First

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Ken je dat? Dat je altijd naar een specifieke supermarkt gaat omdat die in jouw beleving ‘beter gesorteerd’is. Of dat je niet dood gevonden zou willen worden in een bepaalde winkel. Gewoon omdat de sfeer er niet echt uitnodigend is. Vaak omdat er professionele trottoirvullers staan. Soms de hele dag door. De trottoirvullers staan er alsof het hun werk is. Alsof ze er geld mee verdienen. Misschien is dat ook wel zo. Wie een hosselaar nodig heeft, hoeft er alleen maar te stoppen. Misschien kun je er ook wel andere diensten verkrijgen. Geestverruimend. Lichamelijk. Voor elk wat wils. Daar zijn andere etablissementen voor.

Maar er is ook publiek dat gewoon in alle rust wil winkelen. Laatst was ik in een beter gesorteerde supermarkt. Ik kom er dagelijks om iets te kopen tijdens mijn lunchpauze. Of voor mijn avondeten. Maandelijkse boodschappen. Alles doe ik daar. Die laatste keer zag ik een meneer rondlopen. Hij liep achter een winkelwagen. De vriendin met wie ik was sprak kort met hem. Hij schudde mij de hand. Ik keek stiekem in zijn winkelwagen. Er waren gewone boodschappen in. Spullen die ik zelf ook koop. Herkenbaar. Maar waar kende ik die man toch van? Hij had een bekend gezicht. Bij het afrekenen zag ik dat er een bewaker was. Deze sjouwde zijn boodschappen. Toen viel het kwartje. Het was gewoon onze First Gentleman! De eenvoud verbaasde mij erg. Slechts één bewaker. Geen enkele prangprang. Geen hoge dunk van zichzelf. Geen arrogantie. Geen file omdat er tig volgautos met zwaailichten voorbij moesten. Geen speciale behandeling.

“Om Mel moet ik soms nog steeds lachen. In mezelf dan hoor. Het was een aparte First Lady“

Ik heb het geluk gehad dat ik de vorige ‘firsts’ ook heb mogen ontmoeten. Inke en Mel. Beiden heb ik mogen interviewen. Totaal verschillend. Inke was zich bewust van haar tekortkomingen. Was er actief mee bezig geweest zich te verbeteren. Ze was heel verwelkomend en joviaal. Stuurde de bewakers weg terwijl we op een bankje zaten. Mel was een ander verhaal. Die had echt een hekel aan me. Haar entourage heeft zich zelfs een keer verontschuldigt voor haar gedrag. Soms liep ze mij met opzet voorbij. Ik moest er alleen om lachen. Gewoon emoties die niet in toom konden worden gehouden. Iets waar Inke over het algemeen beter in was. We kunnen haar echt wel die krachttermen vergeven die zij heeft geuit toen haar man werd veroordeeld.

Om Mel moet ik soms nog steeds lachen. In mezelf dan hoor. Het was een aparte First Lady. Ondanks de intensieve gymnastiek voor mijn lachspieren ben ik toch wel blij dat we nu een andere ‘first’ hebben. En dat het er tegenwoordig allemaal redelijk eenvoudig aan toegaat. Daar zal de staatskas ook blij mee zijn!.

christiowijnhard@gmail.comn