Falend moreel leiderschap

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Het overlijden van ex-president Desi Bouterse in december 2024 legde iets bloot wat we liever niet onder ogen zien: een samenleving waarin respect voor de doden geen vanzelfsprekendheid meer is. Wat in de dagen na zijn dood volgde, was voor mij een bijzonder verontrustende ontwikkeling: openlijke haat jegens een overleden landgenoot, een voormalig staatshoofd. Op sociale media werd niet gerouwd, niet gereflecteerd, maar gespuwd. En wat minstens zo pijnlijk was: geen enkele politieke leider van partijen die zich als tegenstander van Bouterse of de NDP profileren, achtte het nodig om hun achterban en de samenleving als geheel publiekelijk tot de orde te roepen. Of ik moet dat gemist hebben.Enkele maanden later herhaalde dit beschamende patroon zich bij het overlijden van ex-president Ronald Venetiaan. Opnieuw zagen we mensen die een vreugdedans uitvoerden op het digitale plein, die zich te buiten gingen aan hatelijke uitingen en rancuneuze taal. Opnieuw bleef het oorverdovend stil vanuit de politieke leiding. Geen oproep tot waardigheid, geen duidelijke grens, geen moreel kompas dat werd aangereikt aan de ontspoorden. Ook dat heb ik misschien gemist — maar het lijkt me onwaarschijnlijk.Afgelopen maandag bereikte deze morele erosie een nieuw dieptepunt met het plotselinge overlijden van ex-president Chan Santokhi. Wat zich in de uren na het bekend worden van zijn dood op sociale media ontvouwde, was niets minder dan een moeras van moreel verval. Een beerput van inhumaniteit zonder grenzen. De meest onmenselijke, hatelijke en ronduit vunzige commentaren werden zonder schaamte gedeeld, gericht aan de overledene, zijn familie en zijn partijgenoten. Het meest ontluisterende? Onder de afzenders bevonden zich personen met vooraanstaande functies binnen politieke partijen — mensen die beter zouden moeten weten, mensen die geacht worden voorbeeldgedrag te tonen.Een oproep van NDP-ondervoorzitter André Misiekaba op zijn Facebook-pagina om te stoppen met ‘polarisatie’ was een begin, maar het bleef pijnlijk vrijblijvend. Woorden zonder daden. Want waar bleef de expliciete instructie aan partijgenoten om de verwerpelijke berichten te verwijderen? Waar bleef de corrigerende tik op de vingers voor degenen die de grenzen van het fatsoen ruimschoots overschreden? Leiderschap betekent niet alleen spreken in algemene termen, maar ook het aanspreken van de eigen kring — juist daar waar de terechtwijzing niet prettig valt.BEP-voorzitter Ronny Asabina heeft opgeroepen tot waardigheid, maar het structurele falen van politieke leiders over de gehele linie om hun achterban te disciplineren, voedt een cultuur waarin alles geoorloofd lijkt. Het normaliseert haat, legitimeert ontmenselijking, stimuleert bandeloosheid en ondermijnt de minimale beschaving die een samenleving bijeenhoudt.Laat het overlijden van de ‘Sheriff’ een wake-upcall zijn. Niet alleen voor burgers, maar vooral voor degenen die pretenderen leiding te geven. Ik hoop oprecht dat deze misdragingen de familie van onze enige nog levende ex-president Ramsewak Shankar bespaard blijven — en de huidige president en toekomstige staatshoofden niet hetzelfde lot ondergaan wanneer hun termijn onder de levenden zal zijn verstreken. Maar hoop alleen is niet genoeg. Het is tijd dat leiders verantwoordelijkheid nemen en moreel leiderschap tonen.-.

ivancairo@yahoo.com