FRAMBO PROMETHEUS

Prometheus stal met een fakkel, stiekem het vuur van de Griekse goden op de berg Olympus en bracht het naar het gewone volk. De frambo van Grun Dyari heeft een soortgelijk fenomeen meegemaakt, toen eind jaren vijftig de intellectuelen de fakkel zagen verdwijnen in de populistische handen van Pengel.
Door de tijden heen verhuisde het populisme, met een groot deel van de achterban, naar de Berm en werkte een nieuw soort intellectueel-politicus aan het Grun Dyari van Venetiaan. Een Grun Dyari die achttien maanden voor de verkiezingen ontwaakte, ontzettend veel rekening hield met de Olifant en liever van denksporter tot denksporter een coalitie bij elkaar onderhandelde. Verkiezingswerk was seizoenswerk en onderbuikgevoelens waren een dwaalspoor. Tot de laatste adem heeft Venetiaan geprobeerd het volk een schets voor te houden van de NDP als het grote en onverzoenbaar kwaad en van Santokhi’s VHP als de enige realistische optie om samen te blijven bouwen aan een Suriname naar het evenbeeld van de goden van Olympus. Terwijl dat gevecht om de ziel van de NDP woedde, bouwde een nieuwe Surinaamse Prometheus aan zijn eigen politieke machine. Weinigen hebben vanwege de blitzkrieg waarmee de as van de NDP, NPS en PL elkaar vonden, stilgestaan bij de betekenis van de verkiezingsresultaten van 2025, maar Atompai heeft zijn voorzitter en lijsttrekker, op basis van voorkeurstemmen, op een luttele eenentwintighonderd stemmen genaderd. Het verschil tussen de lijsttrekker – partijleider en vicepresident na bijna vijftien jaar aan partijleiderschap – en de Benjamin, een debutant met nog geen regeertermijn in de gelederen van de partij, was minder dan een halve zetel.
Sinds zijn verkiezing met voorkeurstemmen heeft Atompai de NPS en de coalitie als geheel laten zien, hoeveel politieke armslag en onafhankelijkheid je met voorkeurstemmen koopt. In vrijwel ieder publiek debat van het afgelopen jaar heeft hij de driehoeksaanval gekozen en afstand genomen van zowel coalitie als oppositie, en zich gepositioneerd als de man van het volk, voor het volk en door het volk. Geen simpel enerzijds, anderzijds, maar het op één hoop vegen van de coalitie waar hij in naam deel van uitmaakt en de oppositie, die hij van veel de schuld blijft geven, maakt hem tot de stem van vernieuwing. Op sociale media en tijdens zijn mediaoptredens rond één jaar regering-Simons/Rusland is hij op geen enkel compliment of blijk van vertrouwen te betrappen. Integendeel, waarschuwt hij het volk dat de Grun Dyari- en Olifant-manier van politiek bedrijven, van achttien maanden voor de verkiezing de gunst opzoeken van de kiezer, onacceptabel is.
Wat frappant is, is dat hij het hete hangijzer van eigen presidentiële ambities, ook desgevraagd, totaal niet uit de weg gaat. Waar generatiegenoten zoals Bouva, Misiekaba, Atompai, Monorath en Ramadhin allemaal het frustrerende spelletje van schijnloyaliteit en profielschetsen moeten spelen, komt Atompai er redelijk voor uit dat hij geen waardeloze kandidaat voor het hoogste ambt ziet, wanneer hij in de spiegel kijkt.
In de tijd van Pengel, Arron en Venetiaan, zijn talenten voor minder gekortwiekt. Zelfs het idee van een te enthousiaste voorkeurscampagne werd als intern politiek verraad opgevat. Maar in die tijd hadden voorzitters vat op mediatoegang en waren sociale media en de 1×24 uur nieuwscyclus, geen toevlucht voor ambitieuze nieuwkomers. Nu is het slechts een kwestie van tijd, voordat de frambo Prometheus de voorzitter voorbijstreeft. Vooral omdat de rol van driehoekkritiek zich daar veel makkelijker voor leent, dan de verantwoordelijkheid voor het maken van beleid met een lege schatkist en torenhoge schulden.
The post FRAMBO PROMETHEUS ..

...