Drijven

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Paramaribo is weer een waterpretpark. Watramaribo! Alle socials stonden weer vol van verhalen en ’s van mensen die pret hadden in het water. Sommige zwommen. Anderen dreven er gewoon in. Ook al had ik dit zelf als kind gedaan, haalde ik mijn neus er nu voor op. Als kind wist ik niet dat wij een open rioolsysteem hadden. Ook al had ik dat toen geweten, zou ik niet beseffen wat het precies betekende. Of wat het inhield. Nu weet ik dat het betekent dat alle afvoersystemen van huizen uitkomen in de kanalen. Die kanalen die overlopen bij regenval en alle rommel die wij erin gesmeten hebben ons weer voor de smoeten smijten.

Als kind wist ik ook niet dat de inhoud van de beerputten in de rivier gedumpt wordt. Soms denk ik echt dat onze Surinamerivier daarom zulk bruin water heeft. Gewoon een gezonde mix van uitwerpselen, kwik en ander afval. En ook dit water vermengt zich met het water dat in de straten stroomt bij, soms niet eens zware, regenval. Al die waterpretparkbezoekers zitten gewoon in vies water rond te banjeren. Water waarin van alles drijft dat je lichaam kan binnendringen. Misschien tijd voor een bewustwordingscampagne. ‘Zwem niet in poepwater!’

Ik moet wel zeggen dat die regenachtige dagen ook een andere kant hebben. Wanneer bijvoorbeeld de stroom niet uitvalt, is het perfect om thuis te blijven. Nadenken over het leven en hoe waanzinnig mooi dat soms kan zijn. Zelf bleef ik nadenken over dat drijven. Bovendrijven. Opdrijven. Opdrijving. En ja, tijdens die zware regenbuien zat ik na te denken over prijsopdrijving. Ik heb gezien dat die aangepakt wordt in supermarkten. Tot nu toe alleen gezien bij discutabele supermarkten. Terwijl ook de beter gesorteerde winkels zich aan de richtlijnen moeten houden. Dus ook daar is controle op naleving nodig.

Wat ik merk is dat dit niet de enige branche is waar aan prijsopdrijving gedaan wordt. Zo moet ik bijvoorbeeld in een taxi altijd kenbaar maken dat ik weet waar ik woon en de tarieven ken. Anders vraagt men gewoon het dubbele op basis van mijn accent. Best schaamteloos. In hun beleving ben ik een toerist bij wie ze een slaatje kunnen slaan. Vanuit de beleving van de toerist is dat slecht gastheerschap. We moeten wel gaan beseffen dat wij allemaal ambassadeurs van Suriname zijn. Waar we nog meer falen in het ambassadeurschap is op de huizenmarkt. Een buitenlands accent zorgt dan ook voor verhoging of verdubbeling. En laat de verhuurder vooral ook niet te weten komen dat je tussentijds omhoog gaat in loon. Want boi…..

Maar terug naar het waterpretpark. Het regenseizoen is begonnen. Het was die pritiskin die we nodig hadden. Die bui van afgelopen weekend. Er zullen meer volgen. Meer moeten volgen. Want na de bui trekt het water weg en neemt het ook weer bijna alle rommel mee. Hoog tijd om wat prijsopdrijvers mee te sturen. Hup, richting de zee met het vieze water. Stuk veiliger voor onze portemonnee!.-.

christiowijnhard@gmail.com