Henna Guicherit: ‘8 maart is een dag om stil te staan bij vrouwenrechten’

door

Tekst Edwien Bodjie

PARAMARIBO – Henna Guicherit van Women’s Rights Centre zegt dat 8 maart, de Internationale Dag van de Vrouw, voor haar een bijzondere persoonlijke betekenis heeft. Zij stond namelijk bijna een halve eeuw geleden aan de basis van de introductie van deze dag in Suriname.

Guicherit was in 1978 samen met de Progressieve Vrouwen Unie betrokken bij de eerste activiteiten rond deze dag. “We begonnen toen met een symbolische bloemenhulde bij het standbeeld ‘Mama Sranan’, samen met een kleine groep vrouwen en jongeren”, blikt zij terug in gesprek met de Ware Tijd. Wat destijds kleinschalig begon, groeide in de loop van de jaren uit tot een dag die ook door de overheid, het bedrijfsleven en de vakbeweging wordt erkend en herdacht.

Guicherit noemt het belangrijk om niet te vergeten waarom de dag oorspronkelijk in het leven is geroepen. “8 Maart is bij uitstek een moment om stil te staan bij de naleving van de mensenrechten van vrouwen en de uitbanning van alle vormen van discriminatie en geweld tegen vrouwen.”

‘Vroeger waren er geen vrouwelijke ministers, managers van grote bedrijven of bankdirecteuren. Inmiddels hebben we zelfs een vrouwelijke president.’

Als het gaat om de rol en positie van vrouwen in de hedendaagse samenleving, ziet zij duidelijke vooruitgang, maar ook blijvende uitdagingen. Zij wijst erop dat nog niet zo lang geleden vrouwen nauwelijks waren vertegenwoordigd in hoge functies. “Vroeger waren er geen vrouwelijke ministers, managers van grote bedrijven of bankdirecteuren. Inmiddels hebben we zelfs een vrouwelijke president.”

Toch zijn volgens haar nog belangrijke stappen nodig. Guicherit noemt onder meer de beperkte politieke participatie van vrouwen, verschil in beloning in sectoren zoals zorg en onderwijs en de ongelijke verdeling van zorgtaken. Ook het terugdringen van armoede onder vrouwen en hun kinderen vraagt volgens haar blijvende aandacht.

Ze benadrukt dat de verworvenheden van vandaag mede te danken zijn aan eerdere generaties vrouwen. Zij noemt onder anderen Ma Pansa, Janey Tetary, Elisabeth Johanna ‘Sasa’ Temmes, Grace Ruth Schneiders-Howard, Nancy Sophia Cornelie Tendeloo en Jeane Sophie Everdine Redmond. “Hun strijd zetten wij voort, samen met alle vrouwen wier namen niet in de archieven zijn opgetekend.”