Gastvrijheid

door

MET DE LANCERING van de campagne ‘Our Suriname – Dis’ na Wi’ willen overheid en partners een beeld uitdragen van Suriname als een gastvrij, verantwoordelijk en veilig land. Het zijn mooie woorden. Woorden die aansluiten bij hoe wij onszelf graag zien: een volk dat bezoekers met open armen ontvangt, trots is op zijn cultuur en zorg draagt voor zijn omgeving. Maar tussen de slogan en de werkelijkheid gaapt een pijnlijke kloof.

Want hoe geloofwaardig is een boodschap over gemeenschapszin wanneer dagelijks wordt weggekeken van mensen die letterlijk op straat leven? Zwervers behoren tot de meest vergeten groepen van de Surinaamse samenleving. Zij worden niet gezien als medeburgers die hulp nodig hebben, maar vaak als een ongemak dat uit het straatbeeld moet verdwijnen. Als zorg voor elkaar werkelijk centraal staat, dan begint dat niet bij de toerist die enkele dagen op bezoek komt, maar bij de Surinamer die nergens meer terechtkan.

Tussen de slogan en de werkelijkheid gaapt een pijnlijke kloof

Ook het verhaal over verantwoordelijkheid verdient een eerlijkere invulling. Terwijl de cultuur wordt gepromoot als trekpleister voor bezoekers, blijven cultuurbarbaren ongestoord hun slag slaan. Historische gebouwen verdwijnen, monumenten raken in verval en waardevol erfgoed wordt onvoldoende beschermd. Het is moeilijk trots uit te dragen op wat Suriname uniek maakt, wanneer tegelijk wordt toegestaan dat datzelfde erfgoed langzaam wordt afgebroken.

Hetzelfde geldt voor de natuurlijke rijkdommen. In het binnenland, maar soms ook dichter bij de hoofdstad dan velen beseffen, vindt milieuvernietiging plaats die nauwelijks nog verbazing oproept. Bossen verdwijnen, waterwegen raken vervuild en ecosystemen worden aangetast. De natuur die in toeristische campagnes wordt gepresenteerd als het visitekaartje, wordt in de praktijk niet altijd behandeld als een nationaal bezit dat bescherming verdient.

Daar komt nog bij dat veel burgers zich nog altijd onveilig voelen. Criminaliteit, verkeerschaos en een gevoel van rechteloosheid beïnvloeden het dagelijkse leven van duizenden Surinamers. Veiligheid is niet iets wat uitsluitend voor bezoekers moet worden georganiseerd. Een land dat veilig wil zijn voor toeristen, moet eerst veilig zijn voor zijn eigen inwoners.

Misschien is de grootste uitdaging wel dat gemeenschapszin steeds vaker klinkt als een begrip uit een ver verleden. Individualisme wint terrein. Solidariteit maakt plaats voor onverschilligheid. Surinamers spreken graag over nationale eenheid, maar in de praktijk zien veel mensen vooral hun eigen belang.

Dat betekent niet dat de campagne geen waarde heeft. Integendeel. Zij biedt een kans om opnieuw na te denken over wie wij zijn en wie wij willen zijn. Maar als ‘Dis’ na Wi’ meer moet worden dan een aantrekkelijke slogan, dan zal Suriname niet alleen gastvrij moeten zijn voor buitenlandse bezoekers. Het zal ook menselijker, zorgzamer en verantwoordelijker moeten worden voor de mensen die hier wonen. Pas dan krijgt die boodschap werkelijk betekenis.