EXODUS OF BRAIN DRAIN?

Het begrip ‘Exodus’, daar hebben vooral de christenen onder ons, wel over gehoord. Zo heet bijvoorbeeld het tweede boek van Mozes, die de Joden onder moeilijke omstandigheden uit Egypte leidde, waar dit volk een slavenbestaan had. Daar was dan ook sprake van een ware volksverhuizing. De vijftig jaar oude Republiek Suriname, heeft dus niet te maken gehad met één exodus, maar wel met een opvallende emigratie en wel vanaf 1974, het jaar toen bekend werd dat de Surinaamse regering onder leiding van Henck Arron, ons land naar de onafhankelijkheid zou leiden. Of de staatkundige onafhankelijkheid Arron totaal in de schoenen kan worden geschoven, is voor velen een vraag, maar voor deze krant een weet. Het dient voor eens en voor altijd verduidelijkt te worden: 25 november 1975 werd ons door het socialistische kabinet van Joop den Uyl in Den Haag, opgelegd. Men wilde op dat moment aan de Noordzee van ons af. Grote politieke en maatschappelijke onrust ontstond in die tijd. Etnische groepen waren bang voor polarisatie en vreesden voor geweld tussen bijvoorbeeld creolen en Hindostanen. Veel Surinamers maakten gebruik van de toen nog bezittende Nederlandse nationaliteit, en verlieten Suriname. Het ging daar snel richting tienduizenden personen, die ook niet waren vergeten, wat er tijdens de stakingen van 1973 was gebeurd met het doodschieten van Abaisa. Velen waren bang voor rassenonlusten en stapten op de blauwe KLM-vogel naar Nederland. Ook het toen reeds heersende wantrouwen in de Surinaamse politieke leiders, deed velen kiezen voor het zekere en deden het onzekere overboord. Ook na de geboorte van de nieuwe republiek, bleef het behoorlijk tumultueus op het politieke front.
Suriname was nog geen vijf jaar staatkundig onafhankelijk, of er werd een militaire staatsgreep gepleegd, waarna tal van vrijheden, waaronder zeker de vrijpers, aan banden werd gelegd. Nog meer landgenoten hielden het voor gezien en emigreerden. De dictatuur en haar onderdrukkende methoden hebben zeker eraan bijgedragen, dat een groot deel van ons kader vertrok. De binnenlandse strijd tussen het Nationaal Leger en de rebellenbeweging die zich Jungle Commando noemde, maakte dat steeds minder mensen nog geloof hadden, dat het ooit nog goed zou komen en kozen het hazenpad, naar Nederland, de VS en eilanden in het Caribisch gebied. Wat de zaak alleen maar verergerde, was de inflatie als gevolg van monetaire financieringen van het overheidstekort. Surinamers kregen ineens te maken met wisselkoersverhoudingen die de koopkracht zwaar aantastten. En daar is sinds 1983 nog maar weinig aan veranderd. Door het chronische deviezentekort en de alsmaar verslechterende koopkracht, gaan nog steeds mensen weg uit dit land. Het is dan ook begrijpelijk, dat het brain drain fenomeen maar aanhoudt. Maar als het alleen om afnemende koopkracht zou gaan en de eindjes toch nog wel aan elkaar geknoopt kunnen worden door harder te werken door middel van een tweede baan, dan zou er nog hoop en vertrouwen zijn bij velen in dit land. Maar er hapert nog veel meer aan, waardoor men toch maar besluit, het elders te gaan proberen. Een van de grootste vraagstukken dat momenteel bij velen parten speelt, is het zwaar afgenomen vertrouwen in onze politici die veel beloven maar zeer weinig presteren om de bevolking weer het gevoel te bezorgen, dat het toch wel goed komt. Zaken als de huisvesting, blijven een heikel punt. Veel mensen wonen in schamele huurwoningen en worden door de zogeheten huisjesmelkers maandelijks uitgezogen en zien geen kans, een eigen bouwperceel of woning te bemachtigen met de huidige salarissen en kredietverlening. De koopkracht speelt zoals voormeld, nog steeds een grote rol, omdat die steeds afneemt. Ook beseft men dat de overheid de wisselkoersen kunstmatig in bedwang houdt door met buitenlandse leningen, de