De zoveelste werkgroep

door

DEGENE DIE DE regering Simons / Rusland het voordeel van de twijfel gaven beginnen na ongeveer zes maanden de balans op te maken. En wie dat doet zal een ding zien gebeuren waarvan we allemaal hadden gehoopt dat het zou gaan temperen: het aantal commissies dan wel werkgroepen neemt weer toe. Terwijl deze regering bij de start heel duidelijk had aangegeven dat het uithollen van ministers tot het verleden zou behoren, zien we toch weer allerlei werkgroepen verrijzen waar we de wenkbrauwen bij kunnen fronsen.

Vooral een die enkele dagen geleden is geïnstalleerd wekt bevreemding op. Het is de werkgroep die richting moet geven aan het langlopende en complexe vraagstuk van grondenrechten en decentralisatie. Het is de zoveelste commissie/werkgroep die geïnstalleerd wordt die zich met dit onderwerp moet gaan bezighouden.

Want hoe is het mogelijk hoop te houden wanneer de zoveelste regeringswerkgroep het zoveelste gesprek met ze komt houden en er geen enkele oplossing komt

Er was zelfs al een – zoveelste – conceptwet opgemaakt waar gigantisch veel discussie over was. Opmerkelijk is dat de werkgroep niet de opdracht krijgt om van daaruit te gaan werken. Integendeel. Met de opdracht om in nauwe afstemming met inheemse en tribale volken, de noodzakelijke inventarisaties en beleidsvoorstellen voor te bereiden die moeten leiden tot duurzame en breed gedragen oplossingen, lijk deze werkgroep weer bij af te zullen beginnen.

Dit staat ook in schril contrast met wat president Jennifer Simons niet lang na haar inauguratie beloofde. Toen was de belofte dat de wet over grondenrechten die in 2019 was aangenomen, beter aan het traditioneel gezag uitgelegd zou worden om vervolgens aangenomen te worden om zo uitgifte van nog meer gronden in leefgebieden van de inheemsen en tribalen te voorkomen. Ook zouden geen houtkapconcessies meer uitgegeven worden omdat we de status van 93 procent bosbedekking ‘te gelde’ moeten kunnen maken.

Misschien is de president er niet van op de hoogte, maar niet bosbouw is de grootste drijver van ontbossing. Dat is goudmijnen. En die concessie worden kennelijk nog steeds uitgegeven zonder dat Free Prior and Informed Concent (FPIC) is verkregen. Dus het teruggaan naar het begin zal betekenen dat zaken op de lange baan geschoven worden en dat nog meer bos verdwijnt.

Intussen raken de hoeders van het bos – de inheemsen en tribalen – ook gigantisch de kluts kwijt. Want hoe is het mogelijk hoop te houden wanneer de zoveelste regeringswerkgroep het zoveelste gesprek met ze komt houden en er geen enkele oplossing komt. Dit terwijl goud weggedragen wordt, houtblokken dagelijks in vele trucks worden afgevoerd en water en bos vervuild raken. Daarnaast gaat de kwaliteit van leven in hun gebied achteruit.

Het onderwerp is zeker niet eenvoudig, maar deze werkgroep benoemen terwijl het ministerie van Regionale Ontwikkeling allerlei structuren en onderzoekingen heeft gedaan. En terwijl er al een conceptwet bij DNA is, lijkt op de zoveelste vertraging voor dit vraagstuk waar haast achter gezet zou moeten worden. In de tussentijd stijgt de goudprijs, verhevigt de goudkoorts en geven steeds meer tribalen en inheemsen de hoop op. Wanneer dat gebeurt gaan we zien dat we geld niet kunnen ademen of opeten.