HERSTEL BELOOFD, GEDULD GEVRAAGD, HERHALING HERKEND

“We zitten niet in een makkelijke tijd, dat erken ik. Als president, vraag ik u, om wat geduld te betrachten, de regering zal u niet in de steek laten, heb vertrouwen in onze regering, als wij ons gezamenlijk zullen inspannen voor een beter Suriname.” – Chandrikapersad Santokhi, 2023
“Ik herinner aan de vele keren dat ik heb gezegd: we hebben minstens twee jaar nodig, moeilijke overgangsfase. […] ik heb maatregelen genomen en dat staat hier ook, dat we de inkomsten van de staat moeten verhogen…” – Jennifer Geerlings-Simons, 3 augustus 2026
Zowel Santokhi als Geerlings-Simons kwamen aan de macht met een brede coalitie. Er was geen VVV -vloergevecht nodig. Het volk vroeg niet veel van deze kandidaten, anders dan herstel. Santokhi deed grote beloften, Simons hield het gematigder, maar was niet minder helder in haar reden, om zichzelf als beste kandidaat aan het volk te presenteren: zij kon en zou het land vooruit helpen en een stabiele economie neerzetten. Santokhi had er maar negentig dagen voor nodig en toen twee jaar. Simons kon niet precies vertellen, hoeveel tijd ze ervoor nodig zou hebben, maar nu is het achteraf, dus ook twee jaar.
Het is volkomen acceptabel geworden om op in campagnetijd zonder gevolgen dingen te roepen, waar men niet volledig achter staat, of niet volledig in gelooft. In het persoonlijk verkeer heet dat oplichting. In de politiek heet het ‘podiumtaal’.
Anders dan Santokhi, rent Simons niet weg van haar toezeggingen. Zij startte de persconferentie begin augustus met een exacte opsomming van wat de doelen van haar re-gering waren en bracht drie categorieën aan: gelukt, onderweg of nog niet goed genoeg onderweg.
Precies als Santokhi erkent ook Simons, ruiterlijk waar men zelf het meest tekortschiet: de communicatie met de samenleving. Het is niet zo dat het slecht gaat. Nee, het gaat wél goed, maar deze leiders leggen niet zo goed uit hoe goed het gaat. Volgens zichzelf, althans. Beide verhaallijnen zijn natuurlijk kinkklare onzin. Je kunt het niet goed hebben, zonder te beseffen dat je het goed hebt, als volk. Ronald Reagan vroeg in 1980 aan de kiezer aan de vooravond van de Amerikaanse Presidentsverkiezingen om zichzelf af te vragen of het beter met ze ging, dan vier jaar eerder. En dat is en blijft, altijd de enige toets die telt. Gaat het met u als burger, als kiezer, als Surinamer, als ingezetene, als consument, als ouder, als arbeider, als ondernemer, als jongere, als bejaarde, beter dan een jaar geleden? En als het antwoord nee of zelfs misschien is, dan moeten degenen die namens ons het land besturen, ons niet vragen om geduld en niet uitleggen, dat het ze vooral aan uitleg schort, maar niet aan prestaties. Wij herkennen de herhaling, kunnen weinig verschil vinden in de woorden, noch de daden en het geduld is op: het beloofde herstel, moet nu eindelijk een keer tot stand komen.
The post HERSTEL BELOOFD, GEDULD GEVRAAGD, HERHALING HERKEND ..

...