Het mes erin?

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

De SLM was dinsdag weer eens onderwerp van gesprek in De Nationale Assemblee. Dat is inmiddels ongeveer even verrassend als regen in de regentijd. Zodra de letters S, L en M in het parlement vallen, weet iedereen hoe laat het is. Er komen vragen, er komen bezorgde gezichten en vervolgens komen antwoorden van de regering waaruit vooral blijkt dat er antwoorden zijn gegeven. Of daarmee ook iets duidelijk is geworden, is een andere kwestie.

Parlementariërs klaagden opnieuw dat zij door de bomen het bos niet meer zien, omdat hun vragen niet naar tevredenheid werden beantwoord door de minister van Transport, Communicatie en Toerisme. Bij de SLM is dat begrijpelijk. Er zijn inmiddels zoveel bomen geplant met overheidsgeld dat we vermoedelijk over enkele jaren een compleet tropisch regenwoud hebben. Alleen winst groeit er moeilijk.

“Zodra de letters S, L en M in het parlement vallen, weet iedereen hoe laat het is”

Af en toe wordt er weer een miljoenenbedrag in de maatschappij gestoken. De patiënt krijgt een financiële injectie, opent even de ogen en iedereen roept opgelucht dat er nog leven in zit. Enige tijd later klinkt opnieuw vanuit de behandelkamer: “We hebben met spoed enkele miljoenen nodig.”

Arts en parlementariër Jerrel Pawiro bleef daarom keurig binnen zijn vakgebied. “Elke arts weet wanneer hij moet vechten voor het leven, maar elke arts weet ook wanneer hij moet vechten tegen de dood”, zei hij. Daarna volgde het oude ‘medische’ spreekwoord: ‘slechte heelmeesters maken stinkende wonden’.

Ronny Asabina koos voor een behandeling waarvoor geen ingewikkelde diagnose nodig is: “Het mes moet erin.” Overigens, dat moet je in een ziekenhuis niet te hard roepen wanneer niemand weet wie de chirurg is of waar die is opgeleid.

En toen kwam Ebu Jones met misschien wel de pijnlijkste diagnose. Volgens hem vertellen assembleeleden graag hoeveel ze van de SLM houden, terwijl ze zelf niet met de maatschappij vliegen omdat de service niet betrouwbaar zou zijn.

Dat is een bijzondere vorm van vaderlandsliefde. Een beetje alsof je enthousiast reclame maakt voor een restaurant, maar zelf thuis eet omdat je de kok niet vertrouwt. Misschien moet daarom bij het volgende SLM-debat niet worden gevraagd wie van de maatschappij houdt. Laat alle assembleeleden die hartstochtelijk voor behoud pleiten gewoon hun volgende buitenlandse dienstreis met de SLM boeken. Zonder ontsnappingsclausule. Dan weten we meteen hoe diep de liefde werkelijk zit.

Dat lijkt moeilijk wanneer zelfs de president, die alles op alles zet om de national carrier te redden, recentelijk nog met concurrent KLM vloog. Trouwens, daar is wat voor te zeggen. Van een staatshoofd mag niet worden verwacht dat ze voor de eigen carrier kiest wanneer diens vliegschema niet op lijn is met haar buitenlandse afspraken.

Een vorige president pikte vluchten van de vliegmaatschappij zelfs vaker in om te worden vervoerd op zijn buitenlandse reizen, wat het vliegschema van de SLM behoorlijk in de war schopte, met honderden betalende passagiers die daardoor soms urenlang of dagenlang strandden. Of zijn we dat al vergeten?

Intussen blijft de grote vraag onbeantwoord: behandelen we een patiënt die werkelijk kan herstellen of houden we met steeds duurdere apparatuur de monitor aan omdat niemand de stekker durft aan te raken?

Eén ding is zeker: als het mes er inderdaad in moet, laten we hopen dat iemand eerst vertelt waar precies moet worden gesneden. Want na zoveel jaren slechte heelmeesters kan Suriname zich vooral geen slechte chirurg meer permitteren.

ivancairo@yahoo.com