Heisa

door

GANGA / Sharda Ganga

Ik wilde eigenlijk schrijven over mijn reis naar Jamaica, een land dat ik in geen twintig jaar had bezocht. Ik wilde over mooie dingen schrijven en vooral niet zeuren over dingen die al twee weken alle gemoederen bezig houden en waarover al duizenden meningen zijn gepubliceerd. Maar toen zei DNA-lid Ronny Asabina van die dingen.

Hij is één van de betere DNA-leden. Veel ervaring in het parlementaire werk, over het algemeen goed geïnformeerd en zeker als het op de centen aankomt vaak bovengemiddeld onderlegd. (Dit betekent niet dat ik het altijd met hem eens ben, welnee, we hebben enkele fundamentele verschillen van mening).

“Mensen die recht moeten spreken, horen ook te weten wat rechtvaardig is en wat ethisch”

Je zou verwachten dat juist hij beter had opgelet bij de behandeling van de wetten over de geldelijke voorzieningen van de drie staatsmachten, die voor zoveel heisa hebben gezorgd. Het geval is een geweldig voorbeeld voor taallessen als leerlingen het verschil tussen oorzaak en aanleiding moet worden uitgelegd.

De aanleiding van de heisa is duidelijk politiek gekleurd en gerelateerd aan de initiatiefwetsvoorstellen voor herstructurering van de rechterlijke macht, waarbij vooral het ambt van de procureur-generaal (pg), en eigenlijk de huidige pg zelf, centraal staan. Zou dit schandaal ook aan het licht zijn gekomen als het niet zo politiek bruikbaar was nu? Misschien niet.

Maar dat wil niet zeggen dat het niet aan het licht móest komen. Want de wet die de geldelijke voorzieningen regelde van de rechterlijke macht is zo ontzettend krom dat ze gewoon niet kan worden gehandhaafd. En dat is de werkelijke oorzaak van de maatschappelijke heisa. De aanleiding maakt dan niet zoveel meer uit; het is een vervelend politiek spel, maar de misstand is overduidelijk een misstand.

Meneer Asabina verklaart dat hij niet had kunnen voorzien dat de besluiten zo ongelijk en ongepast zouden uitwerken. Kijk, dan val ik stil, en u weet hoe zeldzaam dat is. Hoewel het prettig is dat hij het falen van zijn fractie en van het parlement erkent, en ook de Staatsraad een subtiele veeg uit de pan geeft, vond ik het wat minder dat hij onderhands de deskundigheid van de wetgevingsjuristen van het parlement in twijfel trok. Die kunnen ageren en voorstellen wat ze willen, maar uiteindelijk is het de commissie die bepaalt wat er in de wetten komt te staan en zijn het de leden die voor of tegen stemmen.

Echter, waar ik mij het meest aan heb geërgerd is dat er herhaaldelijk (niet alleen door hem) is aangekaart dat DNA vroeg naar de financiële consequenties maar dat die niet kwamen. Zo moeilijk was dat doorrekenen volgens mij niet.

In de wet staat precies hoe de vergoedingen zijn opgebouwd en hoe de periodieke verhogingen zouden zijn en wat het startsalaris was met terugwerkende kracht. Iedereen die met een calculator kan omgaan, had het kunnen uitrekenen, ook al zouden ze niet het exacte salaris van de rechters en de pg kennen. Dat niemand dat heeft gedaan – niet in de toenmalige regering, niet in het parlement, niet de journalisten, maar ook niet wij, de burgers – is ontluisterend.

De mensen die ongetwijfeld wel aan het rekenen zijn geslagen toen, zijn de mensen die er van zouden profiteren. En dat lieve lezers is het meest schokkende aan deze zaak. Dat niemand, maar dan ook niemand van die mensen zei: ‘ehm, ik vind het niet oké om zoveel te verdienen in een land waar een onderwijzer SRD 13.000 per maand verdient en de president nog niet eens een derde van wat ik zal krijgen’. Mensen die recht moeten spreken, horen ook te weten wat rechtvaardig is en wat ethisch. Dit was het in elk geval niet. Heel erg niet.

gangadwt@gmail.com