EEN KROON IS NOG GEEN KONINKRIJK

Toen een samenraapsel van wanhopigen in allerijl tijdens het ochtendgloren op 26 mei 2026 een kroon smeedde, hoopte men een koninkrijk over te nemen. De eerste vergissing lag in het zelf rondstrooien van vuilsmijterij en toekomstbeloften, om bij het bestijgen van de troon tot de ontdekking te komen, hoeveel van de eigen vuilsmijterij een kern van waarheid bevatte en hoeveel van de eigen beloften, onrealiseerbaar waren. Zowel Simons als Rusland kwam aan de macht met enorme concurrentie binnen de eigen partij. Simons vanwege de steile piramide die zij beklom, zonder een militair verleden, zonder een drugsverleden, zonder machismo en zelfs zonder zichzelf te vereenzelvigen met grondlegger Bouterse in de dagen van zijn voortvluchtigheid en overlijden. Rusland vanwege het feit dat sedert zijn overname, de partij nooit een stevige groei heeft weten door te maken, nooit de eindstreep bereikte en het eigen kader nooit heeft kunnen accommoderen met noemenswaardige en duurzame regeermacht.
Het overlijden van Santokhi heeft de twee coalitietoppers een periode van weinig externe concurrentie in de schoot geworpen. De sluimerende onderhandelingen met VHP-splinterbewegingen over het inruilen van ABOP, BEP en A20 voor een ‘superfront’, nemen de meeste tijd in beslag van de grootste en enige parlementaire oppositiepartij, in een tijd dat zij zou moeten hergroeperen.
En meer dan de vraag ‘wie’ Chan op de lange termijn opvolgt, is de vraag vooral ‘hoe’ Chan op de lange termijn opgevolgd moet worden. De interne tegenstrijdigheid is dat er conservatieve VHP’ers van het eerste uur zijn die toch bereid blijken, met de handen aan het stuur en een vinger in de pap, de oude vijand te slim af te zijn. Zij rekenen op bijval vanuit de NPS, nadat ze die partij tijdens het tijdperk-Santokhi als junior partner aan de kant hadden gezet. Terwijl juist de jongelingen de adem lijken te hebben en inzetten op de gedachte dat men vroeg of laat moe zal worden van een regering die zoveel lijkt op Bouterse I, Bouterse II en Santokhi, dat er vanzelf een golf van ‘Make Suriname Great Again’ aanspoelt. Ondertussen belanden er aardig wat venetianisten, PALU-puristen, DA91’ers en zwevende kiezers bij De Olifant.
De kroon voor de regeerders is geen koninkrijk gebleken. De schuldenlast is in twaalf maanden met ongeveer USD 100 miljoen toegenomen, terwijl die onder Santokhi gemiddeld USD 2,5 miljoen per maand daalde. Het is kiezen tussen brandstofsubsidie en loonsverhogingen, wat betekent dat de brede massa die deze regering verkozen heeft, op het gebied van koopkracht niet eens op hetzelfde niveau kan blijven, ongeacht welke keuze de regering maakt.
Degenen die zich hebben laten lokken door een belofte van iets nieuws of door slagzinnen en campagnetaal, zouden grotendeels wensen, dat behoud mogelijk geweest was. Niet alleen in de vorm van de imperfecte, onvolmaakte, alleszins menselijke leiders die men had. Maar in de prijzen, de aanslag op het huishoudboekje en in wat men met een SRD kon kopen anno 2021 of 2024. Het land is niet veiliger, schoner of gezonder geworden. Er is geen productie bijgekomen of werkgelegenheid gecreëerd. De gewone gezinnen gaan achteruit, terwijl de minister van Financiën en Planning voorhoudt, dat de keuze slechts is hoe men er in de portemonnee op achteruitgaat: via de pomp of via dalende koopkracht, zonder een stijgend loon om de stijgende prijzen bij te kunnen benen.
Zoals velen voor hen, heeft het regeerkoppel het volk om vertrouwen gevraagd, dat ook is geschonken, zonder dat er een goed idee was waar men ons heen wilde leiden of hoe men dat van plan was te doen. Met alle gevolgen van dien voor het dagelijks leven in Suriname.
The post EEN KROON IS NOG GEEN KONINKRIJK ..

...