HET SLUIMERENDE GEVAAR

Het afgelopen weekend heeft zich in het district Commewijne, een voor Suriname zeer ongewone ramp voorgedaan, die zelfs over de hele wereld via de media werd gemeld. Een vader van vijf kinderen bracht door middel van messteken, vier van zijn kinderen om het leven en vermoordde daarna ook nog vier buurtbewoners. De man, die zeker geen onbekende was binnen het Psychiatrisch Centrum Suriname, PCS, en buiten de inrichting verbleef, ging over tot deze macabare daad na de zoveelste ruzie met de moeder van zijn kinderen, die overigens niet aanwezig was op het moment van de grootschalige moordpartij. Dat de man gevaarlijk was, wist zijn ex-vrouw, die al geruime tijd niet meer met hem woonde. Vanwege zijn onberekenend en toch wel gevaarlijk gedrag, had ze verschillende keren aangifte gedaan bij de politie. Haar man, Dennis Aroma, was gevaarlijk, daarom besloot de vrouw haar kinderen, die op de bewuste avond bij Aroma vertoefden, niet persoonlijk op te halen volgens afspraak.
Door deze beslissing van de moeder, geraakte de man in een onbeschrijfelijke woede en ging over tot de moordpartij, die zich niet beperkte tot vier van zijn vijf kinderen – zijn 16-jarige dochter wist gewond te vluchten. Meer dan triest is, wat zich hier in ons land heeft voltrokken. De gealarmeerde politie die ter plekke verscheen, kon haar ogen nog maar nauwelijks geloven. De verdachte werd later gelokaliseerd en trachtte zelfs politieagenten met het mes te belagen.
Die schoot hem in de benen en bracht hem over naar het politiebureau en vervolgens naar de Spoedeisende Hulp van het AZP. Naar vanmorgen werd gemeld, heeft Aroma de hand aan zichzelf geslagen door zich in een cel te verhangen. Deze vreselijke gebeurtenis drukt ons wel met de neus op de feiten. Het is al geruime tijd zo, dat er tussen ons en wel op dagelijkse basis, mensen rondlopen met geestelijk afwijkend gedrag, die ronduit gevaarlijk kunnen zijn voor derden. Het aantal lieden met Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) is niet bepaald gering in het openbaar en heeft zich aangesloten bij het ‘leger’ van dak- en thuislozen. Het is overigens geen geheim, dat er heel wat hapert binnen de geestelijke zorg en dat ook die zorg ernstig te lijden heeft onder zeer onvoldoende financiële ondersteuning vanwege de overheid. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat werkers binnen het PCS, actie hebben moeten voeren, omdat ze niet op tijd over hun salaris en overige tegoeden konden beschikken? Een aantal mensen met geestelijk afwijkend gedrag en psychische stoornissen, heeft niet de juiste behandeling kunnen genieten, omdat er onvoldoende middelen ter beschikking van een adequate opvang en begeleiding ter beschikking worden gesteld. Te vaak worden mensen naar huis gestuurd met medicamenten, omdat de opvang onvoldoende is en de middelen ter langere verzorging van deze patiënten, ontbreken.
Er wordt dan van de patiënt verwacht, dat hij of zij de medicamenten blijft slikken, om te voorkomen dat gevaarlijke agressie de kop opsteekt. En juist daar, kan het op een gegeven moment goed fout gaan, getuige hetgeen zich het afgelopen weekend in Commewijne heeft voorgedaan. In de koloniale tijd werd Louis Doedel in 1937 als lastige oproerkraaier op last van gouverneur Kielstra in Wolfenbuttel, het huidige PCS, opgesloten. Of de man werkelijk geestelijk gestoord was, laten wij in het midden, omdat wij niet tot de kring van specialisten behoren, die zulks kan beoordelen. Dat Doedel in de beginjaren vijftig, gewoon de redactie van deze krant kon binnenwandelen om een onderhoud met de hoofdredactie te hebben, gaf toen al aan, dat de poorten van “Wolfenbuttel” niet hermetisch waren afgegrendeld.
Het hoofdlid van de redactie, Orlando Hofwijk, besloot toen om met Doedel terug te wandelen naar de Cultuurtuinlaan. Op de hoek van de Cultuurtuinlaan beloofde Doedel aan Hofwijk, dat hij naar binnen zou gaan. Dat deed de eerstgenoemde niet, hetgeen tot gevolg had dat de volgende ochtend, agenten van de politierecherche in opdracht van de procureur-generaal, naar onze redactie kwamen met allerlei indringende vragen over het eventuele verblijf van Doedel. Redactieleden vertelden precies, wat er toen gebeurd was en dat Doedel was begeleid tot de hoek van de Gravenstraat en de Cultuurtuinlaan en dat het niet bepaald onze taak was, de man de poort van de inrichting binnen te duwen. Kort daarop werd Doedel opgespoord en wederom naar Wolfenbuttel gebracht, waar hij in 1979 werd vrijgelaten.
Niet lang daarna overleed Doedel, die volgens velen, ten onrechte jarenlang was ingesloten. Tegenwoordig heet dit psychiatrisch ziekenhuis het Psychiatrisch Centrum Suriname, PCS, maar er hapert toch behoorlijk wat aan de financiële ondersteuning om de zorg naar behoren te doen verlopen. Men is er overbelast en ook hier vertrekken er mensen die het beu zijn, onder de huidige omstandigheden te moeten blijven werken. Het is dan ook de hoogste tijd dat de overheid meer tijd en geld stopt in deze ziekenzorg, omdat we vreselijke gebeurtenissen als in Commewijne, het afgelopen weekend, zeker niet meer moeten hebben.
The post HET SLUIMERENDE GEVAAR ..

...