Dovemansoren

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Het is een wonderlijk fenomeen. In Suriname kun je jarenlang roepen dat het goudbeleid een ravijn tegemoet dendert, maar pas wanneer een Fransman in een helikopter uit het raampje wijst, klinkt ineens overal: “Zie je wel!”

Alsof de illegale goudwinning vorige week is uitgevonden. Alsof milieuorganisaties, wetenschappers, dorpsbewoners, journalisten, parlementariërs en bezorgde burgers de afgelopen twintig jaar voor hun hobby tegen bomen hebben staan praten. Ze hebben gesproken als brugman, nadat ze als roependen uit de woestijn kwamen.

“Niemand heeft echt ballen om iets te doen”

De goudsector kent inmiddels een indrukwekkende lijst van beroepsprofeten. Ze voorspelden ontbossing. Ze voorspelden kwikvervuiling. Ze voorspelden vervuilde rivieren, minder vis, gezondheidsproblemen en een overheid die steeds verder de controle verloor. En kijk eens aan: ze kregen allemaal gelijk. Hun beloning? Een gratis abonnement op politieke doofheid.

Want in ons land geldt een bijzondere natuurwet. Hoe groter het probleem, hoe kleiner de politieke gehoorzaamheid. Niemand heeft echt ballen om iets te doen. Ministers wisselen elkaar af, commissies worden ingesteld, werkgroepen vergaderen, beleidsnota’s verdwijnen in laden en ondertussen draaien de goudpompen vrolijk verder.

Het mooie is dat iedereen tegenwoordig deskundige is. Zodra de Fransen weer een rapport presenteren of een rondvlucht organiseren, buitelen politici over elkaar heen om hun bezorgdheid uit te spreken. Alsof ze zojuist een schokkende ontdekking hebben gedaan. “Er moet iets gebeuren.” Werkelijk? Dat wordt al langer dan een kwart eeuw gezegd.

Intussen heeft Frankrijk operatie na operatie uitgevoerd, satellieten ingezet, data verzameld en illegale mijnbouw aangepakt. Aan onze kant lijkt de favoriete strategie nog steeds te bestaan uit diep zuchten, ernstig kijken en vooral hopen dat de volgende regering het oplost.

Misschien moeten we de Marowijnerivier officieel omdopen tot de Rivier der Goede Voornemens. Aan plannen geen gebrek. Aan verklaringen evenmin. Alleen hebben plannen de vervelende eigenschap dat ze pas werken wanneer iemand besluit ze uit te voeren. En dat blijkt al decennialang het moeilijkste onderdeel.

Ondertussen krijgt onze lekkere anjoemara een kwikgehalte waar een thermometer jaloers op zou worden, verdwijnen stukken regenwoud sneller dan verkiezingsbeloften en kleuren de rivieren en kreken steeds troebeler. Maar geen nood: er zal vast binnenkort weer een conferentie volgen over duurzame ontwikkeling, grensoverschrijdende samenwerking en de noodzaak van daadkracht. Met aansluitend een groeps.

Want als er één sector in Suriname werkelijk goud waard is, dan is het wel de productie van goede intenties. Daar winnen we al jaren met gemak de hoofdprijs. Alleen jammer dat goede intenties zich niet laten zeven uit een vervuilde rivier.

ivancairo@yahoo.com