GOUDEN BERGEN

door

President Simons beseft – net als iedere andere politicus met een basaal begrip van de werking van de Surinaamse economie – het belang van goudwinning, goudexport en de honderden miljoenen USD die de staat elk jaar misloopt in elke schakel van de keten. Maar zij neemt gas terug ten opzichte van haar verkiezingstaal en zelfs haar inauguratietaal hierover. De president is tot het inzicht gekomen dat hardhandig ingrijpen in de sector, averechts zou werken. Een tempering van verwachtingen, zoals haar voorganger Santokhi heeft ervaren, net als de vele ‘goudordening-tsaren’ die het varkentje wel even zouden wassen.
De goudprijs klimt wereldwijd, na een dipje eerder dit jaar, steeds verder. Terwijl bij prijsstijgingen van olie het volk aan de pomp betaalt, de overheid zich met de government take wat rijker rekent en er bij de partijen van het GranMorgu-project gerust ademgehaald wordt, zijn het voornamelijk private partijen – en niet eens zo gek veel Surinaamse – die de champagne koelen als het op de goudprijs aankomt. Stijgen is beter dan dalen, maar de Surinaamse staat is niet zichtbaar aanwezig in de goudsector als het gaat om effectief toezicht, rationele belastingopbrengsten of zelfs tarieven voor zijn diensten als leverancier en concessieverlener.
Wij kunnen wel kopstuk na kopstuk voor de goudordening verantwoordelijk houden, maar er is één minister die daadwerkelijk verantwoordelijk is voor de wanorde, namelijk de minister van Natuurlijke Hulpbronnen. Niet alleen heeft president Santokhi, als een van de weinige ministers, deze bewindsman de tijd uit laten zitten, maar ook president Simons heeft hem, als een van de bijzonder weinige Santokhi-benoemingen, in functie gelaten. Santokhi handelde met de politieke realiteit van een politieke partner, die met negen zetels met het mes op tafel onderhandelde, in het bijzonder in een sector waarin zijn familie een van de grote spelers is. Simons had haar bedenkingen bij de ABOP-betrokkenheid en was Brunswijk liever kwijt dan rijk. Te elfder ure en met een mandje vol troostprijzen, mocht de ABOP bij de huidige coalitie aansluiten. Een van die troostprijzen was officieus het behoud van een behoorlijke dosis van de familie Brunswijk en aangetrouwden in de kombuis van het schip van staat. Met die wansmakelijke gedachte lijkt de minister, wiens taak ordening, toezicht en rentabiliteit van de goudsector is, een half jaar later nog steeds in dezelfde rol actief.
Het is dan ook geen toeval dat een harde aanpak aan de president afgeraden wordt. De realiteit is dat met een ABOP-minister, verantwoordelijk voor natuurlijke hulpbronnen en een ABOP-minister verantwoordelijk voor wetshandhaving, dit punt nooit de top van de agenda zal bereiken. Dan zijn er nog het tal van directe en indirecte goudbelangen binnen de NDP, niet in de laatste plaats die van de gezinsleden en adoptiekinderen van de oud-president en politieke leermeester van Simons. De president kan gouden bergen blijven beloven, maar het zal bij goudkruimels blijven als de powissi’s in het politiek nest de dienst uit blijven maken.
The post GOUDEN BERGEN ..