ENERGIE ONAFHANKELIJKER EN WEERBAAR

De recente waarschuwing van minister Brunings over mogelijke stijgingen van de brandstofprijzen, is bij veel Surinamers ingeslagen als een bom. Toch is dit geen politieke keuze, maar een kille reflectie van de mondiale en nationale realiteit. Als we eerlijk naar onze positie kijken, moeten we concluderen, dat de rek er bij de overheid volledig uit is en dat de oplossing niet langer uit de staatskas kan komen.
Suriname is op de wereldmarkt een ‘price taker’, geen ‘price maker’. Als kleine economie met een beperkte afname, hebben wij nul invloed op de internationale olieprijs. We zijn overgeleverd aan geopolitieke schommelingen, waar we geen vat op hebben. De roep om overheidsinterventie is begrijpelijk, maar financieel onmogelijk. Met een totale schuldenlast die de 4 miljard Amerikaanse dollar overstijgt, is er simpelweg geen budgettaire ruimte meer voor brandstofsubsidies. Elke cent die naar kunstmatige prijsverlaging gaat, wordt onttrokken aan de zorg, het onderwijs of de veiligheid.
Er heerst vaak een misverstand over de rol van Staatsolie. Hoewel wij trots zijn op ons nationale bedrijf, moet men begrijpen dat Staatsolie weliswaar diesel raffineert, maar geen gasoline (benzine) produceert. Voor onze benzine blijven we volledig afhankelijk van import. Bovendien is de suggestie om lokale verkoop tegen een lagere prijs af te dwingen, riskant. Staatsolie is de belangrijkste kurk waar onze economie op drijft; haar dwingen onder de marktprijs te verkopen, betekent niet alleen een direct verlies aan vitale valuta-inkomsten voor de staat, maar kan ook leiden tot contractbreuk met internationale partners en zware boetes.
Er bestaat geen ‘quick fix’ of simpele oplossing voor dit probleem. De tijd van pleisters plakken is voorbij. We staan voor een noodzakelijke transformatie in hoe wij met energie omgaan. Op huishoudelijk niveau zullen we onszelf energieonafhankelijker moeten maken. Dit vraagt om een mentaliteitsombuiging: van verspillende consumptie naar bewuste besparing en, waar mogelijk, investeringen in hernieuwbare bronnen zoals zonne-energie.
Ook ons mobiliteitsgedrag moet op de schop. De overheid moet prioriteit geven aan openbaar vervoer, dat niet wordt aangedreven door fossiele brandstoffen. Daarnaast is het essentieel dat fiets- en wandelroutes veiliger worden gemaakt, zodat de auto niet langer de enige logische optie is. Carpoolen moet de norm worden, niet de uitzondering.
Uiteindelijk is er een nieuwe ‘taal’ nodig tussen burger en overheid. Een taal van transparantie en gedeelde verantwoordelijkheid. In deze tijden van noodzaak zullen we gezamenlijk offers moeten brengen. Alleen door de realiteit onder ogen te zien en structureel te hervormen, kunnen we de vicieuze cirkel van brandstofcrisis naar brandstofcrisis doorbreken.
The post ENERGIE ONAFHANKELIJKER EN WEERBAAR ..

...