Goede voornemens, morgen echt

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Op 1 januari van het haast afgelopen jaar stonden we er weer. Met een glas lauwe champagne in de hand, een lichte kater in het hoofd en een moreel kompas dat plotseling streng naar het noorden wees. Dit jaar zou alles anders worden. We zouden gezonder leven, meer lezen, minder scrollen, vaker naar oma’s bellen en eindelijk die ene map met opgestapelde voornemens van voorgaande jaren echt definitief opruimen.

Fastforward naar vandaag 31 december: de map is er nog. Sommige oma’s leven gelukkig nog steeds zonder onze wekelijkse telefoontjes. Anderen zijn gegaan en we hebben spijt dat we die belletjes niet hebben gepleegd. En dat boek dat we ‘zeker deze maand’ zouden lezen, dient inmiddels als design-object onder een wiebelende tafel.

Goede voornemens zijn eigenlijk de kerstballen van het nieuwe jaar: mooi bij aankoop, hoopgevend glanzend, maar tegen februari liggen ze alweer ergens achterin een doos, licht stoffig en met een barstje. We hebben ze niet zozeer opgegeven, we hebben ze gewoon… bewaard. Voor later. Voor ‘een beter moment’. Voor volgend jaar.

Neem sport. Velen van ons zouden drie keer per week gaan. Minimaal. Uiteindelijk hebben we vooral veel sportkleding gedragen. Naar de supermarkt. En één keer naar de sportschool, om het pasje op te halen. Daarna vonden we dat we het wel rustig moesten opbouwen, wat verrassend goed lukte zonder ook maar één spier te bewegen.

Of gezonder eten. Januari was een triomf van veel komkommer, sla en tomaat. Februari introduceerde ‘af en toe iets lekkers’. In maart werd dat ‘balans is ook belangrijk’. En tegen november verdedigden we een zak chips en een tawa BB met R of rijst met een te vettige pom met de zin: ‘het is maar af en toe’.

En toch… nemen we ze weer mee. Die voornemens. We vouwen ze zorgvuldig op en stoppen ze in het nieuwe jaar alsof het erfstukken zijn. Het klinkt nog steeds prachtig, zelfs als we weten dat we waarschijnlijk opnieuw zullen struikelen over dezelfde goede bedoelingen.

Misschien is dat wel de echte traditie. Niet het uitvoeren van goede voornemens, maar het blijven geloven dat we het kúnnen. Dat we elk jaar opnieuw denken: deze keer echt. Dat is geen falen, dat is hoop met een lange adem.

Dus laten we het nieuwe jaar ingaan met milde ambities. Met voornemens die mogen schuiven. Met plannen die af en toe een dutje doen. En met compassie voor onszelf én voor elkaar.

Voor het nieuwe jaar wens ik de samenleving meer geduld dan deadlines, meer luisteren dan roepen en meer samen dan alleen. Dat we elkaar wat ruimte gunnen om onvolmaakt te zijn — en toch onderweg. Gelukkig nieuwjaar!

ivancairo@yahoo.com