De Snijd: Nóóit meer een NDP-president!

DE SNIJD / Armand Snijders

Iedereen heeft tante Jenny na haar aantreden het voordeel van de twijfel gegeven. De één in het volste vertrouwen dat zij ons op het juiste pad naar de olierijke toekomst zou begeleiden, anderen wat aarzelend – onder meer vanwege haar handelingen in het verleden als voorzitter van het nationale praathuis. Haar veelbelovende campagne naar de verkiezingen toe en het feit dat ze een groot ‘bloedbad’ binnen de NDP wist te voorkomen en de oude (ver)rotten op een zijspoor wist te zetten, was echter veelbelovend.

Gezien de hardnekkige fouten die verschillende ‘paarse’ presidenten al hebben gemaakt in het verleden – en daarmee het land steevast nog dieper in de drek drukten – had ik eerlijk gezegd niet bijster veel vertrouwen in dat tante Jenny het anders zou gaan doen. Dat ze een vrouw is, kon misschien wel in haar voordeel werken. En ook de rustige, beheerste wijze waarop ze zaken benaderde, zou misschien een pluspunt kunnen zijn. Maar ja: ze is van de NDP en heeft ook decennialang Desi gesteund. In 2012 stond zij als praathuisvoorzitter toe dat zijn omstreden – en jaren later afgeschoten – zelfamnestiewet moeiteloos door papegaaiende praathuisleden werd behandeld en goedgekeurd.

Je moet niet de kiezers paaien door te zeggen dat jij het over een andere boeg gaat gooien.

Dat maakte haar in feite medeschuldig aan het willen verhullen van wat er op 8 december 1982 was gebeurd, maar dat is kennelijk niet goed doorgedrongen bij de kiezers. En daarom kon ze vorig jaar op democratische wijze worden gekozen en is ze nu onze president. Ik heb haar echter nooit op een voetstuk willen plaatsen; dat moest ze in mijn ogen eerst verdienen. Het voordeel daarvan is dat ze ook nooit van dat voetstuk kan afdonderen, zoals haar voorganger Chan dat wél deed – minder dan een jaar nadat hij het had beklommen. De verwachtingen in hem waren zeer hooggespannen na het financieel-economische fiasco van tien jaar Desi. Maar omdat hij er al zeer snel een potje van maakte en vooral niet deed wat hij had beloofd, waren kiezers volledig klaar met hem en de VHP.

De huidige regering zit volgens tante Jenny na een jaar nog steeds in een ‘transitieperiode’. Dat is een term die Chan ook vaak gebruikte als dingen niet echt van de grond kwamen zoals hij had toegezegd. Het NDP-staatshoofd beloofde vóór 25 mei 2025 van alles op de verkiezingspodia, al heeft zij dat de laatste tijd meermalen getracht te ontkennen. Alleen de befaamde leus W’o kenki a systeem was in feite al een belofte om het bestuurlijk helemaal anders te gaan doen en af te rekenen met vriendjespolitiek en corruptie. Dus hoezo niets beloofd?

Wat het eerste betreft zijn heel veel die hards uit de NDP-kringen – of zelfs de militaire periode – benoemd op cruciale posten, ook al waren ze ooit betrokken bij onfrisse zaken in het verleden. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar dan moet je niet de kiezers paaien door te zeggen dat jij het over een andere boeg gaat gooien. Hetzelfde geldt voor aanpak van de corruptie; die bloeit nog altijd volop en zaken die wel aan het licht zijn gebracht, lijken in de doofpot te belanden.

Toegegeven moet worden dat het er op lijkt dat tante Jenny het er na een jaar minder slecht vanaf heeft gebracht dan Chan destijds. Dat wil niet zeggen dat zij het echt veel beter doet en dat het volk meer vertrouwen in haar dient te hebben. Want de situatie die zij aantrof, was stukken rooskleuriger dan Chan destijds overgedragen kreeg van haar partijgenoot Desi, die er vrolijk maar onverantwoord op los had geleend. Bovendien heeft ze extra lucht voor zichzelf gecreëerd door vele honderden miljoenen US dollars extra in het buitenland te lenen, die ze kan gebruiken totdat TotalEnergies het oliecadeautje vanaf 2028 uitpakt. We zullen tegen die tijd zien wat daar nog van over zal zijn na alles wat deze en de vorige regering bij voorbaat verpatst hebben.

Los van dit alles moddert deze regering ook maar voort. Trage structurele hervormingen en partijpolitieke obstructies belemmeren tal van prangende zaken die moeten worden aangepakt. En waarmee in het afgelopen jaar voortvarend en met enthousiasme een aanvang was gemaakt, zoals de immense problemen bij de SLM en het Staatsziekenfonds en het oplossen van de grondenproblematiek en de rechten van de binnenlandbewoners. Niet te vergeten de chaos in de gezondheidszorg en met name het Academisch Ziekenhuis Paramaribo en – niet in de laatste plaats – de onderwijsramp die zich nu aan het voltrekken is. Enzovoorts, enzovoorts… Vrijwel niets komt echt van de grond.

Er zijn er nog tal van pikante issues die ik niet heb genoemd, maar dan weet u in ieder geval dat de situatie redelijk hopeloos is en dat tante Jenny daar ook geen oplossing voor gaat brengen. Ook zij is immers onderdeel van het systeem dat zij zou veranderen. Maar hoe kan je dat als je daar zelf deel van uitmaakt? Zelfs als vrouw lukt dat niet, in tegenstelling tot wat velen hadden gehoopt. Ik ga natuurlijk niet zeggen dat het land nooit meer een vrouw als president moet kiezen – zoals domme Cedric dat deed – maar in totaal na bijna twintig jaar NDP in het machtscentrum durf ik wel te zeggen dat er nóóit meer een NDP’er (m/v) als president mag komen. Althans voorlopig niet; laat de partij eerst maar bewijzen dat ze het wél goed voor heeft met Suriname en de Surinamers. Daarmee zullen ze in Ocer ongetwijfeld niet blij zijn, maar de waarheid moet worden gezegd. Toch?

Oppositiepartij VHP kabbelt met de oude garde – zoals Asis, Mahender en Cedric – rustig en naïef haar ondergang tegemoet.

Er is echter ook positief nieuws voor tante Jenny: ze heeft vooralsnog niets te vrezen voor de verkiezingen van 2030. Oppositiepartij VHP kabbelt met de oude garde – zoals Asis, Mahinder en Cedric – rustig en naïef haar ondergang tegemoet en zal zolang er geen nieuwe wind gaat waaien, geen enkele bedreiging kunnen vormen. Ook vanuit de huidige andere partijen, die in de coalitie zitten, komt geen enkele concurrentie en mogen voor spek en bonen meeregeren.

A20, BEP en Pertjajah Luhur zullen – naar het zich nu laat aanzien – moeten knokken om in 2030 een (of meer) zetels te behouden of te behalen. Abop krijgt in de coalitie alleen een oprisping als de partij de mening is toegedaan dat de eigen achterban tekort wordt gedaan; de kleurloze NPS zal ook nooit verrassende potten kunnen breken. Dus het ziet er vooralsnog goed uit voor de NDP; of ik dat nou leuk vind of niet.-.

armand.snijders@gmail.com

...