Drinkwater geen luxe

door

EEN DRINKWATERAANSLUITING VOOR elk huis zou geen luxe moeten zijn. Toch is dat voor grote delen van de bevolking geen vanzelfsprekendheid. In veel – zo niet de meeste – dorpen in het binnenland ontbreekt toegang tot schoon drinkwater. Maar ook in Groot-Paramaribo en andere plaatsen in de kustvlakte hebben huishoudens moeite om een aansluiting te krijgen. Niet altijd omdat er geen waterleiding in de buurt is, maar omdat de aansluitkosten voor veel gezinnen te hoog zijn.

Dat zo’n belangrijke levensbehoefte voor veel burgers financieel buiten bereik blijft, is een gegeven waar de overheid niet omheen kan en mag. Vrijdag is het startsein gegeven voor de aansluiting van een eigen waterkraan voor elke woning in blok 3 van Sunny Point. De bewoners mogen de aansluitkosten van SRD 18.000 tot SRD 23.000 bij de Surinaamsche Waterleidingmaatschappij in termijnen betalen.

Voor elk wissewasje wordt een horde hoogwaardigheidsbekleders, inclusief de president, opgetrommeld om het startsein te geven, terwijl het beoogde resultaat nog niet is bereikt

Bij nutsvoorzieningen betaalt de overheid of het nutsbedrijf doorgaans de hoofdinfrastructuur, terwijl huishoudens zelf opdraaien voor hun aansluiting. Een eigen bijdrage is redelijk en bevordert het verantwoord gebruik en behoud van de voorziening. Maar er zijn grenzen. De aansluitkosten zijn voor veel huishoudens astronomisch hoog. Sommigen zullen daarom niet eens aan een betalingsregeling beginnen, omdat ze het geld eenvoudigweg niet hebben.

Dat verdient aandacht, want hoge aansluitkosten vergroten de sociale ongelijkheid. Wellicht is het beter burgers een bescheiden instapbedrag te laten betalen en de resterende aansluitkosten via een periodieke heffing boven op de maandelijkse waterrekening terug te laten betalen. Zo wordt de financiële drempel verlaagd, zonder dat de kosten volledig voor rekening van de overheid komen.

Eén van de duurzame ontwikkelingsdoelen voor 2030 is dat iedereen wereldwijd toegang heeft tot schoon drinkwater. Het staat nu al vast dat Suriname dit doel bij lange na niet zal halen. Zeker niet met zulke, naar Surinaamse maatstaven, buitensporige hoge aansluitkosten.

Water is, net als gezondheidszorg en onderwijs, geen luxe waarvan de toegang grotendeels afhankelijk mag zijn van iemands portemonnee. De regering hoeft dus niet iedere aansluiting vrijwel gratis te maken, maar moet er wel voor zorgen dat burgers niet buiten de boot vallen omdat ze de kosten niet kunnen dragen. Sunny Point is een stap in de goede richting. Echter, de hoge initiële aansluitkosten wekken de indruk dat de overheid zich er iets te gemakkelijk van afmaakt.

Verder zou het de regering sieren om niet bij elke verzorgingstaak projecten met zoveel poeha en tromgeroffel te lanceren. Zoals 350 sociale woningen een druppel op een gloeiende plaat zijn, geldt dat ook voor wateraansluitingen in Sunny Point. Voor elk wissewasje wordt een horde hoogwaardigheidsbekleders, inclusief de president, opgetrommeld om het startsein te geven, terwijl het beoogde resultaat nog niet is bereikt. Dat geeft een nare bijsmaak van propaganda. Laat de daden en de resultaten voor zich spreken.