Het rode licht van de NPS

door

DE SNIJD / Armand Snijders

“De NPS is het licht in de tunnel in de Surinaamse politiek.” Hupsakee, dat was pas een heel ondoordachte opmerking van voorzitter Gregory tijdens de recente herdenking van het tachtigjarige bestaan van de ooit trotse partij. Dat gebeurde traditiegetrouw op het Onafhankelijkheidsplein bij het imposante beeld van oud-partijvoorzitter Jopie. Gregory moest daar natuurlijk iets zeggen en stak, omgeven door partijgetrouwen, een ongeloofwaardig positief verhaal af.

Dat de NPS het licht in de tunnel is in de Surinaamse politiek, is wel heel erg overdreven. Gezien het recente verleden waarop voormalig president Chan met zijn regering – waar de NPS te lang deel van heeft uitgemaakt – het volk vijf jaar lang continu maar tevergeefs naar het einde van de donkere tunnel beloofde te brengen, is misplaatst. Tunnels met – niet haalbare – lichten associëren heel veel mensen nu nog altijd met de zware tijden onder Chan. Dus alleen daarom is het al oliedom.

“Omdat tante Jenny hem daarna vliegensvlug wist in te palmen voor het veepee-schap (bij gebrek aan alternatieven) werd de uitslag door Gregory toch als een enorme overwinning beschouwd”

Daarnaast vraag ik mij af wat van zijn bewering waar is. In de tachtig jaar sinds het ontstaan van de partij, waarbij ze vele malen in het machtscentrum heeft gezeten, is Suriname maar heel magertjes tot ontwikkeling gekomen terwijl politici (ook van de NPS en haar voorlopers) zichzelf goed in de watten hebben gelegd. Niet allemaal natuurlijk, maar de slechteriken onder de heren en dames politici hadden de overhand en de strijd tussen welvaart en voorspoed brengen voor zichzelf óf voor iedereen in hún voordeel beslist.

Tussendoor werd ook nog geschoten en gemoord door de militairen. Enfin, u weet ook hoe het komt waardoor het land nog altijd een redelijk corrupte bende is. En daar is – hoe je het ook wendt of keert – ook de NPS debet aan. Net zoals die andere partijen; de één misschien wat meer of minder dan de ander, dat kunt u zelf wel beoordelen. Dan mag u gelijk beoordelen of u vindt dat Gregory het goed heeft gedaan – ondanks zijn halsstarrige houding in het verleden waarbij hij de groene achterban negeerde en te lang in het broeierige nest van Chan bleef zitten.

Hij zei op het plein – tot veler schrik – dat hij ook in de toekomst beschikbaar is om leiding te geven aan de NPS. Zijn eerdere overweging om zich terug te trekken, heeft hij in de ijskast gezet. Brrrrr, of dat nou zo’n goed idee is… Hij zei ook trots te zijn dat hij leiding mag geven aan een partij die zowel vanuit de oppositie als vanuit regeringsverband een belangrijke rol heeft gespeeld in de Surinaamse politiek. Een hoop blablabla dus.

Overigens, het was belachelijk dat hij de verkiezingswinst van vorig jaar min of meer toeschreef aan het groeiende vertrouwen in de partij. Dat is domweg een leugen, want dat is volledig toe te schrijven aan het gewijzigde kiesstelsel dat gunstig uitpakte voor de partij die daardoor van drie naar zes zetels ging. Maar qua aantal stemmen ging de partij erop achteruit: van 32.394 stemmen in 2020 naar 31.285 in 2025, terwijl binnen de partij op zeker tien zetels was gerekend. Maar dat lukte Gregory bij lange na niet. Zelfs Abop haalde meer stemmen.

Omdat tante Jenny hem daarna vliegensvlug wist in te palmen voor het veepee-schap (bij gebrek aan alternatieven) werd de uitslag door Gregory toch als een enorme overwinning beschouwd. Ook al bungelt hij er nu als reservepresident een beetje zinloos bij. Voordeel is wel dat hij zich braaf gedraagt en niet zoals zijn voorganger Ronnie constant een enorme heisa maakt en de coalitie probeert op te blazen.

Maar ook met de NPS is er nog lang geen licht in de tunnel; daarvoor zijn er nog veel te veel problemen. Vooral op het gebied van het onderwijs. Daar is het al jaren hopeloos gesteld, mede – en vooral dankzij – de NPS. In 2020 nam Marie namens de NPS het onderwijsrommeltje over en zij besloot ondanks de coronapandemie vernieuwingen door te drukken waar niemand op zat te wachten en ook geen zin in had. Meest ondoordachte maatregel was dat leerlingen niet meer konden blijven zitten. Slechte communicatie en ongemotiveerde leerkrachten zorgden er vervolgens voor dat het behoorlijk in de soep liep. Enfin, u weet in wat voor puinhoop we nu nog zitten.

“Dat Poetinie als gekozen praathuislid juist daarvoor verantwoordelijk is, schijnt niet tot zijn hersenen door te dringen; hij rent weg zodra het een beetje moeilijk wordt”

De huidige regering moet nu proberen weer orde hierin te brengen. Met NPS-minister Dirk is dat vooralsnog geen succes. Hij roept veel en van alles, zonder echt kennis van zaken ten toon te spreiden. Ik vond het echt verbijsterend dat de bewindsman vorige week tijdens een interview in ‘ABC Actueel’ zei dat het ministerie geen organisatie heeft die kinderen opspoort die buiten het onderwijssysteem blijven. Er wordt dus niet nagegaan of kinderen daadwerkelijk onderwijs volgen.

Natuurlijk is dat vooral de verantwoordelijkheid van de ouders, maar de controle dat kinderen echt naar school gaan, is de taak van de overheid. In veel landen is er een onderwijsinspectie die de vinger aan de pols houdt, in Suriname dus niet. Waarom komt Dirk daar nu pas mee? En bovenal: waarom doet hij daar niets aan? Of moet hij daar eerst weer een duur congres voor op poten zetten?

Ondertussen kunnen ouders en leerkrachten tevergeefs wachten op het herstel van het onderwijs en hopen dat het licht in die tunnel ooit weer gaat schijnen. Van de NPS hebben ze wat dat betreft helemaal niets te verwachten. Zelfs Poetinie trad onlangs af als voorzitter van de vaste parlementaire commissie Onderwijs, omdat hij zegt “geen verantwoordelijkheid te kunnen blijven dragen voor een aanpak waarbij noodzakelijke maatregelen uitblijven”.

Dat Poetinie als gekozen praathuislid juist daarvoor verantwoordelijk is, schijnt niet tot zijn hersenen door te dringen; hij rent weg zodra het een beetje moeilijk wordt. Zijn stap is heel erg ongebruikelijk en een teken van enorme zwakte, die de NPS uiteindelijk zwaar zal worden aangerekend. Aan het licht in de groene tunnel zal de bevolking in ieder geval niet veel hebben. Want dat staat vooralsnog op rood.

armand.snijders@gmail.com