Eerste

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Wat zijn we weer opgeschrikt in de laatste week van het jaar. Er is al veel over gezegd en geschreven. Hoe erg het is. Mijn moeder volgde alles op de voet in Nederland. “Nog nooit, sinds ik ben geboren, heb ik zoiets gezien in Suriname. Negen mensen.” Inmiddels is het aantal gestegen. De dader heeft zich verhangen in de gevangenis. Dat zegt men. Maar ik denk dat we allemaal beter weten. Wat we ook beter behoren te weten, is dat we de moeder van de kinderen niet moeten uitschelden. Toch doen mensen dat. Waarom schelden we niet op de instanties?

Er zijn een paar zaken die ik wil aanstippen. Als eerste vind ik dat het tijd wordt voor regulering van de religieuze branche. Ja, u leest het goed. Het is een branche. Alleen heb je voor deze geen papieren nodig. Elke gek kan op een dag opstaan en zeggen door God gekozen te zijn om mensen te leiden. Als het daarbij bleef zou het niet zo erg zijn. Mensen worden echter weggeleid van bestaande instituten zoals de medische wereld. Vaker gaf ik aan dat er mensen zijn die overleden omdat ze door hun apostel, bischop of voorganger is verteld dat God ze zal genezen. Mensen laten hun medicatie achterwege en gaan vervolgens dood.

“Zolang we niet echte actie ondernemen, is een dag van nationale rouw niets anders dan een mooie vorm van empathie met zeer weinig inhoud”

Nu zien we al een paar keer dat mensen met mentale problemen ook dit pad op geleid worden. Door onkundige mensen. Door personen die geen kaas hebben gegeten van psychische begeleiding. Die misschien wel de beste intenties hebben. Maar slechts de roep van God. Naar eigen zeggen. Dat het niet voldoende is, zien we keer op keer. Steeds branden we onze vingers hieraan. Met desastreuze gevolgen. Niet voor henzelf. Voor mensen in de omgeving. Baby’s die met messen bewerkt worden. Kinderen. Bejaarden. Altijd de zwaksten onder ons die het onderspit moeten delven. Die te weinig bescherming van de sterksten krijgen. Omdat die met materiële zaken bezig zijn. Die vergeten zijn waar de juiste plaats van hun hart is.

Dan komen we bij de instantie die moet zorgen voor mensen met mentale problemen. Die laat vaker steken vallen. Commewijne 2025 is wel de grootste steek. Niet de eerste keer. Tig jaar geleden werd ik al hiermee geconfronteerd. Pas in Suriname. Het was een bijzondere kennismaking. Dagelijks moest ik in een straat lopen waar een man met een houwer liep te zwaaien. Hij negeerde me. Zijn houwer was echter een wild projectiel. Bij navraag bleek dat hij ergens aan de Letitia Vriesdelaan moest zijn. Daar was geen plek. Ik was ontsteld. Dat gevaarlijke mensen gewoon los werden gelaten in de gemeenschap.

Door de jaren heen ben ik vaker geconfronteerd met zulke mensen. Op mijn werk. Of in mijn woonomgeving. Tot nu toe ben ik niet aangevallen. Ik heb wel in duistere ogen kunnen kijken. Ogen die niet leidden naar het licht. Ze waren poorten naar de duisterste krochten van onze spirituele en religieuze wereld. Ogen van mensen die vertellen hoe ze iemand willen en kunnen vermoorden. Mensen die vertelden dat ze eigenlijk bij de Letitia Vriesdelaan moesten zijn. Mensen die vervolgens de straat opgingen. Vergezeld van hun demonen. En de zekerheid dat God ze zou vergeven. Wat ze ook zullen doen.

Mooi dat we zo snel waren met het instellen van een dag van nationale rouw. Lief. Daarmee krijgen we verloren leven niet terug. Daarmee dwingen we instanties niet corruptie op te ruimen. Om de verantwoordelijkheid voor hun falen te nemen. Zolang we niet echte actie ondernemen, is een dag van nationale rouw niets anders dan een mooie vorm van empathie met zeer weinig inhoud. ‘Gelukkig’ kunnen we wel ‘trots’ zijn op deze mijlpaal. Dit hebben wij gezamenlijk bereikt. De eerste massamoord in de recente geschiedenis van Suriname!

christiowijnhard@gmail.com