EINDELIJK AANPAK VAN ‘T HOGERHUYSSTRAAT

door

Na maanden van ergernis, oponthoud en dagelijkse frustratie in het verkeer, is het dan eindelijk zover: de Van ’t Hogerhuysstraat wordt aangepakt. Het ministerie van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening (OWRO) heeft aangekondigd, dat een deel van de belangrijke verkeersader tijdelijk volledig wordt afgesloten voor noodreparatiewerkzaamheden. Het traject tussen de Lenienweg en het Molenpad gaat tot half juli 2026 op slot. Er wordt in fasen zowel overdag als ’s nachts gewerkt om de hinder enigszins te spreiden. Voor de samenleving komt deze ingreep niet als verrassing, maar eerder als een late reactie op een probleem dat al veel langer zichtbaar en voelbaar was. De weg, die een cruciale verbinding vormt richting Nieuwe Haven en omliggende commerciële zones, is de afgelopen tijd uitgegroeid tot symbool van uitgesteld onderhoud en structurele infrastructuurproblemen in Paramaribo.
De aangekondigde werkzaamheden omvatten ook belangrijke kruispunten bij het Molenpad, Nieuwe Haven en Surmac. Het verkeer wordt omgeleid en het ministerie vraagt weggebruikers om begrip en discipline. Dat is begrijpelijk, want werken aan infrastructuur brengt altijd tijdelijke hinder met zich mee. In de praktijk betekent dit dat duizenden weggebruikers zich opnieuw moeten aanpassen aan een situatie die niet nieuw is, maar eerder het gevolg van jarenlang uitstel en gefragmenteerd onderhoudsbeleid. Voor een belangrijke verkeersader in de hoofdstad is dat een terugkerend patroon dat steeds opnieuw dezelfde vraag oproept: wordt er gewerkt aan duurzame oplossingen, of blijven we hangen in ad-hoc herstel? De cynische ondertoon die in de samenleving steeds vaker hoorbaar is, komt niet uit het niets. Er wordt gehoopt dat deze keer de reparaties degelijk worden uitgevoerd en niet slechts tijdelijk soelaas bieden. Want het vertrouwen is broos geworden. Te vaak is ervaren dat wegen kort na herstelwerkzaamheden opnieuw verzakken, waardoor ze weer op de lijst van prioriteiten belanden. Het gevoel dat er wordt gewerkt in cirkels in plaats van vooruit, is wijdverspreid.
Dat brengt het bredere probleem in beeld: infrastructuurbeleid dat niet alleen draait om uitvoering, maar ook om kwaliteit, toezicht en verantwoordelijkheid. Een weg herstellen is één ding, maar ervoor zorgen dat het herstel bestand is tegen intensief gebruik en tropische omstandigheden is iets anders. Zonder strikte controle op uitvoering en duurzaamheid blijft het risico bestaan, dat noodreparaties uitmonden in terugkerende kostenposten.
De Van ’t Hogerhuysstraat is daarmee een test voor de manier waarop met publieke werken wordt omgegaan: planning versus noodreactie, kwaliteit versus snelheid, en vooral kortetermijnherstel versus langetermijnvisie. De samenleving mag hopen dat deze keer niet alleen de gaten in het asfalt worden gedicht, maar dat ook het patroon van herhaald herstel zonder structurele oplossing wordt doorbroken. Want als dezelfde weg volgend jaar opnieuw onderwerp wordt van aanbesteding en herstel, dan is het probleem niet langer alleen technisch, maar vooral bestuurlijk van aard.
The post EINDELIJK AANPAK VAN ‘T HOGERHUYSSTRAAT ..