Gebouwen vs mensen

HET REGIONAAL ZIEKENHUIS Wanica bestaat intussen zes jaar. Het ziekenhuis dat is geschonken door de Chinese overheid aan Suriname zag er zes jaar terug werkelijk prachtig uit. De oplevering kwam ook net op tijd want de Covid-19 pandemie brak uit. Het afgelegen ziekenhuis werd voor een groot deel als Covid-19 ziekenhuis gebruikt en veel mensen zijn daar hersteld.

De directeur Nawien Bhageloe die er nog niet zo lang zit praat over een periode van stilstand die is ingezet na de Covid-19 pandemie. Hij wil meer doen in het ziekenhuis en ook bewustwordingsactiviteiten geeft hij aandacht. Hij erkent ook dat er sprake is van braindrain. Hij heeft onvoldoende mensen om de volledige capaciteit van het ziekenhuis te benutten.

Wie rondloopt bij het Regionaal Ziekenhuis Wanica kan niet anders dan ook achterstallig onderhoud te zien. Lekkages, roetsplekken en zeker op het parkeerterrein leek het in de afgelopen periode vaker alsof het omringende bos weer zou overnemen. Het ziekenhuis ligt ook niet op de route van een busverbinding. Daarom was er ook een tijdlang een pendeldienst die het personeel bracht naar een centrale plek om naar huis te gaan of hen juist naar het werk bracht.

We zien dit soort investeringen heel vaak in Suriname. Gebouwen worden neergezet en er wordt in materiaal geïnvesteerd – we kennen allemaal nog de lijst die minister Amar Ramadhin tijdens de vorige regering oplas zodra hij een microfoon zag langskomen – maar niet in menskracht. Soms lijkt het alsof mensen en dan vooral beleidsmakers geen idee hebben hoe de factor mens te ontwikkelen binnen het totaal plaatje.

Toen besloten werd om de Wet Nationale Basiszorgverzekering in te voeren moesten ziekenhuizen efficiënter gaan werken. Daarnaast moesten ze zich gaan specialiseren in een bepaalde richting. Zo, hadden de beleidsmakers van toen gedacht- komt er ook een beetje onderlinge samenwerking en gezonde concurrentie. Helaas werkte dat niet goed en werken ziekenhuizen nu vaak los van elkaar en niet op elkaar afgestemd.

Misschien is het tijd de crisis in de gezondheidszorg te benaderen vanuit het perspectief van de menselijke hulpbron. Het is meer dan duidelijk dat er een groot gebrek is aan verpleegkundigen. Dus wat zou gedaan kunnen worden als vanuit dat punt gewerkt wordt. Hoe moeten we de zorg dan inrichten? Mogelijk is het tijd de ziekenhuizen te clusteren en de verpleegkundigen zodanig in te zitten dat aanbod en vraag beter op elkaar afgestemd zijn.

Investeringen in de zorg hebben geen enkele zin als de handen aan het bed steeds minder worden. Het zijn namelijk deze handen aan het bed die de (gezondheids)zorg verlenen. Deze mensen moeten efficiënt en effectief ingezet worden en veel beter betaald worden. Een manier om de zorg toch te garanderen zou kunnen zijn om het personeel dat er nog is samen te clusteren in ziekenhuizen en misschien enkele voor nu anders in te zetten. In ieder geval is veel en veel meer aandacht nodig voor de mensen in de zorg in plaats van de machines en gebouwen

...