DUBBELE NATIONALITEIT GEEN KWESTIE VAN PASPOORTEN, MAAR VAN MENSENRECHTEN

door

Hoelang blijven we ons nog vastklampen aan afspraken uit 1975? Dat is de vraag die Rajendre Khargi, voormalig ambassadeur van Suriname in Nederland, recent op LinkedIn stelde. Een recente uitspraak van de Raad van State, zet opnieuw de spotlight op iets wat we al te lang voor ons uitschuiven: de regels rondom nationaliteit voor mensen met wortels in zowel Nederland als Suriname.
Iedereen kent ze: de collega’s, buren, familieleden of vrienden die in twee werelden tegelijk leven. Ze glimlachen bij de geur van versgebakken broodjes op Schiphol, maar voelen zich thuis zodra de zon ondergaat boven Paramaribo. Ze leven niet “tussen twee landen”, maar echt in beide. En toch worden juist zij anno 2026 nog altijd beperkt door afspraken gemaakt in een periode van politieke spanning en historische breuklijnen. Regels die weinig zeggen over de werkelijkheid van de generaties die daarna kwamen.
Welke principiële bezwaren zijn er vandaag nog écht tegen dubbele nationaliteit voor gewone burgers? Niet voor diplomaten of mensen in gevoelige veiligheidsfuncties, maar voor de miljoenen mensen die verbonden zijn met twee plekken, twee culturen, twee verhalen. We spreken graag over ‘risico’s’, maar hoe groot zijn die eigenlijk nog? Kijk naar de sportwereld. Bij de FIFA is dubbele nationaliteit allang geen breekpunt. Spelers met meerdere nationaliteiten maken éénmalig een keuze voor welk land ze uitkomen. Kijk naar Natio, dat al jaren leunt op talent met dubbele of meervoudige nationaliteit. Dat werkt. Dat versterkt. Dat verbindt. Niemand maakt zich zorgen over verdeeldheid of loyaliteit.
Als het in de topsport, waar nationale identiteit wereldwijd als emotie, eer en trots wordt uitgespeeld, geen probleem is, waarom zouden we het dan in het dagelijks leven nog krampachtig tegenhouden? Misschien is het tijd om de werkelijkheid onder ogen te zien: de Toescheidingsovereenkomst uit 1975 is niet meer heilig. De samenleving is veranderd, de diaspora is veranderd, Suriname is veranderd, Nederland is veranderd, de wereld is veranderd. De realiteit is veranderd. Het is tijd om de regels te laten volgen waar de samenleving al lang is, want dubbele nationaliteit gaat niet over paspoorten. Het gaat over het erkennen van het volledige verhaal van mensen en het recht om niet in stukken geknipt te worden. Zorgelijker is de ontwikkeling de andere richting op. De drang van de Nederlandse en Belgische autoriteiten om onze staatsburgers te terroriseren door misbruik te maken van onze eigen regelgeving over dubbele nationaliteit, en de drang van lokale ambtenaren, waaronder politiepersoneel, om misbruik te maken van de Latijns-Amerikaanse en Haïtiaanse migratiestroom, bijvoorbeeld door het onbevoegd afnemen van paspoorten en het innen van smeergelden, steekpenningen en bedragen voor afpersing.  Door vast te houden aan oude afspraken, blijven we talent, verbondenheid en menselijke verhalen, onnodig beperken. In een wereld waarin migratie, globalisering en culturele uitwisseling dagelijkse realiteit zijn, mogen wetten niet achterblijven. Het erkennen van dubbele nationaliteit is geen luxe, maar een erkenning van identiteit, van geschiedenis en van toekomst. Het is een kwestie van rechtvaardigheid. Het is een kwestie van tijd. En het is een kwestie van durf. Durf om 1975 los te laten en de samenleving van 2026 volledig te omarmen.
The post DUBBELE NATIONALITEIT GEEN KWESTIE VAN PASPOORTEN, MAAR VAN MENSENRECHTEN ..