DOEKJE VOOR HET BLOEDEN

door

Duizenden verpleegkundigen zijn tussen 2019 en 2026, uit Suriname vertrokken. Dat aantal lijkt gevoelsmatig ieder jaar te stijgen. Gespecialiseerde krachten op de intensive care, operatiekamers en neonatale afdelingen, zijn vrijwel onvervangbaar. De minister van Volksgezondheid presenteert nu met trots een nieuwe loonreeks: eind november moeten verpleegkundigen volgens hem, tussen de 700 en 1.000 USD per maand kunnen verdienen. Een lang beloofd, lang uitgesteld doekje voor het bloeden, meer is het niet.
De bewindsman loopt te koop met valuta-bedragen, die niet waardevast zijn. Die salarissen zullen gewoon in Surinaamse dollars worden uitbetaald en vastgelegd. Iedereen die de koers van de afgelopen jaren heeft gevolgd, weet wat dat betekent. Wat vandaag 700 dollar lijkt, is morgen alweer geërodeerd door inflatie en devaluatie. De aankondiging klinkt indrukwekkend in internationale valuta, maar de realiteit op de loonstrook zal SRD zijn. En die SRD blijft kwetsbaar.
De verhoging die medio 2026 gerealiseerd zou worden, laat inmiddels al tot in het vierde kwartaal op zich wachten. Eerst was er sprake van een structurele loonreeks rond het midden van het jaar. Nu is het november geworden, met tussentijdse overbruggingstoelagen die gebruteerd moeten worden. Zorgpersoneel van ziekenhuizen en de Regionale Gezondheidsdienst werd al uitgesloten van de algemene 15 procent loonsverhoging voor landsdienaren, met de belofte van een eigen reeks ‘op korte termijn’. Die korte termijn blijkt rekbaar. Ondertussen blijft de werkdruk onhoudbaar en de leegloop doorgaan.
Salaris is niet de enige factor. Veiligheid is ernstig in het geding. Werkomstandigheden, secundaire voorwaarden, gebrek aan middelen, geen kinderopvang, geen mantelzorg voor ouderen in het eigen huishouden, geen fatsoenlijk vervoer en geen bescherming tegen bijvoorbeeld het gedrag van meerderen, artsen en patiënten. Verpleegkundigen werken in onderbezette teams, met verouderde of ontbrekende apparatuur, onder voortdurende spanning. Ze dragen de zorg voor anderen, terwijl hun eigen huishouden onder druk staat. Een kind dat ziek wordt of een ouder die hulp nodig heeft, betekent vaak een onmogelijke keuze tussen werk en gezin. Transport van en naar nachtdiensten is een permanente bron van onzekerheid. En op de werkvloer zelf ontbreekt structurele bescherming tegen grensoverschrijdend gedrag of intimidatie.
De regering probeert de brain drain te stoppen met hogere bedragen en een versneld opleidingsprogramma. Of de verhoogde kosten voor bevoegdheidsverklaringen nog steeds als drempel gelden, is niet helemaal duidelijk. Wel staat vast dat dit angstmiddel niet heeft gewerkt. Mensen omzeilen het, of betalen en gaan alsnog. Buitenlandse krachten worden ingevlogen, terwijl lokale verpleegkundigen al jaren wachten op structurele verbetering. Dat voelt als de wereld op zijn kop.
Een loonreeks in Amerikaanse dollars die in Surinaamse dollars wordt uitbetaald, is geen structurele oplossing. Het is een politiek signaal, bedoeld om de gemoederen te sussen. Zolang de werkomstandigheden niet fundamenteel veranderen, zal het vertrek doorgaan. Mensen die elke dag levens redden, verdienen meer dan een belofte, die steeds verder naar achteren schuift. Ze verdienen veiligheid, fatsoenlijke voorwaarden en een overheid die de zorgsector niet alleen in valuta, maar in daden waardeert.
Het doekje is gelegd. De wond blijft open. En de ironie is compleet: waarschijnlijk zullen de minister zelf en de assembleeleden, die toezicht zouden moeten houden op zijn beleid, hun eigen verhoging al lang op de bankrekening zien staan, nog voordat het zorgpersoneel iets behoorlijks ontvangt.
The post DOEKJE VOOR HET BLOEDEN ..