Dreigende acties onderwijs

door

DE JAARLIJKS TERUGKERENDE belofte van de regering dat het nieuwe schooljaar “zo ordelijk en vlot mogelijk” zal beginnen, klinkt aan de vooravond van het schooljaar 2026-2027 holler dan ooit. Terwijl waarnemend president Gregory Rusland en onderwijsminister Dirk Currie in hun ‘crisisoverleg’ spraken over onder meer noodlokalen, het plaatsen van kinderen die nog geen school gevonden hebben, en andere basale zaken, is de motor van ons onderwijs – de leerkracht – nog altijd gefrustreerd en diep ondergewaardeerd.

De onderwijsgevenden voelen zich systematisch in de steek gelaten, alle dure onderwijscongressen en rapporten van de afgelopen maanden ten spijt. Een basissalaris van SRD 12.500 voor een leerkracht in de vierde graad is simpelweg niet afdoende en in feite een diepe belediging. In het voorbije schooljaar hebben veel ouders meer dan ooit gemerkt dat menig leerkracht totaal niet gemotiveerd (meer) is om voor de klas te staan, wat ook zijn weerslag heeft op de schoolprestaties van kinderen.

“Vóór 1 oktober moet er een concrete en rechtvaardige loonstructuur zijn, anders volgen er acties”

De frustratie in de onderwijssector wordt extra gevoed door de bittere realiteit dat de overheid schijnbaar met twee maten meet. Wat de voortsukkelende onderhandelingen over de loonstructuur van leerkrachten namelijk extra pijnlijk maakt, is de recente toezegging aan het verpleegkundig personeel; om de enorme braindrain in de zorg te stuiten, trok minister André Misiekaba van Volksgezondheid immers wél de portemonnee. Eind november zullen volgens de afspraken de salarissen voor verpleegkundigen fors stijgen naar bedragen tussen de zevenhonderd en duizend US dollar per maand.

Hoewel de broodnodige herwaardering van onze zorgwerkers volledig terecht is, roept dit beleid ernstige vragen op over de prioriteitenstelling van het kabinet. Minister Curry heeft immers de leerkrachten heel weinig te bieden. Waarom is er voor de zorgsector plotseling wél geld beschikbaar, terwijl onderwijzers het moeten doen met vage toezeggingen en een ontoereikende loonreeks? De braindrain die de zorg lamlegt, voltrekt zich ook binnen het onderwijs. Gekwalificeerde docenten trekken massaal weg naar het Caribisch gebied of Nederland, simpelweg omdat zij hun gezinnen in Suriname niet meer kunnen onderhouden.

Het door de regering veel gebezigde argument dat er ‘geen geld is’, snijdt na de injectie in de zorgsector helemaal geen hout meer. De verdeelde onderwijsbonden zijn het in ieder geval zat, er ligt nu een ultimatum van de Gezamenlijke Onderwijs Vakbonden op tafel: vóór 1 oktober moet er een concrete en rechtvaardige loonstructuur zijn, anders volgen er acties. De geplande onderhandelingen die voor dezer dagen staan gepland, zijn niet zomaar de zoveelste overlegronde; ze zijn een lakmoesproef voor de regering.

Het belang van de leerlingen begint immers bij een gemotiveerde leerkracht voor de klas. Zolang de overheid de ene vitale sector herwaardeert en de andere in de kou laat staan, creëert zij haar eigen maatschappelijke onrust en stevent het nieuwe schooljaar af op een catastrofale valse start, waarvan onze kinderen ernstig de dupe dreigen te worden.