Diasporasprookje

door

HET DIASPORA INSTITUUT Nederland (DIN) en Sur Estate Group hebben een ‘strategische samenwerkingsovereenkomst’ getekend om de economische banden tussen Nederland en Suriname te versterken. Volgens de organisaties is de gezamenlijke missie helder: ‘verbinden, versterken en bouwen aan duurzame ontwikkeling’. Dat klinkt allemaal opbeurend, ware het niet dat Surinamers hun buik vol hebben van alle fraaie ideeën en plannen van in het buitenland – lees: vooral Nederland – wonende voormalige landgenoten. Dat heeft tijdens de vorige regeerperiode heel veel teleurstellingen opgeleverd en bovendien veel geld gekost zonder dat daar iets voor terugkwam.

Toenmalig president Chandrikapersad Santokhi riep in 2021 het DIN en de Surinaamse zusterorganisatie Diaspora Instituut Suriname (DIS) in het leven. Vóór zijn verkiezing verzekerde hij de kiezers dat de diasporagemeenschap bereid was Suriname financieel te steunen al hij president zou worden. Zij zouden het land te helpen om uit de hele diepe crisis te komen waar het dankzij de NDP-regering in was beland. Na de verkiezingen bleek dat een leugentje te zijn; diasporamensen trokken nauwelijks hun portemonnee, mede door het weinig bemoedigende beleid van de nieuwe regering.

“Het DIN schiet dus zijn doel voorbij en daardoor zullen Surinamers nooit in het diasporasprookje gaan geloven”

Met het DIS en het DIN probeerde hij het vertrouwen weer terug te winnen. Maar de eerste voorzitter van het DIN, oud-politica Kathleen Ferrier, gaf er al snel de brui aan vanwege het niet nakomen van afspraken door Paramaribo, waarna John Brewster het stokje overnam. Hij zal ongetwijfeld de beste bedoelingen hebben, maar hij heeft tot nu toe niets concreets gerealiseerd dat Suriname kan helpen een welvarend land te worden. Het is gebleven bij discussieavonden en andere publieke bijeenkomsten, waar heel weinig uitkwam.

En dat terwijl er in de tussentijd door Santokhi in Nederland ook nog een heus Diasporafonds en dito Diasporabank werden opgezet, waarmee ‘een nieuwe stap richting een op fundamenten gestoelde economische relatie met de diaspora werd gezet’, zo was de boodschap. Al eerder was de commissie Diasporakapitaal in het leven geroepen, die onder leiding van VHP-politicus Henri Ori stond. Deze commissie had het beloofde kapitaal moeten losweken bij de Surinamers in den vreemde, maar ook dat leverde niets op.

Met het aantreden van president Jennifer Geerlings-Simons hoopte diasporagemeenschap alsnog een voet aan de grond in de Surinaamse samenleving te krijgen. Zeker nadat het staatshoofd en minister Melvin Bouva van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking hen in de marge van de laatste jaarlijkse algemene vergadering van de Verenigde Naties in New York opriep om ‘samen met de mensen in het eigen land te werken aan de opbouw’.

Daarna gebeurde echter weer heel weinig om dat te realiseren. De vraag is of de recente overeenkomst tussen het DIN en de Sur Estate Group daar iets te goede aan kan veranderen. Dit vrijwel onbekende vastgoedbedrijf mikt op de bouw van luxe woningen in beschermde projecten (zoals Zuidwijk in Wanica) en lijkt vooral uit te zijn op het verdienen van heel veel geld, vooral met de buitenlanders die naar Suriname zullen trekken in verband met de toekomstige oliewinning. Daar is natuurlijk niets op tegen, alleen zal dit de ‘gewone’ Surinamer weinig opleveren. En van de samenwerking met de diaspora moest – in de ogen van Santokhi destijds – de hele gemeenschap profiteren en niet de toch al rijke elite. Het DIN schiet dus zijn doel voorbij en daardoor zullen Surinamers nooit in het diasporasprookje gaan geloven.