DISTRICTSPLANNEN DE SLEUTEL TOT ONTWIKKELING

De recente beelden waarop de districtsplannen voor 2027 door de districtscommissarissen aan de minister van Regionale Ontwikkeling en Sport werden overhandigd, ogen op het eerste gezicht als een succesvol moment van bestuurlijke voortvarendheid. De dc’s glimlachen op de foto en de minister neemt de documenten trots in ontvangst. Maar wie even verder kijkt dan de flitslampen van de camera’s, ziet een fundamenteel probleem in hoe onze lokale democratie wordt beleefd.
Volgens de wet moet een districtsplan een allesomvattende blauwdruk zijn voor de sociaaleconomische ontwikkeling van een gebied. Het behoort beleidsopties te bevatten voor het natuurlijk milieu en het woonklimaat, de civieltechnische infrastructuur (zoals wegen en bruggen), de agrarische en industriële ontwikkeling, de voorzieningen van nutsbedrijven, en natuurlijk onderwijs, cultuur, sport en medische zorg. Een hele lijst aan ambities dus. De bittere realiteit is dat voor de helft van de districten, de helft van deze categorieën in de praktijk niet eens bestaat. Hoe praten we over ‘industriële ontwikkeling’ of geavanceerde ‘nutsbedrijven’ in gebieden waar men nog steeds vecht voor basisstroom of schoon drinkwater? De plannen lijken vaak een invuloefening op papier, losgezongen van de dagelijkse overlevingsstrijd in de verre ressorten. Maar wat nog zorgwekkender is, is de ceremoniële vertoning zelf. De presentatie door de minister en de dc’s suggereert dat het districtsplan een product is van de uitvoerende macht. De dc, als vertegenwoordiger van de president, staat centraal. Maar dit is een democratische weeffout. Volgens onze eigen wetgeving moeten deze plannen juist het product zijn van de gekozen districtsraden. De districtsraad is het lokale volksvertegenwoordigende lichaam; de raad is de stem van het volk in het district en behoort de plannen vast te stellen, niet de dc. Door de districtsraad naar de achtergrond te dringen en de dc als de ‘maker’ te presenteren, negeren we de lo-kale trias politica. Het volk is via de districtsraad de baas, de dc behoort slechts uit te voeren. Nu lijkt het alsof de centrale overheid plannen voor het volk maakt, in plaats van mét het volk. Toch is er hoop, mits we het roer durven om te gooien. Het moment dat we de trias politica ook op lokaal niveau werkelijk gaan respecteren, kan de echte ontwikkeling van Suriname beginnen. Stelt u zich voor dat de districtsraden de ruimte en de middelen krijgen om daadwerkelijk de noden van hun buurtgenoten te vertalen naar beleid. Wanneer de gekozen volksvertegenwoordigers de wetgevende macht in het district opeisen, ontstaat er een directe lijn tussen de burger en het bestuur. Deze kracht wordt alleen maar groter wanneer we dit proces oppakken in nauwe samenspraak met het traditioneel gezag. In grote delen van ons land zijn de granmans en kapiteins de morele en bestuurlijke ankers. Het combineren van hun wijsheid met de moderne taken van de districtsraden is de sleutel tot succes. Alleen door die samenwerking, kunnen de onderwerpen die de wet voorschrijft – van betere scholen en sportvelden tot een gezonde agrarische sector – werkelijkheid worden. Laten we stoppen met de showpolitiek van dikke rapporten en fotomomenten. Laten we kiezen voor een systeem waarin de burger via zijn raadslid bepaalt wat er gebeurt. Als we die lokale democratie serieus nemen en het traditioneel gezag de ereplaats geven die het verdient, dan zullen de plannen voor 2027 niet in een lade belanden, maar de motor worden voor een bloeiend Suriname. De ontwikkeling van onze infrastructuur, zorg en onderwijs begint immers niet in Paramaribo, maar in het hart van elk district.
The post DISTRICTSPLANNEN DE SLEUTEL TOT ONTWIKKELING ..

...