Hengelen

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Als je in het verkeer zit, word je geconfronteerd met de drukte van automobilisten, het lawaai van opgevoerde bromfietsen en toeterende bestuurders die altijd haast lijken te hebben. Soms hoor je mensen schelden.

Maar ook gewoon afwerken van de lange lijst van dingen die je op een dag moet doen, kan zwaar wegen. Dat lukt niet elke dag. Het lijkt alsof er niet genoeg tijd is. Aan alle kanten wordt aan je getrokken. Het dagelijkse leven kan soms zwaar aanvoelen.

“In alle drukte van het leven helpt het soms om één punt te hebben waarop je je kunt concentreren”

Op zulke momenten denk ik vaak aan hengelen. Gewoon rustig aan de waterkant zitten, met een dobber in het water, geconcentreerd kijkend naar dat ene punt, in de hoop dat er binnen niet al te lange tijd een vis zal bijten.

De eerste keer dat ik ging hengelen, vond ik het eerlijk gezegd een saaie bezigheid. Je zit maar aan de kant en kunt niet eens uitgebreid praten met je vrienden, omdat je aandacht steeds naar de dobber gaat. En als je dan toch wat zegt moet dat bijna fluisterend om de vissen niet te storen. Daarom was ik vroeger niet vaak te vinden als het om hengelen ging. Maar na verloop van tijd begon ik het beter te begrijpen. Het gaat niet alleen om het vangen van een vis. Het gaat om de rust. Om je volledig te kunnen focussen op één ding.

Sommige mensen hebben van vissen een extreme sport gemaakt. Ik denk dan aan mensen die met boten de zee op gaan om grote vissen te vangen. Maar ik vind het eenvoudige hengelen nog steeds het mooist. Gewoon met een hengel, vaak zelfs van bamboe, aan de waterkant zitten en alle beslommeringen van de dag even loslaten.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst ben gaan hengelen, maar één van de leukste keren herinner ik me nog goed. Met drie vrienden vertrok ik heel vroeg in de ochtend richting Saramacca. Ik schat dat het rond half vijf was.

Eerst kochten we pieren, waarna we naar een kreek reden. Daar stonden we de hele dag met onze hengels. Elk van ons had er twee. We aten tussendoor brood en dronken een biertje. We vingen verschillende soorten vis: krobia, pataka en kwie-kwie. Op de terugreis naar huis hadden we nog een bami gekocht.

Aan het einde van de dag realiseerde ik me dat we eigenlijk niets bijzonders nodig hadden. Gewoon samen zijn, iets gezelligs doen en genieten van de natuur was genoeg. Dat maakt die dag voor mij nog steeds één van de mooiste herinneringen aan het hengelen. En vooral het succes; we hadden vis gevangen.

Dat doet het leven soms. Door alle drukte vergeten we even de mooie momenten. Misschien moeten we af en toe weer leren om ons op één ding te focussen, net als op een dobber in het water, met de hoop dat het uiteindelijk iets moois oplevert. In alle drukte van het leven helpt het soms om één punt te hebben waarop je je kunt concentreren. Even alle drukte laten vervagen. 

Nu ik er zo over hengelen praat, heb ik plotseling zin in een rijst met kwie-kwie. Dat heb ik lang niet  gegeten. Masala kwie.

headleydwt@gmail.com