GRENSCOMMISSIES ACTIVEREN

Voor alle spierballentaal, schuttingtaal en emoties die aan beide zijden van de Corantijn-rivier een paar keer per jaar worden uitgeslagen over de ander, komt men toch iedere keer weer terecht in vaarwater van vaagheid. De vorige minister van BIBIS, kwam niet veel verder dan verwijzen naar commissies uit 2013 en ook nu weer, lijkt dat idee post te vatten bij de huidige minister, hoewel het nooit duidelijk is, of dat een echo is van het laatste standpunt van iemand met enige vakkennis, of een eigen, onderzocht en onderbouwd standpunt. Wij gunnen een ieder het voordeel van de twijfel. Maar detecteren toch enige twijfel of de vakminister uit het hoofd zou kunnen opnoemen, wie zitting nemen in die grenscommissie van Surinaamse zijde en wat hun mandaat is.
Als we kijken naar de realiteit van het betwist gebied, dan merken wij dat geen van beide hoofdsteden ontwikkelingsplannen gepresenteerd heeft, een bevolkingsplan, ruimtelijke ordening, belastingopbrengsten, overheidsaanwezigheid, veiligheidsplannen of een ontwikkelingsvisie naar buiten gebracht heeft voor het gebied. In gedachte en temperament, lijken de haviken aan weerszijden van de rivier gereed, om zonder vijandigheid over het principe bloed van onze zonen en dochters te vergieten. Men heeft ook de indruk dat rijkdom er voor het oprapen zou liggen en dat wij het hebben over meer dan alleen hectaren aan bosgrond, wat natuurlijk ook niet zonder economische waarde is.
Een simpele gedachteoefening zou er echter toe moeten leiden, dat als het Surinaams plan voor ontwikkeling van dat gebied en het Guyanees plan voor ontwikkeling van dat gebied gepresenteerd zouden worden, en bevolkingen aan weerszijden een keuze zouden mogen maken, waar men woont, werkt, leeft en belastingopbrengsten voortbrengt, daar al enkele vraagtekens mee weggenomen zouden moeten worden. Maar nogmaals, typisch werk waar een grenscommissie of grensfanaten als hobbyist wat tijd aan zouden moeten besteden, is qua resultaat, niet in Paramaribo bekend op dit onderdeel. Waar zeggen wij ‘ja’ op en waar sterven onze landgenoten voor, als vijandigheid en weerstand, de enige taal zijn die wij bereid zijn te spreken? Zouden wij niet minstens de jaren van ontwikkeling na overwinning en gelijk, in grote lijnen in kaart moeten hebben.
En als er raakvlakken zijn met wat Georgetown van plan is, als er samenwerking mogelijk is, zijn er geen afspraken te maken over een rechtvaardige verdeling van gezag, van bevoegdheden, van verantwoordelijkheden, van opbrengsten, in een gebied waar gezamenlijke ontwikkeling, desnoods onder begeleiding van derden, zoals Latijns-Amerikaanse buren, mogelijk kan zijn. Gezamenlijke ontwikkelingszones zijn niets nieuws, maar die optie is in de jaarlijkse discussies, niet behoorlijk genoemd, laat staan uitgewerkt. Misschien is het tijd om een klein percentage van de tijd en energie die gestopt wordt in wat wij absoluut niet willen, toe te wijden aan wat wij mogelijk wel bereid zijn te accepteren en overwegen, gezamenlijk. In concrete, pragmatische, bestuurbare woorden en concepten.
Eerst door onze nationale grenscommissie te activeren, met een helder en breder mandaat, en de ontwikkelingsgedachte als basis. En door de Guyanese commissie te benaderen, met meerdere ontwikkelingsvoorstellen.
The post GRENSCOMMISSIES ACTIVEREN ..