SERIEUS!? / Ivan Cairo
Op 1 januari van het haast afgelopen jaar stonden we er weer. Met een glas lauwe champagne in de hand, een lichte kater in het hoofd en een moreel kompas dat plotseling streng naar het noorden wees. Dit jaar zou alles anders worden. We zouden gezonder leven, meer lezen, minder scrollen, vaker naar oma’s bellen en eindelijk die ene map met opgestapelde voornemens van voorgaande jaren echt definitief opruimen.
Fastforward naar vandaag 31 december: de map is er nog. Sommige oma’s leven gelukkig nog steeds zonder onze wekelijkse telefoontjes. Anderen zijn gegaan en we hebben spijt dat we die belletjes niet hebben gepleegd. En dat boek dat we ‘zeker deze maand’ zouden lezen, dient inmiddels als design-object onder een wiebelende tafel.
Goede voornemens zijn eigenlijk de kerstballen van het nieuwe jaar: mooi bij aankoop, hoopgevend glanzend, maar tegen februari liggen ze alweer ergens achterin een doos, licht stoffig en met een barstje. We hebben ze niet zozeer opgegeven, we hebben ze gewoon… bewaard. Voor later. Voor ‘een beter moment’. Voor volgend jaar.
Neem sport. Velen van ons zouden drie keer per week gaan. Minimaal. Uiteindelijk hebben we vooral veel sportkleding gedragen. Naar de supermarkt. En één keer naar de sportschool, om het pasje op te halen. Daarna vonden we dat we het wel rustig moesten opbouwen, wat verrassend goed lukte zonder ook maar één spier te bewegen.
Of gezonder eten. Januari was een triomf van veel komkommer, sla en tomaat. Februari introduceerde ‘af en toe iets lekkers’. In maart werd dat ‘balans is ook belangrijk’. En tegen november verdedigden we een zak chips en een tawa BB met R of rijst met een te vettige pom met de zin: ‘het is maar af en toe’.
En toch… nemen we ze weer mee. Die voornemens. We vouwen ze zorgvuldig op en stoppen ze in het nieuwe jaar alsof het erfstukken zijn. Het klinkt nog steeds prachtig, zelfs als we weten dat we waarschijnlijk opnieuw zullen struikelen over dezelfde goede bedoelingen.
Misschien is dat wel de echte traditie. Niet het uitvoeren van goede voornemens, maar het blijven geloven dat we het kúnnen. Dat we elk jaar opnieuw denken: deze keer echt. Dat is geen falen, dat is hoop met een lange adem.
Dus laten we het nieuwe jaar ingaan met milde ambities. Met voornemens die mogen schuiven. Met plannen die af en toe een dutje doen. En met compassie voor onszelf én voor elkaar.
Voor het nieuwe jaar wens ik de samenleving meer geduld dan deadlines, meer luisteren dan roepen en meer samen dan alleen. Dat we elkaar wat ruimte gunnen om onvolmaakt te zijn — en toch onderweg. Gelukkig nieuwjaar!
ivancairo@yahoo.com
- Wanneer iedereen zich gezien voelt..
- Politie roept eenieder op tot tips na dodelijk misdrijf in …..
- Amerikaanse blokkade noopt Venezuela tot stilleggen oliebro…..
- Palestina was in 2025 de dodelijkste plek voor journalisten..
- Eerste nieuwjaarsbaby geboren in het ’s Lands Hospitaal..
- Historische mijlpaal: Arowaks dorp Tapoeripa Lana herstelt …..
- Stiefmoeder was dronken en boos op vader toen ze 8-jarige s…..
- Stiefmoeder aangehouden na dodelijke steekpartij op 8-jarig…..
- Ronald Rozenblad nieuwe president-commissaris SWM..
- Politie vraagt hulp na dodelijk misdrijf op winkelier in Ni…..
- Ouderjaarsnacht Nederland overschaduwd door geweld en onrus…..
- Winkelier vermoedelijk door misdrijf om het leven gebracht..
- Advocaat: verdediging DNV-verdachte belemmerd bij aanlevere…..
- Na jaren weer proefzending fruit en gewassen naar Frans-Guy…..
- Een flinke dosis liefde..
- Minister Monorath roept op tot samenwerking en vertrouwen i…..
- 2 januari afgekondigd tot nationale rouwdag..
- 8-jarige jongen om het leven gebracht; stiefmoeder aangehou…..
- 8-jarige jongen overleden; stiefmoeder aangehouden..
- VS kondigt nieuwe sancties aan tegen de Venezolaanse oliese…..
- SLM ontslaat ex-directeur en onderdirecteur..