GEEN PESTICIDEN TEGEN DENGUE EN CHIKUNGUNYA?

door

Dengue en chikungunya nemen toe in Paramaribo, Wanica, Commewijne en Nickerie. Volwassenen en kinderen raken besmet. Sommigen hebben zelfs beide virussen tegelijk. Maar gelukkig hoeven we ons geen zorgen te maken. We hebben geen pesticiden, maar we hebben geduld. En paracetamol.
Minister André Misiekaba betreurt de situatie. Dat is alvast iets. Betreurenswaardig is het zeker. Het Bureau voor Openbare Gezondheidszorg beschikt momenteel niet over de chemicaliën om muskieten te bestrijden, maar de bestelling is geplaatst. Die kan “elk moment” binnenkomen. Elk moment is in Suriname een flexibel begrip. De Aedes aegypti-muskiet begrijpt dat hopelijk ook.
Tot die tijd mogen burgers vooral hun verantwoordelijkheid nemen. Water drinken. Paracetamol gebruiken. Broedplaatsen opruimen. Geduld hebben. De overheid heeft immers ook grofvuil verwijderd. De muskiet zal daar ongetwijfeld diep van onder de indruk zijn.
Dat de Aedes-muskiet inmiddels resistent is tegen malathion maakt het extra spannend. We zijn al een maand op zoek naar een alternatief. Een maand. Voor een ziekte die een steeds terugkerende gast is. Het zoeken naar een effectief middel blijkt “niet eenvoudig”. Misschien moeten we de muskiet vragen, welke pesticide hij wél acceptabel vindt.
Dan is er nog de kleine kwestie van een schuld van USD 600.000 aan het PAHO-fonds. Daardoor konden er geen chemicaliën worden besteld. De schuld is inmiddels ingelopen. De bestelling is geplaatst. De levering laat op zich wachten. Kortom: alles is onder controle, behalve de timing.
Intussen wordt hulp gevraagd aan Brazilië. Barbados heeft ook toegezegd te helpen. Er wordt gekeken of een vliegtuig van SLM of misschien Copa Airlines de chemicaliën kan meenemen. Onze volksgezondheid hangt dus tijdelijk ergens tussen een landingsbaan en een logistieke planning.
“We zijn er dag en nacht mee bezig”, zegt de minister. Dat geloven we graag. De muskieten waarschijnlijk ook. Zij zijn overigens óók dag en nacht bezig.
Het patroon is inmiddels vertrouwd. Eerst stijgen de besmettingen. Dan constateren we dat er geen voorraden zijn. Vervolgens wordt besteld. Daarna wachten we. Ondertussen wordt de samenleving opgeroepen tot kalmte en zelfredzaamheid. Preventie begint thuis, zeker. Maar bestrijdingsmiddelen horen niet in de categorie ‘verrassing’.
In een tropisch land waar dengue en chikungunya geen onbekenden zijn, zou je verwachten dat er strategische voorraden bestaan. Dat resistentie-ontwikkeling wordt gemonitord vóórdat middelen uitgewerkt raken. Dat schulden geen blokkade vormen voor essentiële gezondheidsproducten. Maar dat is misschien te ambitieus gedacht.
De minister verzekert dat tegen het einde van het jaar alles op orde zal zijn. Dat is geruststellend. Tegen die tijd is het huidige uitbraakmoment hopelijk alweer voorbij. De muskiet werkt immers niet met begrotingscycli.
Misschien moeten we eerlijk zijn. Dit gaat niet alleen over pesticiden. Dit gaat over paraatheid. Over planning. Over het verschil tussen reageren en voorbereiden.
De Aedes aegypti heeft geen parlementaire discussie nodig. Geen betalingsachterstand. Geen logistieke vertraging. Hij heeft alleen stilstaand water nodig. En dat hebben wij ruim voldoende.
Tot de chemicaliën arriveren, drinken we dus water. En nemen we paracetamol. Want als er één ding is waar onze muskieten níet resistent tegen zijn, dan is het bestuurlijk optimisme.
The post GEEN PESTICIDEN TEGEN DENGUE EN CHIKUNGUNYA? ..