Eén jaar regering-Simons

door

DONDERDAG (VANDAAG) IS het op de kop af één jaar geleden dat Jennifer Geerlings-Simons in Suriname aan het roer kwam te staan als de eerste vrouwelijke president van de Suriname. Haar aantreden bracht heel veel verwachtingen teweeg en zorgde voor de nodige hoop dat het snel beter zou gaan met het al meer dan tien jaar door crisissen geteisterde land. Nu haar wittebroodsweken achter ons liggen, kan voorzichtig een eerste, nuchtere balans worden opgemaakt.

Haar grootste uitdaging ligt op het sociaaleconomische vlak. Hoewel de wisselkoers enige stabiliteit toont, zucht de samenleving nog dagelijks onder de aanhoudende inflatie waar de koopkracht behoorlijk onder lijdt. Initiatieven zoals subsidies om benzine betaalbaar te houden en de activering van het Nationaal Woningbouwfonds zijn daarentegen weliswaar prijzenswaardig, maar voor de gemiddelde burger zijn de tastbare resultaten nog mager. De beloofde ‘reparaties’ van de gezondheidszorg en het onderwijs blijven vooralsnog uit, terwijl die met voorrang behandeld zouden moeten worden.

Ook andere hoofdpijndossiers, zoals de (gronden)rechten van de inheemsen en het corruptievraagstuk, liggen nog altijd als een zware last op haar schouders

Daarnaast blijft de brede regeringscoalitie een politiek mijnenveld. Het bewaren van de eenheid eist veel energie, wat soms ten koste lijkt te gaan van de daadwerkelijke uitvoeringssnelheid van vitale hervormingen. Tegen dit licht is er nog altijd het gevaar van de grondstoffenvloek met het oog op de grote olie- en gasinkomsten vanaf 2028.

De door Geerlings-Simons aangekondigde nationale roadmap moet daarom snel concreet worden om te garanderen dat de toekomstige rijkdom élke Surinamer bereikt, en niet slechts een selecte elite. Ook andere hoofdpijndossiers, zoals de (gronden)rechten van de inheemsen en het corruptievraagstuk, liggen nog altijd als een zware last op haar schouders.

Er is in ieder geval één groot verschil in vergelijking met haar voorganger Chandrikapersad Santokhi; zijn ego was zo groot dat hij na het eerste jaar vol trots pronkte met de vermeende verworvenheden van zijn regering, inclusief een heuse publicatie waarin het een en ander was vastgelegd. En er zouden er daarna nog velen volgen. Dit hoeven we niet te verwachten bij Geerlings-Simons, die meer met beide benen op de grond lijkt te staan. Dat siert haar absoluut.

Bovendien heeft zij het afgelopen jaar bewezen – ondanks haar tekortkomingen en de fouten die ze maakt – een capabele en standvastige leider te zijn die zoekt naar nationale consensus. Ze heeft enige stabiliteit gebracht, maar de toekomst van het land is nog zeer onzeker.

Veel zal afhangen of zij door kan zetten en er bijvoorbeeld in zal slagen om de armoede te verslaan. Haar visie voor een duurzame welzijnssamenleving staat op papier als een huis; het tweede regeringsjaar zal moeten uitwijzen of zij de daadkracht bezit om deze papieren beloften om te zetten in tastbare welvaart voor het volk.