berm, bij Grun Dyari en bij de tussenliggende pendelaars die dertig jaar lang zich aan beide kanten moesten inlikken.
Men is het niet eens met eerst lenen en daarna plannen schrijven. Men is het niet eens met straks weer monetair financieren en uiteindelijk moeten devalueren. Maar men is veel te blij om eindelijk weer mee te doen, weer dicht bij het vuur te zijn en weer mee te eten.
The post HET TIJDPERK VAN VLEES NOCH VIS ..