FPIC is noodzaak

door

SURINAME HEEFT DE gewoonte om op internationale podia te verkondigen en zelfs te pronken met het feit dat meer dan negentig procent van het bos behouden is. Dat is vaak de aanloop naar het ter verantwoording roepen van de rest van de wereld. ‘Wij moeten gecompenseerd worden voor het behoud van onze bossen, wij zijn de longen van de aarde en om die status te behouden mag dan ook de internationale kassa klinken.’

Dit is geen vreemde oproep en staat niet op zichzelf. Barbados met Mia Mottley aan het hoofd van het land, heeft bijvoorbeeld met de sterke redenering dat het eiland vrijwel niet bijdraagt aan klimaatverandering, maar wel de gevolgen daarvan ervaart, toegang gekregen tot klimaatfinanciering. Suriname is daar nog niet helemaal in geslaagd, omdat een van de donoren die wel geld wil geven, stelt dat er een wetsaanpassing moet komen.

Het is bijna barbaars dat regeringen internationaal een mooi plaatje schetsen over de situatie in Surinaamse bossen, terwijl er lokaal van alles en nog wat schort aan hoe wij ons (binnen) land runnen

Maar het grootste verschil tussen Suriname en bijvoorbeeld Barbados is dat het eiland beleid maakt en zich eraan houdt. Er komt geld voor milieu-initiatieven, en veel daarvan is gericht op het efficiënt omgaan met energie. Suriname is nog in de fase van plannen maken en breed draagvlak zoeken voor deze plannen. Maar intussen heeft Paramaribo geen enkele grip op wat in het bos gebeurt.

Daar heeft Sharmaine Artist, voorzitter van de organisatie Khose, op gewezen tijdens de pre-sessie van de 53ste Universal Periodic Review van de Verenigde Naties eind augustus in Genève. Bij deze bijeenkomst wordt vooral gekeken naar de progressie die landen gemaakt hebben op het gebied van mensenrechten. Volgens Artist is dat in Suriname bitter weinig. De rechten van inheemsen en marrons om te leven zoals ze dat al eeuwenlang doen in Suriname, worden niet erkend. En – en dat is schrijnend – er is geen systeem om de lokalen te betrekken bij ontwikkelingen in hun gebied. Ze vroeg tijdens haar speech dan ook erkenning van de FPIC-procedure die is genoemd in het Kaliña- en Lokono-vonnis.

Er was al een aanvang gemaakt met een wet die ertoe moet leiden dat 5 kilometer en de heilige plekken in de buurt van inheemse en marrondorpen beschermd zouden moeten worden. Echter is deze wet afgewezen door de belanghebbenden omdat hun vis- en jaaggebieden vaak veel verder liggen dan die 5-kilometerzone.

Het is bijna barbaars dat regeringen internationaal een mooi plaatje schetsen over de situatie in Surinaamse bossen, terwijl er lokaal van alles en nog wat schort aan hoe wij ons (binnen) land runnen. Het is nu de tijd om serieus met alle partijen na te gaan wat in het voordeel is van behoud van ons bos en wat daartegenover staat. Alle partijen moeten hun belangen kenbaar maken en dan moeten we elkaar tegemoet proberen te komen. Met of zonder Trump.