FOUT HOUT

door

Houtpartijen mogen naar India en een beetje snel ook. Een kortgedingrechter looft een dwangsom uit van SRD 1 miljoen per uur, de hoogst toegewezen dwangsom in onze geschiedenis, voor zover bekend. Sinds 2022 moeten houtexporteurs van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV), beschikken over een certificaat met een moeilijke naam voor een regeltje met een even moeilijke naam, omdat we niet alle hout een makkelijke naam moeten geven. Het schijnt ergens erg belangrijk te zijn om de rest van de wereld zoet te houden over plantgezondheid.
Fout hout, kortom. In 2022 gaf LVV exporteurs een half jaar de tijd om hun leven te beteren. De sector hield even de adem in, maar er werd daarna flink door de vingers gekeken, het certificaat met de moeilijke naam werd gewoon afgegeven, hout ging containers in, valuta kwam binnen, de VHP-regering kon rekeningen betalen en een beetje economische groei rapporteren, en het volk zou geen snars begrijpen van een gevecht over de kwestie. India vond dat niet leuk, maar India zou geen diasporaland het leven zuur maken in een tijd dat het prijsjes uitreikte aan de Guyanese president en containers vol goedkope levensmiddelen verscheepte om de Surinaamse president in het zadel te houden middels herverkiezing.
De heilig herboren hervormer bij LVV, die bij vertrek bij zijn vorige ministerstermijn de Cultuurtuin nog wilde verkavelen, komt echter binnen als een moraalridder. Niet alleen werpt hij met een gezichtloos quickscan-team een berg aan foute LVV’ers de bak in en publiceert hij schandaal na schandaal, hij trekt ook een harde lijn als het gaat om plantgezondheid. De exporteurs beginnen eerst te lobbyen en politieke druk uit te oefenen, maar als dat niet werkt, stappen zij naar de kortgedingrechter. Die wuift de voorgeschiedenis weg en sluit zich volledig aan bij de exporteurs.
Niets dat niet recht te trekken valt in een bodemprocedure. De exporteurs opereren ook in keihard daglicht, wat betekent dat zowel bestuurlijke boetes als strafrechtelijk optreden nog hefbomen geven aan de staat om als het menens is de exporteurs in hun zakken te pakken.
Behalve de discussie over redelijkheid laait de publieke discussie eindelijk op met de harde vragen. Is plantgezondheid en de naleving daarvan ons probleem, of dat van het importerend land? En als de handhaving vooral India, Maleisië en de Verenigde Arabische Emiraten ten goede komt, moeten wij dan gratis hun belangen van hieruit handhaven? Zowel Nederland als de Verenigde Staten hebben flink wat geld gestoken in drugsbestrijding en handhavingsmaatregelen in Suriname bij exit points om hun nationale belang veilig te stellen. Moet de regering niet nagaan, waarom de pre-checks en het toezicht vanuit SBB, zo gevoelig en vatbaar zijn voor het flexibel doorlaten en toelaten wat verboden is? En dienen de restrictieve verdragen wel het belang van Suriname, gezien de stremming op export, valuta en werkgelegenheid die van de normen uitgaan? Het is tijd voor een serieuze afweging over welk daadwerkelijk belang gediend wordt, wat wij ervoor inleveren en of Suriname en zijn bevolking, wel voorkeur en voorrang moeten geven aan hout ‘fout’ noemen en vinden, omdat landen met meer economische invloed hun beleidsagenda inrichten aan de hand van hun belangen en ons daar met de haren erbij slepen.
The post FOUT HOUT ..