ontbrekende valuta aan te vullen. Alleen het besef dat wij al die leningen toch eens zullen moeten terugbetalen en wel met geld uit de opbrengsten uit olie en gas, maakt velen onrustig, en daardoor neemt zeker het vertrouwen in onze machthebbers niet toe. Een groot punt van aanhoudende zorg betreft de medische zorg die er niet goed uitziet en steeds verder verslechtert. Binnen het onderwijs gaat het al tijden niet de goede kant op. In het onderwijs neemt de onvrede onder leraren en docenten aanmerkelijk toe. Op bepaalde scholen kunnen exacte vakken niet eens meer gegeven worden, omdat de bevoegde leraren zijn vertrokken naar het buitenland. Het onderwijs wordt dan ook zwaar getroffen, vooral in het binnenland. Een ander punt is dat bepaalde opleidingen geen externe accreditatie hebben en dat je met je hier behaalde diploma of getuigschrift, elders niet veel kan beginnen. Waar velen zich dagelijks aan ergeren, betreft de infrastructuur. Wegen en bruggen die in zeer slechte staat verkeren en een overheid die niet bij machte schijnt te zijn, daar verbetering in te brengen. De zwaar verhoogde tarieven voor nutsvoorzieningen snijden nog steeds diep in het aangetaste salaris van de meesten. De prijzen voor goederen en diensten zijn de laatste jaren door de depreciatie van de Surinaamse dollar zwaar gestegen, terwijl de salarissen nauwelijks een inflatie correctieve ondergingen. Ook hierdoor vinden mensen het leven in dit land allang niet meer interessant en in veel gevallen zelfs enerverend. Vrijwel alle inwoners in dit land smachten naar een stabiele munt die converteerbaar zou moeten zijn, zoals we die hadden voor 1975 met de Surinaamse gulden, die je gewoon in bijvoorbeeld Nederland kon inwisselen. Of die droom nog ooit werkelijkheid wordt, weten we niet, maar het ziet er onder de huidige omstandigheden, niet bepaald rooskleurig uit. Waar veel angst en ongerustheid over heerst, betreft de nationale veiligheid die veel te wensen overlaat en waar de overheid geen garantie over schijnt te kunnen bieden, dat die beter zal worden op korte termijn. De misdaad en vooral de zware, heeft bokkensprongen gemaakt en geeft vaak de gewapende machten, waaronder de opsporing, vaak genoeg het nakijken. Een zeer heikel punt betreft de enorm toegenomen corruptie binnen de publieke sector, waar werknemers het noodgedwongen moeten hebben van tyuku’s. Het ontbreken van openbaarheid van bestuur door de machthebbers heeft gemaakt dat het wantrouwen zeer is toegenomen en niet weinigen al geruime tijd van mening zijn, dat het overgrote gedeelte van leden uit de uitvoerende macht, slechts uit zakkenvullers bestaan en zeker niet het belang van de gemeenschap voor ogen heeft. Ook het benoemen van friends and family, ook onder deze regering van niet competente maar wel loyaal aan de politiek zijnde lieden, zet steeds meer kwaad bloed en is een van de redenen dat men maar zo snel als mogelijk, vertrekt. Een onderzoek ingesteld door de IDP en het Latin American Public Opinion Project heeft uitgewezen, dat Suriname behoort tot de landen in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied met een zeer zware emigratie. Ruim 45.7 procent van onze bevolking zou binnen vijf jaar, Suriname willen verlaten, omdat die het niet meer ziet zitten. Alleen in landen als Haïti en Jamaica is de drang bij de inwoners om te vertrekken nog groter. Het wordt daarom de hoogste tijd dat onze autoriteiten harder gaan werken om onze mensen binnen te houden. In ieder geval kan worden geconstateerd dat niet alleen geld de reden voor vertrek is, maar zeker de zwaar verslechterde leefomstandigheden van de hier wonenden, draagt bij aan de uiteindelijke beslissing de biezen te pakken en het elders te gaan proberen. Eenieder wil voor zichzelf en de familie een beter leven, dus ook in ons land.
The post EXODUS OF BRAIN DRAIN? ..

...