Het stilzwijgen van de Keizerstraat: gerechtigheid vermoord vóór de rechter sprak

door

INGEZONDEN

Suriname rouwt. Negen levens werden op gruwelijke wijze uitgewist in Commewijne, en een samenleving zoekt houvast, antwoorden en gerechtigheid. Maar nog vóór de rechtszaal haar werk kon doen, stierf hoofdverdachte Dennis Aroma in een donkere politiecel aan de Keizerstraat. En met hem dreigt ook de waarheid te sterven. Niet uit medelijden met een vermoedelijke massamoordenaar, maar uit angst voor wat deze zaak zegt over onze rechtsstaat, onze menselijkheid en ons respect voor medische en juridische grenzen.Dit verhaal gaat niet alleen over schuld of onschuld. Het gaat over moeders die hun kinderen verloren en nooit zullen horen waarom. Over nabestaanden die recht hadden op waarheid. En over een staat die de plicht heeft zelfs het meest gehate individu levend voor de rechter te brengen.De beelden die niet liegenDe beelden van de aanhouding laten weinig aan de verbeelding over. Dennis Aroma was geen gezonde arrestant die op eigen benen een cel werd binnengeleid. Zijn voet was door politiekogels nagenoeg van zijn been gescheiden. Medisch gezien spreken we niet over een simpele schotwond, maar over een traumatische amputatie: een levensbedreigende toestand die onmiddellijke chirurgie, intensieve pijnbestrijding, antibiotica via infuus en continue medische monitoring vereist.Iedere Surinamer die ooit een ziekenhuis van binnen heeft gezien, weet dit. Iedere arts weet dit. Iedere politieman weet dit. En toch belandde deze zwaargewonde man binnen 48 uur in een politiecel.De vraag die ons collectieve geweten zou moeten verscheuren, is eenvoudig en huiveringwekkend: hoe?Medische ethiek of institutionele druk?Een arts die een patiënt met dit letsel ontslaat naar een cellenhuis, handelt in strijd met alles wat de medische ethiek voorschrijft. Geen steriele omgeving. Geen wondzorg. Geen pijnmanagement. Geen infectiecontrole. Een open schotwond in een beruchte, onhygiënische cel aan de Keizerstraat is geen detentie — het is een doodsvonnis.Wie tekende dit ontslag? Was het een medische beslissing, of bezweek men onder druk van opsporingsdiensten die “het dossier wilden sluiten”? Dit is geen detailvraag; dit is een fundamentele vraag aan de leiding van het AZP en aan de geloofwaardigheid van onze gezondheidszorg.“Finish him” – de logica van de straatDan is er het officiële verhaal: zelfmoord door verhanging. Een verklaring die, geconfronteerd met de medische realiteit, elke vorm van logica tart. Hoe kan een man die niet kan staan, niet kan lopen, hevige pijn lijdt en vermoedelijk onder zware medicatie staat, de fysieke handelingen verrichten die nodig zijn om zichzelf te verhangen?In de drukste maand van het jaar, met overbelaste cellen en personeel, hangt het vermoeden van een buitengerechtelijke afrekening als een verstikkende wolk boven deze zaak. Was er sprake van nalatigheid? Of van een stille afspraak: laat het eindigen hier?In een cel waar sociale controle minimaal is, cameratoezicht discutabel en waar men “overdag geen hand voor ogen ziet”, is het scenario van een “geholpen dood” in onze context helaas niet ondenkbaar. Dat alleen al zou elke autoriteit tot het uiterste moeten dwingen om transparantie te bieden.Tien vragen die Suriname niet mag inslikkenDeze zaak kan niet worden afgesloten met een persbericht. De samenleving heeft recht op antwoorden:1. Hoe kan iemand met een nagenoeg afgeschoten voet zichzelf fysiek verhangen?2. Welke arts tekende voor zijn ontslag uit het ziekenhuis?3. Wie verwijderde het infuus en wie was verantwoordelijk voor wondzorg?4. Bestaan er ononderbroken camerabeelden van de gangen en de cel?5. Waarom was er geen 24-uurs ‘suicide watch’ voor deze hoogrisico-arrestant?6. Waarom Keizerstraat en niet een medische detentiefaciliteit?7. Komt er een onafhankelijke, bij voorkeur buitenlandse, patholoog-anatoom?8. Wat was het exacte tijdstip van overlijden en wanneer was de laatste controle?9. Hoe rijmt openwondzorg met de hygiënische realiteit van het cellenhuis?10. Wie gaf de definitieve opdracht om hem uit het ziekenhuis weg te voeren?Dit zijn geen aanvallen. Dit zijn plichten.Een nederlaag voor de rechtsstaatDennis Aroma had voor de rechter moeten staan. Niet om beschermd te worden, maar om berecht te worden. Door zijn dood zijn de nabestaanden van negen slachtoffers beroofd van antwoorden, van context, van waarheid. Een rechtsstaat die accepteert dat verdachten “verdwijnen” vóór zij hun straf horen, zaagt aan haar eigen fundament.Dit riekt niet naar gerechtigheid. Dit riekt naar opzet of grove nalatigheid — en beide zijn onaanvaardbaar.De waarheid mag niet samen met Dennis Aroma begraven worden. De namen Pinas, Marica-Redan, Paragsingh en Monorath zijn onlosmakelijk verbonden aan deze zaak. Suriname kijkt mee. En zwijgen is geen optie meer.Richard Rostamkhan

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.