Geen tjauw min

door

“Ey Rozie, hebben die mensen echt geen geld of zien we een vertekend beeld?”. Die vraag werd me op owru jari gesteld door een politicus. We keken naar de feestende menigte op een plek en kwamen kort tot een discussie over het al dan niet hebben van geld van de Surinaamse burgers. Ter bescherming van die politicus die een goede vriend van mij is, zal ik totaal geen indicatie geven of het een minister, een assembleelid of een sey bere politicus is. Ook ter voorkoming van ongeleide verwensingen. Ik gaf hem wel het dringende advies deze vraag nooit publiekelijk te stellen. Hij nam het zeer ter harte. Het kan erg bepalend zijn voor zijn verdere carrière.

Immers, het heeft er veel van dat vrijwel niemand meer een bordje eten op tafel kan zetten. De leerkrachten voorop. En dus heeft Tante Jenny vrijdag vergaderd met Ravaksur plus, waarbij kennelijk de onderwijsbonden een heel erg hoog woord hadden. Overigens vraag ik mij af wat Tante Jenny hen geserveerd heeft. Onder Chan was het tjauw min, maar ik denk dat Tante Jenny ervoor zal hebben gewaakt hen dat te serveren. Ze willen af van de term tjauw min vreters en ik hoor dat dat tegenwoordig ook niet meer royaal wordt geserveerd. We zijn bijna terug naar de Vene periode waar alleen een glas water of softdrink werd aangeboden.

Dat maakt niet dat de druk op Tante Jenny minder is. Je kan zowel voor als na de verkiezingen roepen dat er geen geld is, maar na zes maanden wil men dat niet meer horen. Linksom of rechtsom, er moet geld op tafel komen. Een aantal ex tjauw mineters meent dat het zou moeten komen uit de besparing die is overgehouden naar aanleiding van de laatste schuldherschikking. Hoewel erom is gevraagd is er nooit helemaal uitgelegd wat precies de besparing is en wat daarmee mogelijk zou kunnen worden gedaan. Dat stukje onduidelijkheid maakt dat Tante Jenny hoe dan ook iets op tafel zal moeten leggen. Of het nou inflatoir zal werken of niet en IMF waarschuwing of niet. Dat zal menig vakbondsleider ook een zorg zijn. Immers, de verhoging is dan gerealiseerd zoals de leden willen. En ben je af van het gezeur en kunnen ze genieten van de ‘lantiman acties’ die de handel dan zal presenteren.

Maar voor het eerst bemerk ik dat de ex tjauwminners net als hun leden ook een platte buik schijnen te hebben. Bij C-47 werd geklaagd dat deze regering maar weinig vakbondsleiders plaatst in raden van commissarissen van bedrijven. En volgens mj is het ook dun gezaaid wat betreft de beleidsadviseursfuncties. Wie reeds zo een functie heeft is gelukkig, maar nieuwe schijnen er ook niet te komen. Wie geïnformeerd is weet dat er binnenshuis vaak robbertjes worden uitgevochten om een van dergelijke posities te krijgen. Je moet immers worden voorgedragen en daar gaat vaak verbaal knokken aan vooraf. Nu is het kommer en kwel zoals bij de leden. Dan doet het uitblijven van een portie tjauw min wel extra pijn.-.

roziegeur@gmail.com