Eigen koers met realiteitszin

door

SURINAME MAG ALS soeverein land zelf bepalen met welke landen het vriendschappelijke, diplomatieke en economische betrekkingen onderhoudt. OAS-secretaris-generaal Albert Ramdin maakte dat vrijdag nog eens duidelijk aan journalisten. Het is niet aan de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) om landen te dwingen een keuze te maken tussen de economische en militaire grootmachten Verenigde Staten (VS) en China. Dat is een geruststellende boodschap, maar ‘soeverein’ betekent niet het negeren van internationale machtsverhoudingen. Voor kleine lidlanden als Suriname is het in de praktijk zelfs nog ingewikkelder.

Het bezoek van de Venezolaanse waarnemend president Delcy Rodríguez vrijdag aan Suriname is in dit licht interessant. Suriname en Venezuela hebben een reeks samenwerkingsovereenkomsten en een gezamenlijke verklaring ondertekend. De afspraken gaan over onder meer landbouw, voedselzekerheid, visserij, luchtvaart, toerisme, onderwijs én olie en gas. Vooral die laatste sector verdient aandacht. Suriname staat aan de vooravond van een belangrijke ontwikkeling van de oliesector en zal met tal van buitenlandse partijen te maken krijgen. Venezuela beschikt over enorme olie-ervaring. Waarom zou Suriname daar geen gebruik van maken of lering uit kunnen trekken?

Een eigen koers varen en uit eigen belang samenwerken met wie het land wil, vraagt wel om een duidelijke nationale strategie en veel realiteitszin

Toch zijn dergelijke keuzes niet uitsluitend een zaak tussen Paramaribo en Caracas. Venezuela bevindt zich – let wel, als middelgroot land – al jaren in het middelpunt van de Amerikaanse geopolitiek. Amerikaanse militairen hebben begin dit jaar president Nicolás Maduro en zijn echtgenote tijdens een militaire operatie gevangengenomen en overgebracht naar de VS. Daar staat hij terecht op verdenking van onder meer drugshandel.

Rodríguez nam vervolgens als ‘waarnemend’ president de leiding over. Zij is inmiddels van de Amerikaanse sanctielijst gehaald en werkt samen met Washington, onder meer op het gebied van olie. Het zegt veel over het geopolitieke opportunisme in de internationale politiek.

Suriname moet daarom vooral zijn eigen belangen bepalen en diplomatieke en economische kansen benutten waar die zich voordoen. En het liefst zelfs meer in de Latijns-Amerikaanse en Caribische regio dan in China of de Verenigde Staten. Immers, een goede buur is beter dan een verre vriend. Bovendien kan dan ook gezamenlijk op meerdere gebieden een regionale vuist worden gemaakt.

Een eigen koers varen en uit eigen belang samenwerken met wie het land wil, vraagt wel om een duidelijke nationale strategie en veel realiteitszin. De Verenigde Staten beschouwen het westelijke halfrond als hun invloedssfeer. Suriname moet ook niet denken dat Venezuela en China uit pure vriendschap zaken willen doen. Als klein land kan Suriname zich geen naïviteit veroorloven, maar juist met kennis van die machtsverhoudingen moet het eigen keuzes durven maken. Durf ook aan Venezuela te vertellen dat we mensenrechten hoog in het vaandel hebben en dat grote olievoorraden de twee landen nog geen gelijkgezinden maken. Met louter mooi weer spelen, komt Surinamer er ook niet.