FRIENDS AND FAMILY: A (FORMER) INMATE RUNNING THE ASYLUM

Het is al lang geen geheim meer, dat toezicht voor de regering Simons niet van veel betekenis is. Nadat eerst minister Landveld erkend heeft, dat raadsleden bij parastatale instellingen voor een deel politiek ingevuld worden, heeft ook president Simons, op haar ‘tak fa den san de’ manier, dat erkend. Er werd luchtig over heen gegaan. Ten eerste wijkt het niet af, van wat men in werkelijkheid heeft meegemaakt tot nu toe. Ten tweede is Suriname toe aan een president die minder in beloftes spreekt en meer met de naakte waarheid. Deze president is minder van hoog Nederlands en glanzende aspiraties, dan van zeggen wat de meesten denken en zelf kunnen vergelijken met de werkelijkheid. Het is de feitelijke en kleurloze toon, waarop ze zulke uitspraken doet, die soms de angel eruit haalt. Maar het is geen gezonde erkenning of situatie, voor een land dat naar het volgend niveau wil.
Nu de verkiezingen inmiddels een jaar achter ons liggen, lijkt de president comfortabel om zelfs de meest partijdige partij restanten van onder uit de grabbelton te dumpen op plekken, waar er ernstige vragen over de technische inzetbaarheid gesteld kunnen worden. De gemeenschap is nog nauwelijks bekomen van het nieuws dat Abrahams, tegen wiens leiderschap van de partij men zich intern verzet heeft en extern mee bemoeid heeft, zich staatsadviseur mag gaan noemen. Men heeft nog niet eens de tijd gehad te vernemen, welke portefeuille of onderwerpen tot zijn domein gaan behoren. Of het nieuws valt van de volgende benoeming.
De term ‘Friends and Family’, die Santokhi opwierp en die hem zijn gehele termijn achterna spookte, opent de deur naar andere Engelse beeldspraak, zoals een situatie van een ‘inmate running the asylum’.
Vooral wanneer Romano Meriba, wiens lange, gewelddadige en criminele staat van dienst, weinig herhaling behoeft, zijn toetreden neemt in het toezichthoudend orgaan van het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS). Blijvend bij beeldspraak – en beeldspraak alleen – zouden we kunnen stellen, dat het nieuws inslaat als een granaat. Het vakwezen heeft de pleegzoon van Desi Bouterse voorgedragen en minister Misiekaba alle rugdekking verleent, die hij nodig heeft om de in het verleden op gratie vrijgekomen veroordeelde geweldpleger, te benoemen. Maar voor sommige beslissingen, schiet zelfs de meest delicate choreografie tekort.
2025 sloot zich af met een drama van ongekende proporties in Commewijne en het verlies van levens, waaronder van minderjarigen. De analyse van het voorval, legde bloot, dat voor PCS een uitgebreide, meer landelijke rol nodig was. Tegelijkertijd is meermaals door de onderminister van VWA gesteld, dat het daklozenvraagstuk meer capaciteit en inzet van PCS vereist. Het gaat dus niet om een slaperige parastatale vertakking, waar we politiek restafval kwijt kunnen, maar om een cruciale spil, in veel van de meest hevige problematiek waar het land mee kampt. Kan de president zichzelf in de spiegel kijken en denken dat met deze benoeming, volksgezondheid en het geestelijk welzijn, een stap vooruit hebben gemaakt en een technocraat rijker zijn? Of wint de gedachte van accommodatie, toegeeflijkheid en verzoening, het van resultaatgericht beleid?
Eén ding is duidelijk en dat is dat niemand het gezicht wil zijn van dit besluit en dat iedereen hoopt, dat de storm, snel gaat liggen. Daarnaast is niemand echt in de positie tot oppositie. Als president is Santokhi aanwezig geweest bij de opening van een bakkerij van Meriba in Coronie. De VHP zou dus onsterfelijk hypocriet overkomen, met een frontale aanval op het besluit en heeft zelf vergelijkbare constructies gebruikt met zogenaamde voordrachten van bonden. Behalve dat zijn degenen bij de VHP, die zich bezighouden met het medische, veel te druk in de weer om geheimzinnig te doen over doodsoorzaken en het verdedigen van de geheimzinnigheid rondom doodsoorzaken.
The post FRIENDS AND FAMILY: A (FORMER) INMATE RUNNING THE ASYLUM ..

...