Erfgoed koesteren

GROTE DELEN VAN de wereld hebben al ontdekt dat voor het inrichten van een stad er een bepaalde visie nodig is. Die visie zorgt ervoor dat beleidsmakers en andere belanghebbenden elkaar vinden in bestemmingsplannen en zones. Die zijn weer gericht op de functies die de stad zal hebben. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat binnen het hart van Paramaribo geen auto’s meer rijden, omdat de uitlaatgassen de gebouwen sneller doen achteruitgaan. Of dat parkeren niet meer mag in het hart van de stad.

De uiteindelijke inrichting brengt behoeftes van verschillende partijen bij elkaar. Zakenlui willen panden die comfortabel zijn en efficiënt gebruikt kunnen worden, toeristen willen een goed geordende stad met veilige paden, veel informatie, terrasjes en bezienswaardigheden. Dus de belangen van meerdere groepen worden meegenomen in de inrichting van een stad. Veelal kiezen steden een bepaalde stijl of een bepaald format van hoe ze willen dat de stad eruit gaat zien. Natuurlijk wordt daarbij rekening gehouden met wat mogelijk en onmogelijk is.

“De binnenstad van Paramaribo is gebouwd erfgoed dat we moeten behouden. En dat mag de president serieuzer nemen”

Het is soms een proces dat lang duurt omdat het heel duidelijk moet zijn wat het resultaat wordt. De output is dan iets van lange termijn. Echter, Suriname is meer van de korte termijn en dat komt niet alleen doordat belangen en daarmee visies om de vijf jaar veranderen, ook personeel verandert om de zoveel jaar. Daarnaast vindt geen of weinig overdracht plaats waardoor veel mensen die nu bij de overheid de dienst uitmaken geen deskundigen zijn.

In Suriname zijn er drie plekken op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Een is Joden Savanne, de ander is het Centraal Suriname Natuurreservaat en de derde is de houten binnenstad van Paramaribo. Die laatste is momenteel op de lijst van bedreigd werelderfgoed. Vele jaren van hard werken is vooral gegaan naar het verkrijgen van de status van werelderfgoed. De meeste landen werken er hard aan om zo’n status te behouden en buiten het uit voor bijvoorbeeld toeristische doeleinden.

In Suriname gaat dat zoals zo vaak het geval is net anders. In plaats van de status als werelderfgoed te koesteren en stedenbouwkundig daaromheen te bouwen, komt er steeds meer weerstand. Uiteindelijk werd een project opgepakt – bouw vergaderzaal DNA – waarvan werd gewaarschuwd dat het de status van onze binnenstad als werelderfgoed mogelijk in gevaar zou brengen. En zo waar, onze binnenstad, die we dus geërfd hebben van de voorouders die met bloed, zweet en tranen gebouwd hebben, staat nu op de lijst van werelderfgoed in gevaar.

En terwijl het Heritage-maand is, laten uitspraken van president Jennifer Geerlings Simons zien dat ze zich onvoldoende heeft laten informeren hierover. Zo spreekt de president van een afbakening die ze wil invoeren terwijl die er formeel al is. De vraag is of de president onvoldoende geïnformeerd is door de huidige ambtenaren belast met het dossier of als ze er in een heuse Heritagemaand onvoldoende belangstelling voor heeft om in de materie te duiken. Heritage -want dat vieren we deze maand- is het uitvloeisel van wie we zijn en wat ons bindt. De binnenstad van Paramaribo is gebouwd erfgoed dat we moeten behouden. En dat mag de president serieuzer nemen.

...