Een hobbel is geen beleid

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

We hebben zaterdag als samenleving massaal met ontzetting gereageerd op de fatale aanrijding op de kruising Johannes Mungrastraat en Veldhuizenlaan, waarbij vier buspassagiers om het leven kwamen. Nog vóórdat de feiten bekend waren, wees sociale media al massaal met de vinger naar de chauffeur van de betrokken PKS-lijnbus. Want: lijnbuschauffeurs zijn ‘beesten in het verkeer’, luidde het oordeel.

Later bleek dat niet de buschauffeur, maar de bestuurder van het andere voertuig de veroorzaker was: geen voorrang verlenen, als een raket over de kruising schieten, en dan de bus rammen. Vier onschuldige inzittenden betaalden de prijs. Zoals altijd laaiden daarna de discussies op over verkeersveiligheid in Suriname.

Zondag belde een vriendin uit Nederland me op. Of ik in mijn column deze week aandacht wilde besteden aan het verkeer hier. Ze noemde onze lijnbussen “rijdende lijkkisten”: geen gordels, zijdeuren open tijdens het rijden, nauwelijks controle.

Ze zei er meteen bij dat dit incident een paar dagen het nieuws zou domineren. Dat enkele bobo’s hun gezicht zouden laten zien, mooie woorden zouden spreken of misschien zelfs een uitvaart zouden bijwonen. “En daarna is het voorbij, Ivan,” zei ze. “Dan praat niemand er meer over, tot de volgende aanrijding met meerdere slachtoffers.”

Ik vroeg haar of ze een weddenschap wilde aangaan over de oplossing die de regering zou presenteren voor de kruising Johannes Mungrastraat-Veldhuizenlaan. Ik voorspelde dat er simpelweg een drempel zou komen. Dat is immers al jaren dé standaardoplossing voor plekken die als onveilig worden bestempeld. En ja hoor: mijn woorden waren bij wijze van spreken nog niet koud of maandagavond lag er al een gloednieuwe drempel in de Veldhuizenlaan, compleet met belijning. Klaar is Kees. Maar is dat echt klaar?

Het zal me dan ook niets verbazen als we de komende tijd op steeds meer plekken nieuwe verkeersdrempels als paddenstoelen uit het asfalt zien schieten. Want dat is toch de oplossing? Of in elk geval: de makkelijkste.

Verkeersveiligheid vraagt meer dan een bobbel in het asfalt. Het begint bij handhaving. Regels zonder controle zijn geen wetten, maar decoratie. Wie te hard rijdt, geen voorrang verleent, door rood scheurt of met een bus zonder minimale veiligheidsvoorzieningen de weg op gaat, moet dat voelen. Strikte en consequente handhaving is onmisbaar, maar daarmee zijn we er nog lang niet.

Ook de infrastructuur speelt een grote rol. Sommige kruisingen zijn simpelweg slecht ontworpen: onduidelijke voorrangssituaties, slechte verlichting in de avonduren, versleten of zelfs ontbrekende belijning. Een drempel kan soms helpen, maar vaak zijn structurelere oplossingen nodig, zoals rotondes, verkeerslichten of een volledige herinrichting. Ironisch genoeg zorgen rotondes in Suriname niet altijd voor orde en doorstroming, maar juist voor chaos. Niemand lijkt zich aan de regels te houden. Het is vaak een free for all, een soort wildwesttafereel, waar alleen met de komst van een politieagent weer enige orde ontstaat.

Maar we moeten ook in de spiegel kijken. Ons gedrag in het verkeer laat veel te wensen over. Verkeer is geen racebaan en geen jungle. Met steeds meer auto’s op de weg is bewustwording geen luxe, maar noodzaak. Campagnes, lessen op school, herhaling via radio en tv: voorrang geven, snelheid minderen, gordel om, handsvrij mobiel bellen. Niet omdat de politie toekijkt, maar omdat mensenlevens op het spel staan. Ook dat van jou.

Toch zal het me niet verbazen als we de komende weken overal nieuwe drempels als paddenstoelen uit het asfalt zien schieten. Maar zolang we denken dat één hobbel een cultuur van roekeloosheid kan genezen, blijven we verbaasd stilstaan bij elk nieuw kruis langs de weg. Elke verkeersdode is er één te veel, juist omdat zoveel te voorkomen is. Verkeersveiligheid is geen project. Het is een keuze – elke dag opnieuw.-.

ivancairo@yahoo.com